I SAB/Wa 753/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Anna Wesołowska (spr.) Protokolant referent stażysta Joanna Berbecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi H. z. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz skarżącej H. Z. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. H. Ż. (Skarżąca) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu, Prezydenta [...] (Prezydent) w rozpoznaniu jej wniosku o pojęcie postępowania w sprawie o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] (obecnie [...]) oznaczonej jako "[...]" tabela likwidacyjna nr [...] z dnia [...], wnosząc o wyznaczenie Prezydentowi [...] miesięcznego terminu na załatwienie sprawy, stwierdzenie, że w prowadzonym postępowaniu zachodzi bezczynność organu administracji, która ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zwrot kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu skargi wskazała, że postanowieniem z dnia [...] Prezydent [...] zawiesił postępowanie o odszkodowanie do czasu zakończenia postępowania o przyznania prawa użytkowania wieczystego na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...]. Skarżąca wyjaśniła, że decyzje w tej sprawie zostały już wydane a Prezydent nie podjął postępowania ani z urzędu ani na złożony przez nią w dniu [...], pomimo że ustały przesłanki zawieszenia postępowania. Skarżąca złożyła w dniu [...] zażalenie na bezczynność Prezydenta [...] polegające na niepodjęciu zawieszonego postępowania. Z akt administracyjnych wynika, że postanowieniem z dnia [...] Prezydent [...] po rozpatrzeniu wniosków Skarżącej z [...] i [...] o podjęcie zawieszonego postępowania o odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość postanowił odmówić podjęcia zawieszonego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że w odniesieniu do części nieruchomości objętej wnioskiem o odszkodowanie nie została jeszcze wydana decyzja w trybie art. 7 dekretu [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Z akt administracyjnych przedstawionych sądowi wynika, że Skarżąca dwukrotnie składała wnioski o podjęcie zawieszonego postępowania – raz w dniu [...] a następnie w dniu [...]. Wnioski te rozpoznane zostały postanowieniem z dnia [...], którym organ odmówił podjęcia zwieszonego postępowania. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny. W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że na dzień wydawania wyroku postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania należało umorzyć, wniosek bowiem został już rozpoznany. Sąd zobowiązany był jednak do oceny, czy Prezydent [...] pozostawał w bezczynności co do rozpoznania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania a jeżeli tak, czy bezczynność ta miała charakter rażącego naruszenia prawa. Skarżąca po raz pierwszy złożyła wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania w dniu [...], to jest po wydaniu decyzji z dnia [...] odmawiającej ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do części przedmiotowej nieruchomości. Organ wniosek ten rozpoznał dopiero postanowieniem z dnia [...] wydanym bezpośrednio przed przekazaniem skargi na bezczynność do tutejszego sądu. Przepisy k.p.a. nie wskazują wprost terminu w jakim winien być rozpoznany wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. Jednak z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy zgodnie z art. 12 § 1 K.p.a. W ocenie sądu uznać należy, że złożenie wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, obligowało organ do jego rozpoznania bez zbędnej zwłoki, nawet jeżeli organ uważał, że wniosek ten jest nieuzasadniony. Rozpoznawanie takiego wniosku przez okres przeszło dwóch lat, a tym samym uniemożliwianie stronie poddania kontroli instancyjnej a następnie sądowej zasadności ewentualnej odmowy podjęcia zawieszonego postępowania uznać należy za rażące naruszenie prawa. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.