I SAB/Wa 76/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.D. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie dyskryminowania ucznia w przyznawaniu świadczeń pomocy materialnej o charakterze socjalnym postanawia odrzucić skargę. H.D. wniosła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W. "wobec dyskryminacji ucznia z powodu ubóstwa w szkole publicznej, popierania dyskryminacji przez Zastępcę Burmistrza Dzielnicy [...] W. J.P., i zatajania naruszenia prawa dokonanego na uczniu szkoły publicznej". W uzasadnieniu skargi strona podała, że jej córka na skutek bezczynności organu prowadzącego szkołę utraciła środki materialne, które jej się należą, a których została pozbawiona w wyniku niechęci osób dysponujących środkami budżetowymi wobec ubogiego ucznia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 37 k.p.a na niezałatwienie sprawy przez organ administracji publicznej w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 ustawy stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, którym to organem jest w sprawie niniejszej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.. Stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Skoro H.D. przed wniesieniem skargi do Sądu przysługiwało prawo wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., z czego strona – jak wynika z akt sprawy - nie skorzystała, to jej skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.