I SAB/Wa 76/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Sędziowie WSA Tomasz Szmydt WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2016 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku oddala skargę. T. G., pismem z dnia [...] stycznia 2016 r., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2015 r., w którym zażądała pomocy finansowej na zakup: okularów, szafek do kuchni wiszących i stojących w kwocie [...] zł, trzech żyrandoli w kwocie [...] zł a także pomocy w postaci bonów do baru "[...]" od [...] lutego 2015 r. W celu rozpoznania powyższego wniosku, sporządzenia wywiadu środowiskowego i wydania korespondencji za styczeń 2015 r. wniosła aby skontaktował się z nią pracownik socjalny przyznany jej od lutego 2015 r. Dodatkowo, skarżąca przesłała do Sądu pismo z dnia [...] kwietnia 2015 r. skierowane do organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że wniosek T. G. z dnia [...] lutego 2016 r. (L.dz. [...]) został rozpoznany przez organ, o czym świadczą wydane przez Prezydenta [...] trzy decyzje z dnia [...] kwietnia 2015 r.: nr[...], nr [...] oraz nr[...]. Prezydent podkreślił, że decyzje te zostały doręczone skarżącej w dniu [...] maja 2015 r. Pismem z dnia [...] września 2016 r., w wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 9 września 2016 r., wezwano pełnomocnika skarżącej do ustosunkowania się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2016 r. pełnomocnik skarżącej z urzędu wskazała, że T. G. podtrzymuje twierdzenia skargi uzasadniając je nienależytym wykonywaniem powierzonych obowiązków służbowych w zakresie niedoręczania jej w lokalu organu administracji publicznej, tj. Centrum Pomocy Społecznej w [...], pisemnych rozstrzygnięć wniosków, w tym z dnia [...] lutego 2015 r., do czego organ był zobligowany na podstawie art. 42 § 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje swym zakresem m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej. Stosownie natomiast do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, 12 § 1 i 77 § 1 k.p.a.). Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podkreślić należy, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, T. G. - wnioskiem z dnia [...] lutego 2015 r. - zwróciła się do Centrum Pomocy Społecznej [...] o pomoc finansową na zakup okularów, szafek do kuchni wiszących i stojących w kwocie [...] zł, trzech żyrandoli w kwocie [...] zł a także pomoc w postaci bonów do baru "[...]" od [...] lutego 2015 r. W celu rozpoznania powyższego wniosku, sporządzenia wywiadu środowiskowego i wydania korespondencji za styczeń 2015 r. zażądała aby skontaktował się z nią pracownik socjalny przyznany jej od lutego 2015 r. Jak wynika z akt sprawy wniosek ten został rozpoznany trzema decyzjami organu z dnia [...] kwietnia 2015 r. Pierwszą z nich o nr [...] Prezydent [...] umorzył postępowanie sądowe w sprawie przyznania świadczenia w formie posiłków w barze "[...]" podnosząc, że wniosek w tym przedmiocie skarżąca złożyła już w dniu [...] stycznia 2015 r., postępowanie jest w toku, tym samym postępowanie z wniosku z dnia [...] lutego 2015 r. w tej samej kwestii należy uznać za bezprzedmiotowe. Drugą decyzją o nr [...] organ odmówił przyznania świadczenia w formie specjalnego zasiłku celowego na zakup szafek do kuchni i na zakup żyrandoli, natomiast trzecią decyzją o nr [...] Prezydent odmówił przyznania świadczenia w formie specjalnego zasiłku celowego na zakup okularów korekcyjnych. Wszystkie decyzje zostały skutecznie doręczone skarżącej w dniu [...] maja 2015 r., o czym świadczą kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki z adnotacją "zwrot, nie podjęto w terminie". Doręczenia organ więc dokonał w sposób określony w art. 44 k.p.a. Daty podjętych przez Prezydenta [...] czynności wskazują, że rozpoznając wniosek skarżącej organ przekroczył tylko o kilka dni termin zakreślony przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd nie podziela stanowiska pełnomocnika skarżącej, że organ był zobligowany na podstawie art. 42 § 2 k.p.a. do doręczenia decyzji w lokalu administracji publicznej. Z wykładni językowej przepisu art. 42 § 1 i 2 k.p.a. wynika bowiem, że organ doręcza pisma osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, a także może w lokalu organu administracji publicznej, chyba że przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Ustawodawca nie ustalił wiążącej organ prowadzący postępowanie administracyjne kolejności miejsc, w której doręczenie może nastąpić. Wybór sposobu doręczenia należy więc do organu administracji publicznej, przed którym toczy się sprawa. Jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, w toku prowadzonych postępowań administracyjnych ustalono, iż T. G. zamieszkuje w [...] przy ul. [...]. Przeprowadzone od dnia [...] stycznia 2014 r. rodzinne wywiady środowiskowe, w tym ostatni wywiad środowiskowy przeprowadzony w dniu [...] stycznia 2016 r. potwierdziły, iż wskazany lokal jest miejscem zamieszkania skarżącej. W związku z tym organ przekazuje korespondencję na wskazany adres zamieszkania. Ponadto Prezydent podniósł, że pod tym adresem (ul.[...]) mieści się placówka Poczty Polskiej co, w ocenie Sądu, niewątpliwie ułatwia możliwość odbioru korespondencji stronie skarżącej. Tym samym Sąd podziela stanowisko organu, że art. 42 § 2 lub 3 k.p.a. ma zastosowanie wyłącznie wtedy gdy ze stanu faktycznego sprawy bezspornie wynika, iż doręczenie wskazane w art. 42 § 1 k.p.a nie jest możliwe do wykonania. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. W konsekwencji należy uznać, że skarga jest nieuzasadniona. Organ nie pozostaje bezczynny albowiem już w dacie wnoszenia skargi z dnia [...] stycznia 2016 r. wniosek z dnia [...] lutego 2015 r. został rozpoznany. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.