I SAB/Wa 772/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Sędziowie WSA Dariusz Chaciński WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant referent stażysta Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J.B. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2014 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Prezydenta W. na rzecz J. B. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. B. pismem z dnia [...] października 2015 r. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2014 r. o przyznanie odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], oznaczoną hip. [...], hip. [...]. W uzasadnieniu skargi wskazano, że przedmiotowe postępowanie odszkodowawcze zostało zainicjowane wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r. Wskazano, że wobec nierozpoznania przedmiotowego wniosku skarżącej w terminie przewidzianym w kodeksie postępowania administracyjnego wniesione zostało zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W następstwie rozpoznania powyższego zażalenia Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] uznał je za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia wynoszący trzy miesiące od daty doręczenia niniejszego postanowienia. Zdaniem skarżącej skarga na bezczynność jest zasadna, gdyż termin ten upłynął bezskutecznie, a Prezydent nie poinformował strony, ani jej pełnomocnika, o przedłużeniu terminu na załatwienie sprawy, jak również o przyczynach zaistniałej zwłoki. Wskazała również, że do dnia wniesienia skargi nie została wydana decyzja w sprawie. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie podniósł, że skarżąca, pismem z dnia 10 listopada 2015 r., została poinformowana że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstawy do wydania decyzji merytorycznie kończącej postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 149 § 1 (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Również stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r. poz. 267) – powołana dalej jako: "k.p.a.". Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga J. B. zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy wniosek o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], oznaczoną hip. [...], hip. [...], wpłynął do organu w dniu [...] listopada 2014 r., co wynika z umieszczonej na piśmie prezentaty. Od tej więc daty rozpoczął bieg terminu na załatwienie sprawy. Pomimo jego upływu Prezydent W. nie zakończył postępowania w sprawie. Również na dzień orzekania przez Sąd brak było decyzji merytorycznej. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności co skutkowało zobowiązaniem go przez Sąd do rozpoznania przedmiotowego wniosku. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że w toku postępowania organ zwrócił się do Urzędu W. Biuro Gospodarki Nieruchomościami Delegatura w Dzielnicy [...] (vide: pismo z dnia 20 listopada 2014 r.), do Sądu Rejonowego dla W. VII Wydział Ksiąg Wieczystych (vide: pismo z dnia 25 marca 2015 r.), do Urzędu W. Biuro Geodezji i Katastru Delegatura w Dzielnicy [...] oraz do Urzędu W. Biuro Gospodarki Nieruchomościami Delegatura w Dzielnicy [...] (vide: pisma z dnia 9 stycznia 2015 r.), do Archiwum Państwowego W. (vide: pismo z dnia 10 stycznia 2015 r.). Natomiast pismem z dnia 10 listopada 2015 r. poinformował skarżącą o postępach postępowania, przyczynach zwłoki oraz dodatkowym terminie załatwienia sprawy, do czego obliguje go norma zawarta w art. 36 § 1 k.p.a., wyznaczając go wówczas do dnia 30 kwietnia 2016 r. Jednakże nie sposób nie zauważyć, że organ uczynił to w konsekwencji przekazania, wniesionej w dniu 19 października 2015 r., przedmiotowej skargi na bezczynność, co wynika z zestawienia daty jej przekazania (tj. 17 listopada 2015 r. - data stempla pocztowego) oraz daty pisma organu – 10 listopada 2015 r. Taki sposób działania organu godzi niewątpliwie w zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), co z kolei prowadzić musi do podważenia zaufania uczestników tego postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że wyznaczony dwumiesięczny termin do wydania decyzji będzie adekwatny do czasu zakreślonego terminami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego, niezbędnego do wszechstronnej i rzetelnej oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i załatwienia sprawy. Co do rażącego charakteru bezczynności organu Sąd uznał, że bezczynność, której się dopuścił nosi cechy rażącego naruszenia prawa ze względu na brak aktywność organu, nie informowania strony o przebiegu postępowania, wyznaczania terminu zakończenia postępowania czy też wskazywania przyczyn niezałatwiania sprawy. Powyższe jest wynikiem wyłącznie i bezpośrednio niedziałania i opieszałości Prezydenta W. Z tych względów postępowanie prowadzone było z rażącym naruszeniem prawa, bowiem organ nie podjął konkretnych, realnych czynności skutkujących zakończeniem postępowania w sprawie i zignorował terminy jej załatwienia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania postanowiono na podstawie art. 200 niniejszej ustawy.