I SAB/Wa 84/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.), Sędziowie sędzia WSA Iwona Kosińska, sędzia WSA Anna Falkiewicz - Kluj, , po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. stwierdza, że Minister Rozwoju i Technologii dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz skarżącego P. B. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 16 lutego 2021 r. P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], którą stwierdzono, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] września 1960 r. oraz utrzymane nią w mocy orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] listopada 1959 r. nr [...], dotyczące nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], w określonych w aktach notarialnych częściach dotyczących użytkowania wieczystego gruntu związanego ze sprzedanymi lokalami nr [...] w budynku przy ul. [...] zostały wydane z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził ich nieważność. Skarga ta została wniesiona w następującym stanie faktycznym. Decyzją Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] stwierdzono, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] września 1960 r. oraz utrzymane nią w mocy orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] listopada 1959 r. nr [...], dotyczące nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], w określonych w aktach notarialnych częściach dotyczących użytkowania wieczystego gruntu związanego ze sprzedanymi lokalami nr [...] w budynku przy ul. [...] zostały wydane z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził ich nieważność. W dniu 16 maja 2018 r. do Ministra wpłynął wniosek A. F. o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w dniu 18 maja 2018 r. wniosek Z. P. W związku z brakiem rozpatrzenia przez Ministra wniosków o ponowne rozpatrzenie skarżący w dniu 7 lutego 2020 r. złożył ponaglenie na bezczynność i przewlekłość prowadzenia przez Ministra postępowania, a w dniu 15 marca 2021 r. wpłynęła do Ministra przedmiotowa skarga. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Minister Rozwoju, Pracy i Technologii zawiesił z urzędu postępowanie o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2018 r. do czasu przedłożenia do akt sprawy dokumentów stwierdzających nabycie spadku po A. G., które zostało utrzymane w mocy postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. W złożonej do Sądu skardze na bezczynność skarżący wniósł o zobowiązanie Ministra do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie jednego miesiąca, przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie [...] złotych i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że podejmował szereg czynności zmierzających do załatwienia sprawy, w tym ustalanie stron postępowania, a reorganizacje ministerstw uniemożliwiały załatwienie sprawy w ustawowym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329), przywoływanej dalej jako "P.p.s.a." sprawa mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym. Stosownie do art. 149 § 1 tej ustawy, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dodatkowo zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W niniejszej sprawie wydanie przez Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii postanowienia z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania utrzymanego w mocy postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. - powoduje, iż brak jest podstaw do zobowiązania przez Sąd organu do załatwienia sprawy, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu stało się bezprzedmiotowe. W tej sytuacji, mając na uwadze wydane w sprawie postanowienie o zawieszeniu postępowania Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego, w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu. Oceniając zaś prowadzenie postępowania przez organ stwierdzić należy, że nie wywiązał się on z ustawowych obowiązków, wynikających z przepisów k.p.a. i przekroczył termin załatwienia sprawy. Oceniając przesłanki wynikające z art. 149 § 1a P.p.s.a., Sąd doszedł do przekonania, że bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy wpłynęły do Ministra w dniu 16 maja 2018 r. i w dniu 18 maja 2018 r., a zatem do daty wydania postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania upłynęło prawie trzy lata. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, co w rozpoznawanej sprawie - w ocenie Sądu - miało miejsce. Nierozpoznanie przez organ wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie określonym w k.p.a., a także sposób działania organu w sprawie, niewątpliwie godzi w zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) oraz zasadę zaufania uczestników tego postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Sąd nie znalazł uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o przyznanie na jego rzecz od organu sumy pieniężnej i w tym zakresie skargę oddalił. Przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., stanowi bowiem dodatkowy środek o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, to jest wówczas, gdy brak jest obiektywnie weryfikowalnych okoliczności, które ten stan rzeczy mogłyby tłumaczyć, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi. W ocenie Sądu, taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, w szczególności biorąc pod uwagę okoliczność wydania przez organ postanowienia o zawieszeniu postępowania, którego prawidłowości Sąd w przedmiotowym postępowaniu nie bada. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a i art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 sentencji, na podstawie art. 151 w zw. z art. 149 § 2 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 jak w pkt 3 sentencji, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 200 tej ustawy w pkt 4 sentencji.