I SAB/Wa 85/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. W. na bezczynność Ministra Gospodarki w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności zarządzenia Ministra Skupu nr [...] z dnia [...] czerwca 1956 roku postanawia odrzucić skargę. W dniu 31 stycznia 2013 r. H. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Gospodarki w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności zarządzenia Ministra Skupu nr [...] z dnia [...] czerwca 1956 roku ustanawiającego z dniem [...] czerwca 1956 roku przymusowy zarząd państwowy nad przedsiębiorstwem Młyn elektryczny położonym w miejscowości D., pow. P. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą trybu określonego w art. 37 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. nr 270 ze zm.), dalej "Ppsa", skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 Ppsa). W przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym. Przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "kpa") stanowi z kolei, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie skarga złożona została na bezczynność Ministra Gospodarki, który jako organ drugoinstancyjny nie ma nad sobą organu wyższego stopnia. Powyższe oznacza, że przed wniesieniem przedmiotowej skargi strona skarżąca powinna wystąpić do Ministra Gospodarki z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy strona skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność Ministra Gospodarki nie dopełniła tego wymogu i tym samym nie wyczerpała środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 Ppsa. Oznacza to, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. Jednocześnie wskazać należy, że za wyczerpanie trybu określonego w art. 37 §1 kpa nie można uznać pisma strony z dnia 22 lutego 2013 r., niezależnie od wskazanej w nim podstawy prawnej, gdyż złożone zostało ona, jak słusznie zauważył organ już po, a nie przed wniesieniem skargi do sądu. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.