I SAB/Wa 87/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Muzeum [...] na bezczynność Starosty Powiatu M. w przedmiocie wykonania zarządzenia postanawia: odrzucić skargę. Muzeum [...] złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 2 lutego 2011 r. na bezczynność Starosty M. w przedmiocie wykonania Zarządzenia Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. w sprawie wyrażenia zgody na zbycie z zasobu Skarbu Państwa nieruchomości położonej w R. przy ul. [...]. W uzasadnieniu skargi Muzeum wskazało, że jako dzierżawca nieruchomości nr [...] wystąpiło do Wojewody [...] o bezprzetargowe przekazanie ww. nieruchomości w użytkowanie wieczyste na stałą siedzibę Muzeum. Wojewoda [...] zarządzeniem z dnia [...] października 2010 r. wyrażającym zgodę na zbycie nieruchomości, zobowiązał Starostę M. do wykonania określonych czynności do 28 lutego 2011r. Zdaniem skarżącego z uwagi na opieszałość starosty termin ten nie został dochowany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej lub ewentualne jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Na podstawie art. 3 § 2 ustawy 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ppsa.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4 a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 a. Z treści skargi wynika, że jej przedmiotem jest bezczynność Starosty M. w przedmiocie wykonania zarządzenia Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. i przekazania jej w użytkowanie wieczyste. W tej sytuacji zauważyć należy, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.) z zastrzeżeniem wyjątków w niej przewidzianych zasadą jest, że nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa oraz własność jednostki samorządu terytorialnego są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu. Jednym z takich wyjątków jest art. 37 ust. 2 pkt 3 wskazanej ustawy, stosownie do którego nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli zbycie następuje na rzecz osób fizycznych i osób prawnych, które prowadzą działalność charytatywną, opiekuńczą, kulturalną, leczniczą, oświatową, naukową, badawczo-rozwojową, wychowawczą, sportową lub turystyczną, na cele niezwiązane z działalnością zarobkową, a także organizacji pożytku publicznego na cel prowadzonej działalności pożytku publicznego. Zbycie nieruchomości następuje w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego, a nie poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Dlatego też zbycie nieruchomości w trybie powołanego art. 37 ust. 2 pkt 3 jest czynnością prawną, do której stosuje się przepisy kodeksu cywilnego. Zatem jest to sprawa o charakterze cywilnoprawnym, do której nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak to wyżej wskazano zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, które w prawnie ustalonym terminie mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończyły postępowania stosownym aktem lub czynnością. Dla dopuszczalności skargi ma zatem podstawowe znaczenie ustalenie, czy dana sprawa mieści się w zakresie kompetencji administracji publicznej oraz czy w obowiązującym systemie prawa istnieje przepis prawa, który zobowiązywałby organ administracji publicznej do jej rozstrzygnięcia w formie orzeczenia administracyjnego. Ponieważ przedmiotowa sprawa leży całkowicie w sferze stosunków cywilnoprawnych nie istnieje żaden przepis prawa, który zobowiązywałby organ administracji publicznej do jej rozpatrzenia w formie orzeczenia administracyjnego. Oznacza to brak podstaw prawnych do skorzystania przez skarżącego z możliwości zaskarżenia ewentualnej bezczynności do sądu administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.