I SAB/Wa 88/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 13 marca 2025 r. A. G. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Wskazała, że zespół orzekający wydał decyzję dopiero po 6 miesiącach od złożenia pisma i wielu mailach monitujących o ponowne rozpatrzenie wniosku o świadczenie wspierające. Podniosła, że dopiero po 6 miesiącach dowiedziała się, że uchybiła terminowi. Wniosła o ukaranie organu za takie postępowanie. Na podstawie art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935) dalej: "p.p.s.a.", przy piśmie z 24 marca 2025 r., skarga została przekazana do Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie. W dniu 23 kwietnia 2025 r., za pośrednictwem ePUAP, wpłynęła odpowiedź organu, w której wniósł on o oddalenie skargi. Podkreślił, że czas trwania postępowania mającego na celu wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia nie wynika z bezczynności lub przewlekłości prowadzonego przez Wojewódzki Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie. Podał, że poszczególne czynności w sprawie podejmowane były niezwłocznie, natomiast czas trwania całości postępowania uwarunkowany jest bardzo dużą ilością złożonych wniosków o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia w województwie mazowieckim. Wskazał, że pracownicy Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie przy wykonywaniu czynności w trakcie toczącego się postępowania podejmują wszelkie działania mające na względzie dobro osób zainteresowanych i dokładają wszelkich starań, aby jakość świadczonej przez nich pracy była na jak najwyższym poziomie. Jednocześnie wyjaśnił, że do Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie w dniu 26 stycznia 2024 r. wpłynął wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia dotyczący A. G. Po przeprowadzonej analizie formalno-prawnej wniosku, nie stwierdzono żadnych uchybień. Mając na uwadze informacje zawarte w kwestionariuszu samooceny trudności w zakresie wykonywania czynności z funkcjonowaniem, wyznaczono dwuosobowy skład ustalający poziom potrzeby wsparcia oraz poinformowano stronę postępowania, że w dniu 19 czerwca 2024 o godzinie 10:30 zostanie rozpatrzony jej wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Następnie członkowie składu ustalającego sporządzili opinie w sprawie zawierające informację pozyskane w trakcie czynności oceniających oraz formularz. Wskazał, że na tej podstawie w dniu 22 lipca 2024 r. w sprawie została wydana decyzja ustalająca poziom potrzeby wsparcia, która w dniu 2 sierpnia 2024 r. została wysłana do skarżącej listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru i odebrana w dniu 7 sierpnia 2024 r. Następnie w dniu 22 sierpnia 2024 r. skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podał, że z uwagi na okoliczność, że odwołanie nie zostało wniesione w terminie 14 dni określonym w art. 6b5 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz.U z 2024 r. poz. 44), Wojewódzki Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie na podstawie art. 134 k.p.a. wydał w dniu 24 lutego 2025 r. postanowienie w sprawie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, które w dniu 10 marca 2025 r. zostało skutecznie doręczone stronie postępowania. Organ podkreśli, że na skutek wydania ww. postanowienia postępowanie odwoławcze zostało zakończone. Zarządzeniem z 29 kwietnia 2025 r., ponowionym zarządzeniem z 4 lipca 2025 r., wezwano Wojewódzki Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie o nadesłanie, w terminie 7 dni, oryginalnych bądź poświadczonych za zgodność z oryginałem akt administracyjnych w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia; wezwano również do zwrotu, w terminie 7 dni, oryginału skargi A. G. z 13 marca 2025 r. W dniu 27 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie nadesłał akta administracyjne sprawy, jednocześnie zwracając oryginał skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie skarżąca w dniu 13 marca 2025 r. wniosła skargę na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Z akt sprawy wynika jednak, że organ ten w dniu 24 lutego 2025 r. wydał postanowienie w sprawie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z 22 lipca 2024 r. ustalającej poziom potrzeby wsparcia, które w dniu 10 marca 2025 r. zostało skutecznie doręczone skarżącej. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem skarżącej o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Należy podkreślić, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w ww. uchwale. Mając powyższe na względzie, skoro skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu po wydaniu postanowienia z 24 lutego 2025 r., a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.