I SAB/Wa 91/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosków postanawia 1. odrzucić skargę; 2. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata W. A., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem opłaty oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. T. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...]. Zarządzeniem z dnia 11 maja 2015 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej, wyznaczonego z urzędu, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa) do usunięcia braków formalnych skargi, przez sprecyzowanie przedmiotu skargi, tj. wskazanie w rozpoznaniu jakich wniosków (wskazanie przedmiotu wniosku oraz daty) T. G. Prezydent [...] pozostawał bezczynny. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 28 maja 2015 r. poinformowała, że T. G. złożyła skargę na bezczynność w sprawie jej wniosków z dnia 18 lutego 2014 r., dotyczących przyznania zasiłków celowych na jej potrzeby bytowe w miesiącu marcu 2014 r. oraz w sprawie przyznania jej pracownika socjalnego. Wniosła także o wydłużenie terminu do wykonania wezwania w zakresie wniosków z dnia 18 lutego 2014 r. Zarządzeniem z dnia 1 lipca 2015 r. Sąd przedłużył termin do wykonania przedmiotowego zarządzenia oraz ponownie wezwał do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3ppsa) przez sprecyzowanie przedmiotu skargi, tj. wskazanie: - konkretnych potrzeb bytowych w marcu 2014 r. na zaspokojenie których występowała w piśmie z dnia 18 lutego 2014 r. T. G., - jakiego konkretnie wniosku, dotyczącego przyznania skarżącej pracownika socjalnego dotyczy jej wniosek, a który to zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, mógłby zostać zaskarżony skargą na bezczynność organu. Ponadto Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa) przez wskazanie, czy skarżąca wyczerpała tryb określony w art. 37 kpa, przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wystąpiła do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy terminie oraz wystąpiło o nadesłanie ww. zażalenia, wraz z potwierdzeniem jego złożenia. Wezwanie powyższe zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 14 lipca 2015 r. W dniu 21 lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącej sprecyzowała, że przedmiotowa skarga dotyczy "bezczynności organu w zakresie bezczynności CPS na wniosek z dnia 18.02.2014 r., którego przedmiotem było: - wydanie ksero załączników do pisma we wniosku wskazanym - wydanie decyzji w sprawie przydzielenia pracownika socjalnego obsługującego rejon ul. [...], - udzielenie wyjaśnienia dlaczego decyzje dotyczące lutego 2014 r. zostały wysłane pocztą a nie doręczone w CPS, pomimo wiedzy w ośrodku, że skarżąca nie ma dostępu do skrzynki pocztowej". Poinformowała ponadto, że w piśmie z dnia 28 maja 2015 r. mylnie podała, że wniosek z dnia 18 lutego 2014 r. dotyczył zasiłków celowych oraz nie było dokonywane wezwanie w trybie art. 37 kpa przed wniesieniem do Sądu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 tej ustawy stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Treść pisma T. G. - stanowiącego skargę na bezczynność Prezydenta [...] wniesioną do Sądu - wskazuje, że jego przedmiotem jest nierozpoznanie jej wniosku z dnia 18 lutego 2015 r. skierowanego do Prezydenta [...]. We wniosku tym zażądała, m.in. wydania: kserokopii załączników do pisma, decyzji w sprawie przydzielenia pracownika socjalnego obsługującego rejon ul. [...] i wyjaśnienia, dlaczego decyzje dotyczące lutego 2014 r. zostały wysłane pocztą, a nie doręczone w CPS - pomimo wiedzy, że skarżąca nie ma dostępu do skrzynki pocztowej. Należy podnieść, że bezczynność Prezydenta [...] w rozpoznaniu wskazanego wniosku skarżącej nie mieści się w zakresie uregulowanym w pkt. 1-4a ww. przepisu. T. G. domaga się bowiem rozpoznania jej skargi, dotyczącej w istocie czynności faktycznych organu, a nie spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt. 8 ppsa. Tym samym przedmiotowy wniosek skarżącej uznać należy za skargę powszechną, uregulowaną w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Kognicja sądów administracyjnych nie obejmuje działania organów władzy publicznej w przedmiocie skarg powszechnych, a także bezczynności w tych sprawach - wobec tego skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej ustawy.