I SAB/Wa 94/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie WSA Agnieszka Miernik WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2010 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie zasiłku stałego postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata E. S., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych. J. S. w dniu 4 marca 2010 roku wniosła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Burmistrza S. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie zasiłku stałego w kwocie 444 złotych od 1 lutego 2010 r. Burmistrz S. wniósł o oddalenie skargi. W odpowiedzi na skargę podano, że w dniu 1 lutego 2010 roku skarżąca stawiła się przed Powiatowym Zespołem d/s Orzekania o Niepełnosprawności, gdzie orzeczono umiarkowany stopień niepełnosprawności. Od ww. orzeczenia wpłynęło odwołanie złożone przez J. S. Dopiero z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia będzie możliwe podjecie decyzji co do wysokości zasiłku stałego. Dlatego postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 roku nr [...] postępowanie w sprawie wniosku J. S. o podwyższenie zasiłku stałego zostało zawieszone. Na rozprawie w dniu 9 września 2010 roku pełnomocnik skarżącej oraz pełnomocnik organu oświadczyli, że decyzja, której wydania domagał się skarżąca została wydana w czerwcu 2010 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że wniosek o odroczenie rozprawy nie mógł zostać uwzględniony. Jak wynika z treści art. 109 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) nieobecność strony lub jej pełnomocnika powoduje odroczenie rozprawy tylko wtedy, gdy nieobecność wywołana jest nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć. Konstrukcja tego przepisu, jak i brzmienie art. 7 p.p.s.a. wyrażającego zasadę szybkości postępowania, wyklucza poddawanie go wykładni rozszerzającej. Pojęcie nadzwyczajnego wydarzenia i niemożliwej do przezwyciężenia przeszkody zobrazowane zostało orzecznictwem zarówno Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 27 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 237/06 LEX nr 266443, z 5 października 2004 r. sygn. akt FSK 44/04 ONSAiWSA 2005/4/72). Stwierdzić trzeba, iż nieobecność na rozprawie strony spowodowana jej stałym złym stanem zdrowia, nie stanowi w rozumieniu art. 109 p.p.s.a. nadzwyczajnego wydarzenia, którego nie można przezwyciężyć. Ze złożonych do akt sprawy zaświadczeń wynika , że zły stan zdrowia skarżącej ma trwały charakter. W sprawie niniejszej skarżąca jest reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalistę, który został zawiadomiony o wyznaczeniu terminu rozprawy na dzień 9 września 2010 r. w dniu 3 sierpnia 2010 r. Skarżąca była w tej sprawie zatem prawidłowo reprezentowana , co czyni wniosek o odroczenie rozprawy niespełniającym przesłanek z art. 109 p.p.s.a. Oceniając na gruncie niniejszej sprawy, czy warunki wskazane w art. 109 p.p.s.a. zostały spełnione należało bowiem mieć również na względzie uregulowanie zawarte w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP nakazujące rozpatrywanie spraw bez nieuzasadnionej zwłoki. Należy również dodać , że w niniejszym postępowaniu rozprawa uległa już raz odroczeniu. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ppsa Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Jedną z przyczyn bezprzedmiotowości wspomnianej w przywołanym przepisie stanowi sytuacja, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ wyda akt, co do którego, według skargi, pozostawał w bezczynności (tak m.in. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, LEX nr 463487 i B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 353). Taka sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, ponieważ organ podjął czynność, której domagała się strona w skardze, tj. rozpoznał wniosek o podwyższenie zasiłku stałego począwszy od lutego 2010 roku decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., czyniąc tym samym zadość żądaniu skarżącej. Ustała zatem zarzucana przez nią bezczynność, stanowiąca przedmiot skargi, która wszczęła niniejsze postępowanie sądowe. W konsekwencji nie wchodzi już w rachubę rozpoznanie skargi przez Sąd i zastosowanie przezeń środka przewidzianego w art. 149 p.p.s.a., stanowiącym, że w razie uwzględnienia skargi na bezczynność Sąd zobowiązuje organ w szczególności do wydania aktu w określonym terminie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w takim wypadku postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na bezczynność organu winno ulec umorzeniu jako bezprzedmiotowe (vide: uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, Lex Nr 463487). Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.