I SAB/Wa 949/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt WSA Dariusz Pirogowicz WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. s.k.a. z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy 1. zobowiązuje Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2014 r. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] września 2014 r. stwierdzającą nieważność decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nr [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. - w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2014 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz [...] Sp. z o.o. s.k.a. z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. Skarżąca, Spółka pod firmą [...] Sp. z o.o. s.k.a. wniosła skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w rozpoznaniu wniosku złożonego w dniu [...] września 2014 r. przez Cech Rzemiosł Budowlanych [...] o ponowne rozpoznanie sprawy rozstrzygniętej decyzją tego organu z dnia [...] września 2014 r. stwierdzającej nieważność decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nr [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. stwierdzającej, że decyzja Ministra Budownictwa nr [...] z dnia [...] listopada 1950 r. utrzymująca w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Miejskiej Rady Narodowej [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1950 r. odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...][...] ozn. hip. [...] w części dotyczącej sprzedanych lokali nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] wraz z udziałami przypadającymi właścicielom tych lokali w części budynku i jego urządzeniach służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali została wydana z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdzającej jej nieważność. Skarżąca wyjaśniła, że w dniu [...] lutego 2015 r. Cech Rzemiosł Budowlanych [...] zbył na jej rzecz przysługujące mu prawa i roszczenia, tym samym czyniąc ją następcą prawnym przedmiotowych roszczeń. Skarżąca wniosła o bezzwłoczne rozpoznanie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy złożonego przez Cech Rzemiosł Budowlanych [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyznaczenie rozprawy. Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, że przedmiotowa sprawa ma charakter szczególnie skomplikowany, dotyczący ustalenia przymiotu strony dotychczasowego właściciela. Minister Infrastruktury i Budownictwa (Minister) wyjaśnił, że po stwierdzeniu nieważności decyzji dekretowych Prezydent [...] zawiesił postępowanie z wniosku o przyznanie prawa własności czasowej z uwagi na wątpliwości co do legitymacji Cechu Rzemiosł Budowlanych [...] i wezwał wnioskdawcę do wystąpienia do sądu cywilnego z powództwem o ustalenie. Dotychczas Cech Rzemiosł Budowlanych [...] nie wystąpił do sądu. Tym samy postępowanie dekretowe nadal jest zawieszone a podnoszone zarzuty dotyczące poniesionej szkody - niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest uzasadniona. Na wstępie wskazać należy, że jak wynika z akta sprawy, Cech Rzemiosł Budowlanych [...] wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. W aktach administracyjnych znajduje się również pismo Skarżącej z dnia [...] lutego 2015 r. o przyspieszenie rozpoznania sprawy oraz pismo z dnia [...] marca 2016 r., które uznać należy za ponowienie powyższego wezwania. Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa" sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, na podstawie przedstawionych mu akt sprawy, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 Kpa. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy decyzją z dnia [...] września 2014 r. Minister stwierdził nieważność decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nr [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. Cech Rzemiosł Budowlanych [...] pismem z dnia [...] września 2014 r. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej wydaniem powyższej decyzji. Wniosek ten wpłynął do organu w dniu [...] października 2014 r. i do dnia wyroku nie został rozpoznany przez organ. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności, co skutkowało zobowiązaniem go przez Sąd do rozpoznania wniosku w terminie miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem. Sąd zobligowany był również do ustalenia, czy bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie. Sąd wskazuje w tym miejscu, że jak wynika z akt administracyjnych, pierwsza czynność po wpłynięciu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy została podjęta przez organ dopiero w dniu [...] czerwca 2015 r., a więc po upływie przeszło 8 miesięcy. Pismem z tej daty organ poinformował strony o treści art. 10 k.p.a. oraz o tym że przewidywany termin rozstrzygnięcia sprawy wyznaczony został do dnia [...] lipca 2015 r. Termin ten nie został dotrzymany. Następną czynnością organu było zwrócenie się do Archiwum Państwowego [...] pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. W aktach znajduje się również pismo Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., w który, organ ten powołuje się na pismo z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] informujące o zgłoszeniu roszczeń do nieruchomości [...] położonej przy ul. [...][...] (którego to pisma brak jest w aktach przekazanych sądowi). Oznacza to, że w okresie przeszło dwóch lat od daty otrzymania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy organ podjął dwie czynności, przy czym ostatnia z nich dokonana została blisko 16 miesięcy temu. W świetle powyższego uznać należało, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceny tej nie mogły zmienić okoliczności podniesione w odpowiedzi na skargę, w tym w szczególności fakt nie wystąpienia przez Cech Rzemiosł Budowlanych [...] z powództwem do sądu powszechnego w ramach postępowania toczącego się przed innym organem. Sąd wskazuje w tym miejscu, że postępowanie w niniejszej sprawie nie zostało zawieszone, zatem organ zobowiązany był do jego rozstrzygnięcia z uwzględnieniem terminów wynikających z art. 35 k.p.a. Jeżeli w ocenie Ministra, rozstrzygnięcie sprawy uzależnione jest od wyniku innego postępowania, może on podjąć stosowne czynności przewidziane k.p.a. obligujące strony do wszczęcia takiego postępowania i ewentualnie zawiesić postępowanie. W sytuacji natomiast, w której wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy jest nierozpoznany przez okres przeszło dwóch lat a jedyne czynności polegały na zawiadomieniu strony o przewidywanym terminie rozpoznania sprawy (który to termin nie został dotrzymany) oraz na wystąpieniu o dokumenty do Archiwum Państwowego nie można uznać, że bezczynność organu nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Końcowo sąd wyjaśnia, że nie uwzględnił wniosku organu o skierowanie sprawy na rozprawę. Z art. 119 pkt 4 Ppsa wynika bowiem, że do rozpoznania w trybie postępowania uproszczonego skargi na bezczynność nie jest konieczne uzyskanie zgody stron postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 Ppsa orzekł jak pkt 1 i 2 wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 3 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 i 210 § 2 Ppsa zasądzając na rzecz Skarżącego zwrot wpisu sądowego w kwocie 100 złotych.