I SAB/Wa 95/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Protokolant starszy referent Agnieszka Bieńkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi L. S. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o pomoc finansową 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K. R., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. W dniu 23 grudnia 2013 r. L. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] wskazując na bezprawne działania Ośrodka Pomocy Społecznej [...], w tym na przetwarzanie danych osobowych skarżącego. Odpowiadając na skargę Prezydent [...], pismem z dnia 28 lutego 2014 r. wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że dniu 17 września 2013 r. L. S. złożył drogą elektroniczną wniosek o pomoc finansową na opłatę części zaległości za energię elektryczną. Kolejny wniosek o przyznanie pomocy finansowej na wrzesień 2013 r. L. S. złożył drogą elektroniczną w dniu 20 września 2013 r. Powyższe wnioski skarżący potwierdził w dniu 1 października 2013 r. uzupełniając podpisy na przesłanych dokumentach. W czasie rozmowy pracownik socjalny Ośrodka Pomocy Społecznej podjął próbę ustalenia terminu wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania L. S. Wnioskodawca odmówił wizyty pracownika socjalnego twierdząc, iż mailowo udzielił wyczerpujących odpowiedzi na temat swojej sytuacji życiowej. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...] odmówił L. S. przyznania pomocy finansowej na opłatę zaległości za energię elektryczną oraz pomocy finansowej na wrzesień 2013 r. Powodem odmowy przyznania wnioskowanej pomocy był brak współpracy z Ośrodkiem Pomocy Społecznej [...], jak również uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania strony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji. W dniu 4 października 2013 r. L. S. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] zażalenie na bezczynność Ośrodka Pomocy Społecznej w powyższej sprawie. Kolegium postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] uznało zażalenie za nieuzasadnione, bowiem rozpoznanie wniosków złożonych dnia 20 i 23 września 2013 r. nastąpiło decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] października 2013 r. a zatem nie został przekroczony termin do rozpoznania sprawy. Mając na uwadze przedstawione okoliczności Prezydent [...] wskazał, że w sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi nie doszło do bezczynności ze strony Prezydenta [...] oraz Ośrodka Pomocy Społecznej [...] a działania podejmowane w sprawie odpowiadały prawu. Ponadto rozstrzygnięcia organu były weryfikowane przez organ II instancji.. Na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu -radca prawny K. R. poparła skargę i oświadczyła, że Prezydent [...] pozostaje w bezczynności w zakresie wniosku o przyznanie L. S. pomocy na opłacenie energii. Skarżący przyłączył się do stanowiska pełnomocnika. Jednocześnie podniósł, iż celem jego skargi jest niewłaściwe działanie pracowników, którzy go nękają i podczas prowadzenia wywiadu zadają zbędne pytania oraz zarzucają ukrywanie dochodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skargę na bezczynność organu administracji dopuszczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."). Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, które powinno być zakończone decyzją administracyjną. Warunkiem złożenia skargi jest uprzednie złożenie zażalenia, zgodnie z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego, bądź wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa stosownie do treści art. 52 § 4 p.p.s.a. Skarżący wypełnił ww. wymóg warunkujący otwarcie drogi sądowoadministracyjnej poprzez złożenie dnia 4 października 2013 r. zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...]. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał bezczynność organu w rozpoznaniu jego wniosków z dnia 20 i 23 września 2013 r. o udzielenie pomocy na opłacenie energii elektrycznej. Na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. pełnomocnik skarżącego poparła skargę i oświadczyła, że Prezydent [...] pozostaje w bezczynności w zakresie wniosku o przyznanie L. S. pomocy na opłacenie energii, a skarżący przyłączył się do stanowiska pełnomocnika. Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Z kolei, w myśl art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 202 r. p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie w przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że z materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż w dniu złożenia skargi na bezczynność Prezydenta [...] w rozpoznaniu wniosków z dnia 20 i 23 września 2013 r. na opłatę części zaległości za energię elektryczną - organ w bezczynności nie pozostawał. Prezydent [...] rozpoznał bowiem ww. wnioski i decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...] odmówił L. S. przyznania wnioskowanej pomocy finansowej. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...]. Zatem, wydanie przez organ administracyjny wskazanej decyzji czyni z natury rzeczy niemożliwym zobowiązanie organu do działania. Przy czym Sąd zauważa, że organ rozpoznał opisane wnioski skarżącego z września 2013 r. w terminie wynikającym z treści art. 35 k.p.a. Wobec powyższego, skoro organ nie pozostawał w bezczynności ani w dacie złożenia skargi ani w ogóle nie zaistniała w sprawie bezczynność w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] października 2013 r., to skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem w niniejszej sprawie nie można mówić o bezczynności organu rozumianej jako niezałatwienie sprawy w terminie. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 i 250 ppsa, orzekł jak w wyroku.