I SAB/Wa 96/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędzia WSA Tomasz Szmydt Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2013 r. sprawy ze skargi W. S., G. S., W. S., K. S. i J. S. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość 1. umarza postępowanie sądowe; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących W. S., G. S., W. S., K. S. i J. S. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W. S., K. S., W. S., G. S. i J. S. pismem z dnia 14 lutego 2013 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za grunt wydzielony pod poszerzenie drogi publicznej – gminnej – ulicy [...], oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako działki ewidencyjne nr [...]. Jak wynika z akt sprawy w dniu 17 stycznia 2011 r. w Delegaturze Biura Gospodarki Nieruchomościami w Dzielnicy B. przeprowadzono rokowania w sprawie wypłaty odszkodowania za wyżej opisaną nieruchomość. W trakcie rokowań strona prowadzonego postępowania zaproponowała kwotę 950,00 zł za 1 m2 gruntu, co stanowi w sumie [...] zł, oraz kwotę 535,00 zł za poniesione koszty na ogrodzenie i za konsekwencje utworzenia dwóch dodatkowych działek. Z kolei, przedstawiciele W. zaproponowali odszkodowanie za przedmiotową nieruchomości w wysokości [...] zł, tj. 350,00 za 1 m2. W. S. nie wyraził zgody na powyższą propozycję, wobec czego rokowania zakończyły się wynikiem negatywnym. W konsekwencji, Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] ustalił odszkodowanie za ww. nieruchomość, przeznaczoną pod poszerzenie drogi publicznej - gminnej - ulicy [...], położoną w W., oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako działki ewidencyjne nr [...]. Od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2012 r., W. S. wniósł odwołanie. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W związku z nierozpoznaniem przez Prezydenta W. sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. ww. skarżący wystąpili do Wojewody [...] z zażaleniem, na niezałatwienie sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] Wojewoda [...] uznał zażalenie za uzasadnione, w konsekwencji czego zobowiązał organ I instancji do rozpatrzenia sprawy w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia postanowienia. Wobec braku wydania decyzji przez Prezydenta W. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ww. skargę na bezczynność organu. Pismem z dnia 12 lutego 2013 r. Prezydent W. poinformował skarżących, iż rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiotowej sprawie nastąpi do dnia 30 czerwca 2013 r. Pismem z dnia 5 kwietnia 2013 r. Prezydent W. poinformował Sąd, że powyższa sprawa została rozpatrzona, gdyż decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] zostało ustalone odszkodowanie za wyżej opisaną nieruchomość. W związku z powyższym, w ocenie organu, skarga W. S. z dnia [...] lutego 2013 r. jest bezzasadna. W związku z powyższym, pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do skarżących o udzielenie informacji, czy - wobec wydania przez Prezydenta W. decyzji z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] - skarżący nadal podtrzymują skargę z dnia 14 lutego 2013 r. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiotowej sprawie, czy też cofają skargę. Skarżący, w piśmie z dnia 4 maja 2013 r. poinformowali, że skargi nie cofają. Ponadto zwrócili się do Sądu o ocenę, czy całokształt działań Prezydenta W. przy rozpatrywaniu wniosku z dnia 21 maja 2008 r. o odszkodowanie, miał charakter bezczynności i przewlekłości w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie zaś z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Takie brzmienie, powyższy przepis, uzyskał z dniem 17 maja 2011 r. w wyniku jego nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173). Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on być w bezczynności. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe. W dniu składania skargi na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, tj. w dniu 20 lutego 2013 r. – strona skarżąca miała zatem podstawy do żądania usunięcia stanu bezczynności. Jednakże w dacie orzekania przez Sąd stan bezczynności już nie istniał, wobec wydania ww. decyzji z dnia [...] marca 2013 r. Rozstrzyganie o bezczynności organu stało się więc bezprzedmiotowe. I tak, w rozpoznawanej sprawie wniosek o odszkodowanie datowany był na dzień 21 maja 2008 r. Oceny czy postępowanie w przedmiotowej sprawie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, Sąd dokonuje z uwzględnieniem stanu sprawy istniejącego po ww. nowelizacji przepisu art. 149 p.p.s.a., z uwagi na fakt, iż ustawodawca w przedmiotowej materii nie wprowadził przepisów przejściowych. Jak wynika z akt sprawy od kwietnia 2011 r. (czyli od momentu wejścia w życie nowelizacji art. 149 p.p.s.a.) organ - co prawda opieszale - ale prowadził postępowanie w niniejszej sprawie. W dniu 1 października 2010 r., na zlecenie organu, został sporządzony operat szacunkowy dotyczący określenia wartości rynkowej nieruchomości gruntowej stanowiącej działki nr [...]. W dniu 29 listopada 2011 r. miała miejsce rozprawa administracyjna dotycząca ustalenia odszkodowania w trybie art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zaś decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] – uchyloną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] – Prezydent W. ustalił odszkodowanie za przedmiotowy grunt i przyznał ustalone odszkodowanie skarżącym. Następnie, ponownie rozpatrując sprawę w dniu [...] lipca 2012 r. sporządzono nowy operat szacunkowy dotyczący wyceny przedmiotowej nieruchomości. W dniu 4 września 2012 r. przeprowadzono rozprawę administracyjną z udziałem skarżącego W. S. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] Prezydent W. ustalił odszkodowanie i przyznał skarżącym ustalone odszkodowanie z przedmiotowy grunt. Przedmiotowa sprawa - bez względu na fakt czy załatwienie jej jest zgodne z oczekiwaniem strony – została więc merytorycznie załatwiona. Mając zaś na uwadze procedury obowiązujące przy ustalaniu odszkodowania za przejęte nieruchomości, w tym konieczność sporządzenia operatu szacunkowego, a także fakt wydania przez organ decyzji rozstrzygającej niniejszą sprawę, Sąd uznał, że mimo przekroczenia ustawowych terminów załatwienia sprawy określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, bezczynność organu, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3, w zw. z art. 132 orzekł jak w sentencji wyroku (pkt 1 i 2 wyroku). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt 3 wyroku). ----------------------- 3