I SAB/Wa 97/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rudnicka Asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Monika Chorzewska-Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2008 r. sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku A. Z. o ustanowienie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego A. Z. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. Z. reprezentowany przez adw. J. S., pismem z dnia 1 sierpnia 2008 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym: Zabudowana nieruchomość gruntowa położona przy ul. [...] w W., o pow. [...] m2, oznaczona pierwotnie jako "[...]", objęta była działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279) i w dniu wejścia w życie tego dekretu stanowiła własność M. R. Powyższa nieruchomość wraz z częścią dawnej działki hipotecznej nr [...] stanowi obecnie jedną działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], przy czym budynek znajdujący się na tej działce posadowiony jest na obu dawnych nieruchomościach hipotecznych. W dniu 27 października 1948 r. M. R. złożyła, w trybie art. 7 ust. 2 przywołanego dekretu wniosek o przyznanie jej prawa własności czasowej nieruchomości [...] nr [...]. Wniosek swój ponowiła pismami z dnia 30 października 1990 r. oraz z dnia 8 marca 1991 r. Wobec nierozpoznania powyższego wniosku (dotyczącego obecnie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego), następca prawny M. R. - A.Z. pismem z dnia 15 maja 1995 r. wniósł do Wydziału Geodezji i Nieruchomości Urzędu Gminy W. o wszczęcie postępowania, które umożliwi mu przejęcie w pełne posiadanie przedmiotowej nieruchomości. W celu rozstrzygnięcia sprawy objętej wnioskiem dekretowym Prezydent W. wszczął postępowanie mające na celu wydzielenie z obecnej działki nr [...] nieruchomości hipotecznej nr [...] w jej dawnych granicach. Informację o zleceniu wykonania mapy podziałowej w celu wydzielenia wspomnianej działki Prezydent W. przekazał skarżącemu przy piśmie z dnia 31 grudnia 1996 r. Postępowanie w tym przedmiocie nadal jest w toku. Wobec braku rozstrzygnięcia przez Prezydenta W. wniosku o przyznanie użytkowania wieczystego ww. nieruchomości pełnomocnik A. Z. pismem z dnia 10 stycznia 2005 r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w trybie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenie na nieterminowe załatwienie sprawy. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. postanowieniem z dnia [...] października 2005 r. nr [...] zobowiązało Prezydenta W. do załatwienia sprawy w terminie do dnia 31 grudnia 2005 r. W wyznaczonym przez Kolegium terminie organ sprawy nie rozpoznał. W tym stanie rzeczy A. Z., pismem z dnia 1 sierpnia 2007 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W., podnosząc, iż od wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ww. postanowienia do dnia wniesienia skargi nie zostały przez organ podjęte żadne działania zmierzające do zakończenia sprawy, a wyznaczony przez Kolegium termin został w rażący sposób przekroczony. Skarżący wskazał ponadto, iż w trakcie prowadzenia przedmiotowej sprawy wielokrotnie zwracał się do organu o podjęcie niezbędnych czynności i wydanie merytorycznej decyzji. Na własny koszt sporządził plan podziału nieruchomości, który do tej pory nie został zatwierdzony przez odpowiednie organy. Zdaniem skarżącego kwestia podziału nieruchomości powinna być rozstrzygnięta przez miasto W., które niestety nie podejmuje żadnych kroków w tym kierunku. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie wyjaśniając jednocześnie, iż pismem z dnia 21 maja 2008 r. Biuro Gospodarki Nieruchomościami wezwało Delegaturę Biura Gospodarki Nieruchomościami w Dzielnicy [...] do przyspieszenia prac nad podziałem geodezyjnym przedmiotowej nieruchomości, zaś postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] Prezydent W. zawiesił z urzędu postępowanie dotyczące rozpoznania wniosku dekretowego do czasu dokonania podziału nieruchomości. Na rozprawie w dniu 4 września 2008 r. pełnomocnik skarżącego złożył odpis postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] uchylającego postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] maja 2008 r. Jednocześnie skarżący podkreślił, iż postanowienie o zawieszeniu postępowania (obecnie uchylone) organ wydał tuż przed przekazaniem do Sądu skargi na bezczynność organu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do par. 3 tego artykułu załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepis art. 36 § 1 k.p.a. nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia. W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu – Prezydent W. nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów prawa. Poza sporem pozostaje okoliczność, że po wniesieniu w terminie określonym w art. 7 ust. 2 dekretu wniosku o ustanowienie prawa własności czasowej gruntu, po stronie właściwych organów powstał obowiązek wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie tego wniosku (złożonego w dniu 27 października 1947 r.). Wniosek ten, ponowiony w dniu 15 maja 1995 r. przez następcę prawnego dawnej właścicielki, do dnia rozpoznania skargi nie został przez Prezydenta W. rozpoznany. Bezskuteczne okazało się również postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2005 r., nr [...] wyznaczające Prezydentowi W. dodatkowy termin załatwienia sprawy. Wprawdzie postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. Prezydent W. zawiesił postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku dekretowego do czasu dokonania podziału nieruchomości, zważyć jednak należy, iż nastąpiło to dopiero po ponad dwóch latach od upływu terminu wyznaczonego przez Kolegium na załatwienie sprawy i po wniesieniu przez stronę skargi na bezczynność organu. Przy czym z analizy dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy nie wynika by w okresie jaki upłynął od wyznaczonego Prezydentowi W. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. terminu rozstrzygnięcia sprawy (31 grudnia 2005 r.) a datą zawieszenia postępowania ([...] maja 2008 r.) organ wyjaśnił stronie przyczyny opóźnienia i wskazał nowy termin zakończenia postępowania, do czego był zobowiązany stosownie do treści art. 36 § 1 k.p.a. Ponadto jak wynika z przedłożonego na rozprawie odpisu postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], organ ten, w następstwie rozpoznania zażalenia strony, uchylił postanowienie Prezydenta W. o zawieszeniu postępowania. W tym stanie rzeczy Prezydent W. od dnia uchylenia postanowienia o zawieszeniu postępowania niewątpliwie nadal pozostaje w zwłoce. Uzasadniony jest zatem zarzut bezczynności organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu opisanej wyżej nieruchomości. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.