I SAB/Wa 98/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2005 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. N. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do wydania decyzji w sprawie o ustalenie odszkodowania za nieruchomości, położone w W. w rejonie [...] , stanowiące działki gruntu oznaczone nr geodezyjnymi: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], w obrębie [...] w terminie 30 dni, licząc od dnia doręczenia wyroku z uzasadnieniem i zwrotu akt postępowania administracyjnego; 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz K. N. kwotę 100,00 złotych (słownie: stu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. K. N. wnioskiem z dnia [...] lipca 2003 r. wystąpił do Prezydenta W. o ustalenie wysokości odszkodowania za nieruchomości, położone w W. w rejonie [...], stanowiące działki gruntu oznaczone nr geodezyjnymi: [...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...] w obrębie [...]. Nie doczekawszy się decyzji w sprawie, K. N. pismem z dnia [...] sierpnia 2003 r. wystąpił do Wojewody [...] z zażaleniem na bezczynność Prezydenta W.. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] wyznaczył organowi pierwszej instancji dodatkowy, dwumiesięczny termin liczony od dnia zgromadzenia całości materiału dowodowego na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia, nie później jednak niż do końca marca 2004 r. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2004 r. K. N. wystąpił za pośrednictwem Urzędu W. do Wojewody [...] o wyłączenie Prezydenta W. oraz jego zastępców i pozostałych pracowników Urzędu W. od udziału w postępowaniu o ustalenie odszkodowania. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...] odmówił uwzględnienia powyższego wniosku o wyłączenie Prezydenta W. oraz jego zastępców i pozostałych pracowników Urzędu W. W dniu [...] czerwca 2004 r. (data stempla pocztowego) K. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu pierwszej instancji, po upływie wyznaczonego w postanowieniu Wojewody [...] terminu do załatwienia sprawy. Jednocześnie skarżący wystąpił z wnioskiem o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie, wskazując, że skarżący pismem z dnia [...] lutego 2004 r. wystąpił z wnioskiem o wyłączenie Prezydenta W. oraz jego zastępców i pozostałych pracowników Urzędu W. od udziału w postępowaniu o przyznanie odszkodowania za grunt położony w W. w rejonie [...] i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia Wojewodzie [...]. W związku z powyższym organ przekazał akta sprawy wraz z wnioskiem o wyłączenie Wojewodzie [...] przy piśmie z dnia [...] marca 2004 r., o czym wnioskodawca został poinformowany kopią pisma. Akta przedmiotowej sprawy wpłynęły do Wojewody [...] w dniu [...] marca 2004 r., o czym świadczy pokwitowanie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Do dnia sporządzania odpowiedzi na skargę akta nie zostały zwrócone do organu, który dysponuje jedynie aktami zastępczymi, w związku z czym nie mógł rozstrzygnąć przedmiotowej sprawy w terminie wyznaczonym przez Wojewodę [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, w związku z czym Sąd – na podstawie art. 120 powołanej ustawy – rozpoznaje ją w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku skargi na bezczynność czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. Z analizy przepisów zawartych w art. 35 – 37 kpa wynika, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usunięcie przeszkody do wydania decyzji. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2003 r. zawierający żądanie przyznania mu odszkodowania za w/w nieruchomości podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Zatem organ pierwszej instancji powinien uczynić je przedmiotem postępowania wyjaśniającego i wydać rozstrzygnięcie w formie decyzji, stosownie do poczynionych przez siebie ustaleń lub w przypadku braku możliwości wydania decyzji, podjąć inne działania wynikające z przepisów prawa. Skoro organ nie wydał decyzji, nawet po wyznaczeniu dodatkowego terminu przez Wojewodę [...], ani nie podjął żadnych innych działań przewidzianych przepisami procesowymi, to pozostaje w zwłoce, a skarga na jego bezczynność jest zasadna. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony, poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, Sąd – zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zobowiązuje organ do wydania w zakreślonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przy tym, Sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Zatem, skoro Prezydent W. pozostaje w zwłoce, to skargę należało uwzględnić. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 149 w związku z art. 133 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono według art. 200 i art. 210 § 2 powołanej ustawy.