I SO/Wa 17/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o wymierzenie Prezydentowi m.st. Warszawy grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy postanawia: oddalić wniosek. M. M. (dalej jako: "wnioskodawca") pismem z 9 grudnia 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej jako ,,p.p.s.a." Prezydentowi m.st. Warszawy (dale jako: "organ) grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi z 17 października 2025 r. z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Powyższy wniosek został doręczony organowi w dniu 29 grudnia 2025 r. W odpowiedzi organ wskazał, że obowiązek przekazania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie powstał, albowiem skarga, na którą powołuje się wnioskodawca, nie została skutecznie wniesiona z uwagi na brak opatrzenia jej prawidłowym podpisem elektronicznym. W ocenie organu brak podpisu oznacza, że pismo nie spełnia wymogów formalnych pisma procesowego i nie może zostać uznane za skutecznie wniesioną skargę w rozumieniu przepisów p.p.s.a., a w przypadku gdyby skarga została skutecznie wniesiona to i tak podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna. Organ podkreślił, że w tej samej sprawie wnioskodawca złożył skargę pismem z 30 kwietnia 2025 r., która została prawomocnie odrzucona 7 listopada 2025 r., w sprawie o sygn. I SAB/Wa 104/25. Organ wskazał, że Sąd w w/w postanowieniu przesądził o niedopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej w sprawie dotyczącej działań Miejskiego Rzecznika Konsumentów, a tym samym braku podstaw do badania zarzutów bezczynności lub przewlekłości po stronie Prezydenta m.st. Warszawy jako zwierzchnika rzecznika. Uzupełniająco organ wyjaśnił, że wnioskodawca był na bieżąco informowany o stanie sprawy oraz o braku podstaw do kierowania skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek o wymierzenie grzywny nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143) dalej: "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Stosownie do art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym Z przywołanego wyżej przepisu wynika, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne, ma charakter fakultatywny i uzależnione jest od dokonania oceny, czy grzywna spełni swoje funkcje. Zdaniem Sądu do wymierzenia organowi grzywny nie wystarczy jedynie opóźnienie w przekazaniu sądowi skargi. Niezbędne jest także dodatkowe ustalenie obciążających organ przyczyn w zaistnieniu tego faktu. Odpowiedzialność organu z art. 55 § 1 p.p.s.a. nie jest odpowiedzialnością powstałą w sposób automatyczny. Ustalenie, że w sprawie nastąpiło nieterminowe przekazanie skargi nie przesądza o konieczności zastosowania sankcji wobec organu, który tego uchybienia się dopuścił. Sąd administracyjny, rozpoznając wniosek o wymierzenie organowi grzywny bierze pod uwagę specyfikę i charakter okoliczności danej sprawy, w tym przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Orzeczenie sądu ma charakter uznaniowy. W rozpoznawanej sprawie wniosek o wymierzenie grzywny Prezydentowi m.st. Warszawy dotyczył nieprzekazania skargi z 17 października 2025 r. adresowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jak wynika z akt sprawy ww. skarga została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 31 grudnia 2025 r. (sprawa zarejestrowana pod sygn. I SAB/Wa 111/26). W ocenie Sądu okoliczności sprawy nie wskazują, by działania Prezydenta m.st. Warszawy ukierunkowane były na celowe niedopuszczenie do szybkiego rozpoznania sprawy. Wprawdzie przekazanie akt sprawy do tut. Sądu nastąpiło po złożeniu przedmiotowego wniosku, jednakże podkreślenia wymaga, że uprzednio potraktowano skargę na przewlekłość jako pismo będące kontynuacją korespondencji w sprawie ze skargi na nieuczciwego przedsiębiorcę z 30 września 2024 r. Jednocześnie należy wskazać, że organ poinformował wnioskodawcę o podjętych działaniach (vide: widomość mailowa z 22 października 2025 r. RK.742.1.158.2025.ALI, znajdująca się w aktach administracyjnych przesłanych elektronicznie, a także pismo z 31 grudnia 2025 r.). Uwzględniając zatem wszelkie okoliczności sprawy uznać należy, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu instytucji wymierzenia grzywny, w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., nie można traktować tylko w kategoriach matematycznego przekroczenia ustawowego terminu przekazania akt sprawy. Stan zwłoki organu musi bowiem polegać na takim uchybieniu terminu, które w sposób widoczny oddziałuje na czas oczekiwania strony na ochronę sądową i z tego powodu strona ponosi wymierne szkody. Sąd uznał, że taki przypadek nie miał miejsca w niniejszej sprawie. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.