I SO/Wa 3/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędzia WSA Bogdan Wolski Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2010 r. sprawy z wniosku E. B. o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny postanawia: 1. wymierzyć Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 2. zasądzić od Prezydenta W. na rzecz wnioskodawcy E. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 14 stycznia 2010 r. E. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny za nieprzekazanie sądowi administracyjnemu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę E. B. z dnia [...] listopada 2009 r. na działanie organu – Prezydenta W. – podejmowane przez Zarząd Dzielnicy P. Odpowiadając na wniosek E. B. Prezydent W. wskazał, iż pismo skarżącego z dnia 23 listopada 2009r. z załączoną skargą do WSA ( z tej samej daty) na działania organu - Prezydenta W. - podejmowane przez Zarząd Dzielnicy P., zostało złożone w Urzędzie Dzielnicy P. 23 listopada 2009r. Pismo to zadekretowane zostało na merytorycznie właściwego pracownika 25 listopada 2009r. Jak wynika z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego pracownik merytoryczny, który był chory od 13 listopada 2009 r. do 25 listopada 2009 r. pismo fizycznie odebrał do swojego referatu 27 listopada 2009 r. i po dwóch dniach pracy, nie zdążywszy nadrobić zaległości, od dnia 1 grudnia 2009 r., znowu poszedł na zwolnienie chorobowe, gdzie przebywa do dziś - zagrożona ciąża. Nagłość stanu chorobowego uniemożliwiła temu pracownikowi bezpośrednie przekazanie spraw bieżących innemu pracownikowi z wytycznymi dotyczącymi trybu postępowania. Pracownik, który przejął prowadzenie spraw, w tym sprawę skargi skarżącego, a który nie miał doświadczenia w załatwianiu skarg w postępowaniu administracyjnym, po zapoznaniu się z aktami, w tym z szeregiem pism Urzędu, w których wyjaśniano skarżącemu się brak kognicji sądów administracyjnych w jego sprawie, błędnie uznał, że przedmiotową skargę należy pozostawić bez biegu a skarżącego należy jeszcze raz pouczyć o możliwości dochodzenia przez niego swoich roszczeń w drodze procesu cywilnego. Ponadto organ wskazał, iż pracownika pouczono o obowiązku stosowania właściwego trybu postępowania ze skargami kierowanymi do sądów administracyjnych za pośrednictwem organu administracyjnego i przypomniano zasady działania w tym zakresie pozostałym pracownikom merytorycznie właściwego działu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wniesioną na działanie lub bezczynność organu organ administracji publicznej obowiązany jest przekazać sądowi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia. W myśl art. 55 ust. 1 powołanej ustawy w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 1 sąd, na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki zastosowania przepisu art. 55 § 1 ustawy procesowej. Prezydent W. nie wykonał obowiązków wynikających z art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; nie przekazał Sądowi przesłanej mu przez Sąd skargi E. B. na bezczynność organu ani odpowiedzi na tę skargę. Wymierzając Prezydentowi W. grzywnę Sąd wziął pod uwagę, że zastosowanie środka przewidzianego w art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi było konieczne, gdyż organ nie tylko dopuścił się zwłoki w wykonaniu obowiązków nałożonych ustawą, lecz w ogóle ich nie wykonał – skarga E. B. na działanie organu - Prezydenta W. – podejmowane przez Zarząd Dzielnicy P. pozostaje nadal w organie. Z tych przyczyn Sąd, uwzględniając powyższe okoliczności, na podstawie art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 64 § 3 powołanej ustawy.