I SO/Wa 37/11

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym złożonego przed wniesieniem skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie pomocy społecznej postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w [...]; 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Wskazując, że zamiarem skarżącego jest wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie pomocy społecznej, Z. G. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W formularzu PPF wnioskodawca wyjaśnił, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Żyje samotnie, nie posiada oszczędności ani żadnych stałych dochodów, a jedynym jego źródłem utrzymania są środki otrzymywane z pomocy społecznej ([...] zł). Ze względu na wiek (60 lat) i niepełnosprawność wnioskodawca, jak wyjaśnił, nie może znaleźć pracy. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: W świetle art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalne zarówno po wniesieniu skargi na decyzję, jak i przed jej złożeniem – zanim dojdzie do wszczęcia postępowania sądowego (art. 243 § 1 p.p.s.a.) Wniosek skarżącego w części, w której występuje on o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem bycia reprezentowanym przed sądem administracyjnym uznać należy za uzasadniony. Jest to spowodowane stwierdzeniem, że sytuacja materialna wnioskodawcy odpowiada warunkom przyznania prawa pomocy określonym w art. 246 § 1 p.p.s.a. Jak wynika ze złożonego oświadczenia, skarżący nie posiada własnych środków finansowych, jak też nie posiada realnych możliwości, by środki takie zdobyć. Potwierdzeniem tejże oceny jest regularne korzystanie przez wnioskodawcę, jak wynika z przedłożonych wyjaśnień, z pomocy ośrodka pomocy społecznej. Przy rozpoznawaniu wniosku uwzględnić należało, że charakter sprawy, w ramach której wnioskodawca przedstawił zamiar złożenia skargi do sądu administracyjnego, nie pozwala zwolnić skarżącego z kosztów sądowych, albowiem w świetle art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. strona wnosząca skargę na decyzje organów administracji podjęte w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Z tej przyczyny zaistniały w rozstrzyganej sprawie brak podstaw prawnych do przyznania wnioskodawcy zwolnienia na mocy orzeczenia sądu sprzeciwia się uwzględnieniu przedstawionego żądania w analizowanej tu części. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.