I SO/Wa 39/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. B. i L. D. o wymierzenie grzywny Prezydentowi W. za nieprzekazanie skargi Z. B. i L. D. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w sprawie ze skargi Z. B. i L. D. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu postanawia oddalić wniosek Wnioskiem z dnia 8 marca 2006 r. skarżący Z. B. i L. D. wnieśli o ukaranie grzywną Prezydenta W. w związku z niedopełnieniem przez organ obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – tj. nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w terminie trzydziestu dni skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawcy wskazali, że w dniu 7 lutego 2006 r. złożyli skargę na bezczynność Prezydenta W., która nie została przez organ przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie. Skarżący podnieśli ponadto, że od 1988 r. bezskutecznie starają się o uzyskanie prawa własności czasowej – użytkowania wieczystego – do gruntu położonego w W. przy ul. [...]. W odpowiedzi na wniosek Prezydent W. wniósł o jego oddalenie podnosząc, że w dniu 24 marca 2006 r. udzielił odpowiedzi na skargę Z. B. i L. D. z dnia 2 lutego 2006 r. i jednocześnie przekazał wraz z aktami sprawy decyzję z dnia [...] marca 2006 r., nr [...], którą odmówił następcom prawnym dawnego właściciela ustanowienia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej ppsa) w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, tj. przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Podkreślić należy, że wymierzenie grzywny jest środkiem dyscyplinującym, mającym na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego. W doktrynie podkreśla się, że wskazany środek stanowi gwarancję procesową nadania biegu sprawie. Ma on skutecznie przeciwdziałać "przetrzymywaniu" skarg przez administrację (J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 108). Zawarte w powołanym przepisie art. 55 § 1 ppsa sformułowanie "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny" oznacza, że wymierzenie grzywny ma charakter fakultatywny - Sąd w określonych okolicznościach może odstąpić od jej wymierzenia. W rozpoznawanej sprawie – zdaniem Sądu - wniosek o wymierzenie grzywny Prezydentowi W. nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy o sygnaturze I SAB/Wa 77/06 wynika, że skarga Z. B. i L. D. z dnia 2 lutego 2006 r. na bezczynność Prezydenta W. w sprawie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...] wpłynęła do Kancelarii Urzędu W. przy ul. [...] w dniu 7 lutego 2006 r. Z kolei odpowiedź na skargę wraz z aktami administracyjnymi sprawy wpłynęły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 27 marca 2006 r. (data prezentaty). Z uwagi na fakt, że do pisma (odpowiedzi na skargę) Prezydenta W. z dnia 24 marca 2006 r. nie dołączono oryginału skargi Z. B. i L. D. z dnia 2 lutego 2006 r. sprawa wpisana została do repertorium I KO/Wa 94/06. Następnie kolejnymi pismami z dnia 29 marca 2006 r. i 25 kwietnia 2006 r. Sąd wezwał Prezydenta W. do nadesłania oryginału skargi. Oryginał skargi z dnia 2 lutego 2006 r. przekazany został do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 26 kwietnia 2006 r. (data prezentaty). W świetle powyższego stwierdzić należy, że Prezydent W. wykonał ciążący na nim obowiązek wynikający z art. 54 § 2 ppsa, tym samym podstawowy cel – przekazanie dokumentów do Sądu - został zrealizowany. Mając zatem na uwadze dyscyplinujący charakter środka przewidzianego w art. 55 § 1 ppsa, którego celem jest doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego oraz to, że opóźnienie organu w przekazaniu akt nie było znaczne, Sąd postanowił wniosek oddalić. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji.