I SO/Wa 9/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. A. J. wnioskiem z dnia 27 kwietnia 2007 r. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, wskazując na zamiar wniesienia do sądu administracyjnego skargi na decyzję Centralnego Zarządu Służby Więziennej z dnia [...] stycznia 2007 r. w nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do nauki przez samokształcenie. W uzasadnieniu wniosku A. J. podniósł, że od siedmiu lat przebywa w areszcie śledczym. Służba więzienna odmawia mu prawa do pracy zarobkowej, skutkiem czego nie dysponuje on żadnym majątkiem. Wnioskodawca podał, że Centralny Zarząd Służby Więziennej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w B. odmawiającą mu prawa do samokształcenia. Z decyzjami tymi wnioskodawca się nie zgadza, stąd wnosi o przyznanie mu prawa pomocy celem wniesienia skargi na powyższe rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jak wynika z uzasadnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, został on złożony w związku z zamiarem wniesienia przez odbywającego karę pozbawienia wolności A. J. skargi na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie odmowy prawa do nauki przez samokształcenie. Należy wyjaśnić, że wskazywany przez wnioskodawcę jako organ rozstrzygający sprawę Centralny Zarząd Służby Więziennej jest jedną z jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, podobnie jak zakład karny czy areszt śledczy. Centralnym Zarządem Służby Więziennej oraz innymi podległymi jednostkami organizacyjnymi Służby Więziennej kieruje zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) Dyrektor Generalny Służby Więziennej. Jest on stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks karny wykonawczy (Dz.U. Nr 90, poz. 557 ze zm.) - dalej k.k.w. jednym z organów postępowania karnego wykonawczego. Rozstrzygnięcia Dyrektora Generalnego Służby Więziennej wydawane w ramach tego postępowania nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Stosownie do art. 7 § 2 k.k.w. skargi na tego rodzaju decyzje rozpoznaje właściwy sąd penitencjarny. Tym samym ewentualna skarga do sądu administracyjnego na decyzję organu postępowania karnego wykonawczego jest w sposób oczywisty niedopuszczalna. Stosownie zaś do art. 247 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Z uwagi na to, że niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego, oznacza także jej oczywistą bezzasadność w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy, skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 3 września 2004 r. sygn. OZ 377/04). W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.