I SO/Wa 934/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.S. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanawia: oddalić wniosek. P.S. wnioskiem z [...] maja 2016 r., wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] grzywny, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej p.p.s.a. za nieprzekazanie do Sądu skargi z dnia [...] kwietnia 2015 r. na bezczynność SKO w Warszawie przy rozpoznawaniu wniosku o udostępnienie uwierzytelnionej kopii akt postępowania prowadzonego przed ww. organem pod nr [...] wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. W odpowiedzi na wniosek organ podkreślał, że sprawa w której organ pozostawać ma w bezczynności nie jest sprawą z zakresu pomocy społecznej, a aktywność skarżącego stanowi przejaw skrajnego pieniactwa. Organ podkreślił, że początkowo rozpatrywał wszystkie wnioski skarżącego, choć większość z nich tylko pozornie odnosiła się do merytorycznych orzeczeń. Każde jednak orzeczenie organu generowało kolejne wnioski i żądania, mające formalną podstawę w przepisach procedury administracyjnej. Podania, które nie dotyczyły spraw, o jakich mowa w art. 1 ust. 1 Kpa oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163 ze zm.), jak również wnioski, których treść była identyczna z wnioskami już wcześniej rozstrzygniętymi, zgromadzono w segregatorach i pozostawiono nierozpoznane. Zwracało przy tym uwagę, ze mogło dojść do sytuacji, ze wśród licznych podań jest także skarga wyżej wymienionego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak wynika z akt sprawy P.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu 24 kwietnia 2015 r. poprzez platformę ePUAP skargę na bezczynność SKO w [...] przy rozpoznawaniu jego wniosku o udostępnienie uwierzytelnionej kopii akt postępowania prowadzonego pod nr [...]. Od jej złożenia rozpoczął bieg 30-dniowy termin do wykonania przez organ obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Termin ten upłynął w dniu 24 maja 2015 r. Tymczasem skarga wraz z niepełnymi aktami sprawy przekazana została przez organ dopiero w dniu 24 czerwca 2016 r. (vide k. 10 akt sprawy I SAB/Wa 1237/16) W ocenie Sądu, choć wskazane opóźnienie w realizacji obowiązku z art. 55 § 2 p.p.sa. nie zasługuje na aprobatę, to jednak oprócz samego faktu naruszenia terminu przekazania skargi sądowi, przy rozstrzyganiu o nałożeniu grzywny należy wziąć pod uwagę przede wszystkim przyczyny niewypełnienia przez organ tego obowiązku. Przepisy dopuszczające wymierzenie organowi grzywny mają wprawdzie na celu dyscyplinowanie organów, jak również stosowanie wobec nich finansowych środków represyjnych, to jednak Sąd, orzekając o zasadności wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 p.p.s.a powinien rozważyć całokształt okoliczności sprawy, związanych z nieterminowym przekazaniem skargi, a tym samym wziąć pod uwagę czy organ ponosi winę za taki stan rzeczy. Istotny będzie, zatem czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ wypełnił swój obowiązek i skargę przekazał, wyjaśnił powody niedotrzymania terminu, czy może nieprzekazanie skargi było działaniem celowym, podjętym w zamiarze niedopuszczenia do szybkiego rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej. W konsekwencji należy przyjąć, że od zasady, iż wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 p.p.s.a) jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a w terminie przewidzianym w tym przepisie, dopuszczalne są wyjątki. Zdaniem Sądu, taki właśnie wyjątek ma miejsce w niniejszej sprawie. Przekroczenie terminu w realizacji obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a. choć znaczne, to jednak w przekonujący sposób zostało przez organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnione i usprawiedliwione. Skarżący wnosząc w krótkim odstępie czasu szereg wniosków (inicjując tym samym kilkaset postępowań) – których liczba przy tym stale rośnie - powinien liczyć się z tym, że pisma te nie zawsze będą rozpoznawane, czy też przekazywane do sądu w terminach wynikających z przepisów prawa. Oczywistym jest bowiem to, że przyjęta przez skarżącego praktyka kwestionowania jednego aktu poprzez lawinowe wnoszenie za pośrednictwem platformy ePUAP szeregu środków zaskarżenia i powielanie tego sposobu działania w setkach spraw dezorganizuje i paraliżuje pracę organu. Brak jest zatem koniecznej przesłanki do orzekania przez Sąd o wymierzeniu organowi grzywny w postaci celowego, zawinionego działania organu, wbrew woli strony. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 64 § 3 i art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.