II SA 1017/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędzia NSA: Małgorzata Pocztarek, Asesor WSA: Joanna Kube (spr.), Protokolant Mirosław Gdesz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2004 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. [...], po rozpatrzeniu odwołania E. S. od decyzji Starosty Powiatu w N. z dnia [...] grudnia 2002 r. [...], odmawiającej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wynika, że skarżąca zarejestrowała się w urzędzie pracy w dniu [...] grudnia 2002 r. Z tym dniem przyznano jej status osoby bezrobotnej i jednocześnie odmówiono przyznania prawa do zasiłku z powodu niespełnienia wymagania przewidzianego w art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W okresie poprzedzającym rejestrację w urzędzie pracy (17 grudnia 2002 r. 17 czerwca 2001r.) skarżąca legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym 302 dni (okres zatrudnienia u ostatniego pracodawcy od 1 lipca 1997 r. do 11 marca 2002 r.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda podkreślił, że przepis art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) - powoływanej nadal jako ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, określający warunki niezbędne do nabycia prawa do zasiłku, wyraźnie odnosi się do dnia rejestracji, od którego jest liczony 18 miesięczny poprzedzający go okres. Jest to przepis bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że brak jest możliwości stosowania innego niż określonego ustawą sposobu ustalania okresu uprawniającego do zasiłku. W skardze z dnia 12 marca 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego p. E. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, z prośbą o potraktowanie jej sprawy jako przypadku szczególnego z tej racji, że przesłanie jej - po wielu z jej strony zabiegach - przez syndyka antydatowanego świadectwa pracy z góry pozostawiło ją w sytuacji uniemożliwiającej spełnienie warunków, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że podnoszony przez p. E. S. fakt opieszałości syndyka zarządzającego masą upadłościową byłego pracodawcy w wydaniu jej świadectwa pracy nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ skarżąca nie będąc w posiadaniu wszystkich świadectw pracy, mogła zgłosić się do urzędu pracy i złożyć odpowiednie oświadczenie na piśmie, zobowiązując się do uzupełnienia braków w terminie późniejszym. W takiej sytuacji postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zasiłku może być zawieszone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd, właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem na obszarze tego Sądu znajduje się siedziba Wojewody Mazowieckiego – art. 13 § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, rozpoznając skargę w granicach posiadanych kompetencji nie mógł jej uwzględnić. Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania był zatrudniony przez okres co najmniej 365 dni i osiągnął wynagrodzenie, od którego istnieje obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy (...), w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia. Skarżąca rejestrując się jako bezrobotna w dniu 23 marca 1998 r. nie spełniła warunku przewidzianego w powołanym wyżej przepisie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem nie przepracowała łącznie co najmniej 365 dni. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że p. E. S. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania była zatrudniona przez okres 302 dni. Brak było zatem podstaw do przyznania skarżącej zasiłku dla bezrobotnych. Omawiana ustawa nie daje organom administracji, ani sądowi administracyjnemu jakichkolwiek uprawnień do uznaniowego przyznawania przedmiotowego świadczenia. Sąd podzielił argumentację organu zawartą w odpowiedzi na skargę, że opieszałość ze strony syndyka masy upadłościowej byłego pracodawcy w wydaniu świadectwa pracy nie zwalnia od zachowania wymagań niezbędnych do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Z tych powodów Sąd skargę oddalił jako bezzasadną na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 97 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.