II SA 1045/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki, Sędziowie WSA Maria Jagielska /spr./, as WSA Piotr Borowiecki, Protokolant Aleksandra Borowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2004 sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2003 Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1) stwierdza nieważność decyzji zaskarżonej 2) stwierdza nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2002 r. o nr [...] 3) stwierdza, że decyzje których nieważność orzeczono nie podlegają wykonaniu. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2002r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w R., na podstawie art. 93 ust. l ustawy z dnia 6 września 200lr. transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125, poz. 1371 oraz z 2002r. Nr 25, poz. 253 i Nr 89, poz. 804 ), zgodnie z ustaleniami protokółu kontroli z dnia [...] listopada 2002r. nałożył na A.K. prowadzącą firmę A. karę pieniężną w wysokości [...]zł. W uzasadnieniu wskazał, że na karę składają się kwoty: [...] zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz kwota [...] zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Od decyzji odwołała się ukarana A.K. podnosząc, iż nie dokonywała przewozu na potrzeby własne, lecz realizowała usługę transportową, na co przedłożyła wpis do ewidencji działalności gospodarczej, gdzie w pozycji "określenie przedmiotu działalności" figuruje m.in. pozycja "usługi transportowe". Odwołująca się stwierdziła również, że opłatę za wykonywanie transportu drogowego za przejazd po drogach krajowych uiściła, jednak kierowca pojazdu nie mógł jej znaleźć w czasie kontroli. Na dowód tego twierdzenia załączyła oryginał dokonanej opłaty. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w R. uznając odwołanie w części dotyczącej nałożenia kary [...] zł uchylił w tej części swoją decyzję z dnia [...] listopada 2002r. a w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie znalazł okoliczności pozwalających uwzględnić odwołanie i decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2003r. utrzymał w mocy decyzję zaskarżoną w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł. A.K. złożyła na rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc w niej o anulowanie kary. W skardze podnosiła, że brak opłaty w pojeździe wynikł z dokonanej zmiany kierowców, którzy przez nieuwagę zapomnieli przekazać sobie dowodu uiszczenia opłaty drogowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji przyznając, iż decyzja obciążona jest wadą naruszenia właściwości funkcjonalnej, bowiem organ I instancji wydał decyzję, która mógł wydać jedynie organ odwoławczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga jest uzasadniona, aczkolwiek z innych powodów, niż podnoszone przez skarżącą. Podzielił stanowisko zaprezentowane przez organ w odpowiedzi na skargę, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności. Zgodnie z art. 132 Kpa. jeżeli odwołanie wniosły wszystkie strony, a organ administracji publicznej, który wydał decyzję uzna, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. Tak więc w fazie wstępnej badania złożonego odwołania, w trybie tzw. samokontroli organ, który wydał decyzję bada własne postępowanie i ponownie rozpoznając sprawę ocenia, czy stanowisko w danej sprawie może zostać zmienione. Odnieść się musi do treści złożonego odwołania oraz przedstawionych lub wnioskowanych dowodów i przeprowadzić je. Dopiero po zbadaniu przedstawionych dowodów i przeprowadzeniu dowodów, o które wnioskowała strona, organ może skonfrontować wyniki tych zabiegów ze stanowiskiem strony zajętym w odwołaniu i w zależności od wyników konfrontacji może ustalić, że: żądanie strony jest uzasadnione w całości, żądanie strony może zostać uwzględnione tylko częściowo, żądanie strony nie może zostać uwzględnione w ogóle. Tylko w pierwszym przypadku organ, który wydał zaskarżoną decyzję jest kompetentny do wydania nowej decyzji, w której uchyli ją lub zmieni, zaś w pozostałych przypadkach obowiązany jest przesłać odwołanie organowi odwoławczemu. W przedmiotowej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, w wyniku złożonego odwołania skarżącego całą decyzję, uchylił ją częściowo przesyłając organowi odwoławczemu do oceny decyzję nieuwzględnioną w pozostałej części. Należy stwierdzić, że częściowa zmiana decyzji przez organ I instancji, od której strona wniosła odwołanie zaskarżając ją w całości, nie mieści się w uprawnieniach określonych w art. 132 § 1 Kpa. i narusza właściwość organu odwoławczego, powodując nieważność decyzji z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. Błąd popełnił też organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję w części, w której organ I instancji nie uwzględnił odwołania. Decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję, mocą której organ I instancji niezgodnie z odwołaniem strony i treścią art. 132 § 1 Kpa. częściowo tylko zmienił swoją poprzednią decyzję, jest dotknięta wada nieważności z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Organ rozpatrując ponownie sprawę w wyniku złożonego odwołania zobowiązany będzie do ustalenia, czy decyzja wydana w I instancji została skierowania właściwie tj. do osoby będącej stroną w postępowaniu, bowiem odwołująca się wskazała, że właścicielem kontrolowanego pojazdu jest M. K. i na niego też opiewa zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § l pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.