II SA 1050/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi F.S.Z."P." Spółka z o.o. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 19 lutego 2002 r. (...) w przedmiocie odmowy udzielenia patentu numer (...) - stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, (...). Izba Odwoławcza Urzędu Patentowego decyzją z dnia 19 lutego 2002 r. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Patentowego z dnia 17 lipca 2000 r. o odmowie udzielenia patentu na wynalazek pt. "Środek przeciwmikrobowy" zgłoszony 12 listopada 1993 r. W uzasadnieniu podała, że podstawą odmowy udzielenia patentu jest zarzut niedostatecznego ujawnienia rozwiązania w zakresie środka przeciwmikrobowego poprzez niedostateczne ujawnienie efektu synergistycznego. Nadesłane wyniki badań dotyczące efektu synergistycznego przeprowadzone przez dwie różne instytucje nie mogą być dowodem ze względu na przeprowadzanie badań w różnych warunkach. Spółka "P." zaskarżyła tę decyzję Izby Odwoławczej Urzędu Patentowego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie i decyzji ją poprzedzającej. W skardze zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 10 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości /t.j. Dz.U. 1993 nr 26 poz. 117/ i art. 107 par. 3 Kpa poprzez błędne wskazanie podstawy prawnej. Powołany przepis art. 10 ustawy o wynalazczości dotyczy braku zdolności patentowej, podczas gdy uzasadnienie opiera się na braku dostatecznego ujawnienia istotnych danych do zrealizowania zgłoszonego rozwiązania. Urząd Patentowy nie wskazał, jakie istotne cechy wynalazku niezbędne do jego realizacji nie zostały ujawnione. Uzasadnienie prawne odnosi się do ujawnienia istoty wynalazku, natomiast uzasadnienie decyzji dotyczy braku udokumentowania korzystnego efektu wynalazku. Sprawa wystarczającego udokumentowania efektów synergistycznych została już rozstrzygnięta w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o odmowie udzielenia patentu. Skarżąca powołała się na par. 5 zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego RP z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie ochrony wynalazków i wzorów użytkowych /M.P. nr 18 poz. 179/, w myśl którego wystarczy nawet jeden przykład, jeżeli jest on wystarczający dla zrozumienia i zrealizowania rozwiązania według wynalazku. Podkreśliła, że w toku postępowania Urząd Patentowy podjął już raz decyzję o odmowie udzielenia patentu na przedmiotowe rozwiązanie, która została uchylona przez Komisję Odwoławczą. W uzasadnieniu swojej decyzji Komisja Odwoławcza stwierdziła, że "zakres ochrony wynalazku jest jednoznacznie określony, przedstawia skończoną, matematycznie określoną liczbę wariantów (...) Komisja uważa, że zarzut braku jednoznacznie określonego zakresu ochrony jest nietrafny." W odpowiedzi na skargę Izba Odwoławcza Urzędu Patentowego wniosła o jej oddalenie. Zgłaszający w trakcie postępowania nie potwierdził domniemanego efektu synergistycznego, który miał stanowić o nieoczywistości rozwiązania, jak również w kolejnych wersjach zastrzeżeń zmieniał zakres ochrony, co uniemożliwiało jednoznaczne sprecyzowanie istoty wynalazku. Materiały nadesłane w dacie dokonania zgłoszenia jako istotę wynalazku wskazują środek przeciwmikrobowy zawierający olejek z drzewa herbacianego z ewentualnym dodatkiem innych olejków roślinnych. W dalszym postępowaniu Zgłaszający nadesłał zastrzeżenia, z których wynika, że istotą rozwiązania jest środek zawierający co najmniej dwa olejki z różnych grup, których dobór daje efekt synergistyczny. Nastąpiła niedopuszczalna zmiana zakresu ochrony, co potwierdziła Komisja Odwoławcza. Pomimo tego Zgłaszający nie wrócił do pierwotnej wersji, tylko nadesłał kolejną wersję zastrzeżeń, z których wynika, że środek mikrobowy składa się z trzech olejków pochodzących z różnych grup. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania jest skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/. Stosownie do art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Niniejsza sprawa została przekazana do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Zaskarżona decyzja Izby Odwoławczej Urzędu Patentowego z dnia 14 stycznia 2002 r. rozpatrującej sprawę w trzyosobowym zespole orzekającym została podpisana jedynie przez przewodniczącego tego zespołu. Z protokołu z posiedzenia zespołu wynika ponadto, że w wydaniu zaskarżonej decyzji brała udział osoba /Liliana N./, która wcześniej rozpatrywała tę sprawę, wydając w imieniu Urzędu Patentowego decyzję z dnia 17 lipca 2000 r. Izba Odwoławcza Urzędu Patentowego RP - w myśl art. 277 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej /t.j. Dz.U. 2003 nr 119 poz. 1117/, rozpoznaje sprawy w zespołach orzekających, w składzie trzech osób. Rozstrzygnięcia Izby Odwoławczej podejmowane kolegialnie wyrażają wolę wszystkich członków zespołu orzekającego. Decyzja wydana przez organ kolegialny wymaga podpisu każdego członka zespołu orzekającego. Wymagania tego nie spełnia podpisanie przez wszystkich członków protokołu z posiedzenia. Z treści art. 107 par. 1 Kpa wynika, że podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji stanowi istotny element decyzji. Decyzja niepodpisana przez wszystkie osoby biorące udział w jej wydaniu, rażąco narusza przepis art. 107 par. 1 Kpa i przez to jest dotknięta nieważnością /art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa/. Udział w wydaniu zaskarżonej decyzji osoby, która wcześniej uczestniczyła w rozpatrywaniu tej sprawy, wydając decyzję z dnia 11 września 2000 r. stanowi naruszenie przepisu art. 24 par. 1 pkt 5 Kpa nakazującego wyłączenie takiej osoby z postępowania administracyjnego w sprawie. Powyższy pogląd podzielił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 czerwca 2003 r. III RN 72/02 /OSNP 2004 nr 10 poz. 165/. Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. Na podstawie art. 145 par. 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa orzekł, jak w sentencji.