II SA 1081/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.), Sędziowie WSA Maria Jagielska, Asesor WSA Piotr Borowiecki, Protokolant Aleksandra Borowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2004 sprawy ze skargi W.P. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2002r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 149 § 3 i art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., po rozpoznaniu wniosku p. W.P., prowadzącego działalność pod firmą "Handel Materiałami [...] Transport Samochodowy", z/s w G., z dnia [...] czerwca 2002 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2002 r., Nr [...], odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył zainteresowany zarzucając naruszenie w toku postępowania art. 9 i 10 K.p.a., polegające na uniemożliwieniu stronie udziału w przedmiotowym postępowaniu z przyczyn od niej niezależnych Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] lipca 2002 r., Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji, odpowiadając na zarzut strony stwierdzono, że doręczenie korespondencji w sprawie nastąpiło z zachowaniem przepisów K.p.a. Strona w toku postępowania każdorazowo była informowana o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków; w pismach instruowano stronę i udzielano niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, zgodnie z art. 9 K.p.a. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 10 K.p.a., gdyż strona odmówiła uczestnictwa zarówno w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2002 r., Nr [...] odmawiając przyjęcia decyzji doręczonej w trybie art. 43 i 44 K.p.a., jak i w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r., Nr [...] (doręczonej zgodnie z art. 47 § 2 K.p.a.). Ponadto Generalny Dyrektor zauważył, że decyzja z dnia [...] kwietnia 1998 r., Nr [...], którą strona przedstawiła jako załącznik do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] lipca 2002 r., nie pozostaje w żadnym związku z podniesionymi przez nią zarzutami i z przedmiotową sprawą. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz nakazanie organowi wznowienia postępowania w sprawie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu strona skarżąca stwierdziła, że kwestią kluczową w sprawie jest prawidłowość doręczenia pisma - decyzji, od której zależy zasadność wniosku o wznowienie postępowania w sprawie. Zdaniem strony, sposób doręczenia decyzji przez organ nie można uznać za doręczenie skuteczne, zwłaszcza w świetle przepisów art. 42 – 44 K.p.a. Ze słowa "awizo" nie można wywieźć takiego sposobu zawiadomienia odbiorcy, które spełniałoby wymagania art. 44 K.p.a. Strona powołała się w odniesieniu do tej kwestii do wyroków NSA z dnia 5 maja 1997 r., sygn. akt I SA/Gd. 470/96, z dnia 14 sierpnia 1998 r., sygn. akt I SA/Gd. 1457/96 oraz wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 1997 r., sygn. akt III RW 94/97.W tej sytuacji organ jest zobowiązany do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, bowiem zostały rażąco naruszone przepisy dotyczące doręczeń. Ponadto skarżący podniósł, że wznowienie postępowania w sprawie uzasadnia również brak jednolitego orzecznictwa ( w identycznych stanach faktycznych) w zakresie stosowania kar w kwestii przejazdu pojazdami ponadnormatywnymi. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. W obszernym uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, w której wydano decyzje dotyczące dwukrotnego obciążenia strony karą pieniężną z tytułu przejazdu pojazdem ponadnormatywnym, stwierdzono, że podstawą wniosku o wznowienie postępowania było naruszenie przepisów K.p.a. dotyczących doręczeń (art. 43 i art. 44), co zdaniem strony miało miejsce w przedmiotowym postępowaniu. Biorąc pod uwagę opisany tok postępowania oraz fakt, iż począwszy od zawiadomienia o wszczęciu postępowania wszelka korespondencja była stronie doręczana, należy uznać, że strona znała aktualny stan postępowania i brała w nim udział, składając odpowiedzi i wnioski. Zgłoszony w tej kwestii zarzut jest więc niesłuszny. Zdaniem organu, strona spodziewała się ostatecznie niekorzystnego zakończenia postępowania w przedmiocie obciążenia jej karą pieniężną i to spowodowało uchylanie się od odbioru decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r., Nr [...]. Odmowa odbioru przesyłki przez stronę nie może być przyczyną uchylenia się od skutków prawnych doręczenia. Tak należy wnosić z art. 47 § 1 i 2 K.p.a., tym bardziej, że zastosowanie tego przepisu zostało poprzedzone bezskutecznymi próbami doręczenia bezpośredniego adresatowi. Rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania organ nie dopatrzył się zaistnienia żadnej z przesłanek art. 147 K.p.a., zatem odmówił decyzją administracyjną z dnia [...] czerwca 2002 r. wznowienia postępowania, utrzymaną w mocy decyzja z dnia [...] lipa 2002 r., doręczoną stronie w dniu [...] sierpnia 2002 r. Odnosząc się do powołanych w uzasadnieniu skargi wyroków organ zwrócił uwagę, że pierwszy z nich dotyczył niewłaściwego zastosowania art. 49 K.p.a., drugi dotyczył innego stanu faktycznego, ponieważ odnosił się do zastosowania wymogów określonych w art. 44 K.p.a., którego zastosowanie musi poprzedzać doręczenie zastępcze; podobnie w przywołanym wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 1997 r. rozstrzygnięcie dotyczy doręczenia zastępczego. W tej sytuacji organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie wymóg skutecznego doręczenia został spełniony poprzez zastosowanie procedury określonej w art. 47 K.p.a. Ponieważ adresat odmówił odbioru, doręczyciel postąpił zgodnie z procedurą przyjętą w powołanym przepisie. Powołane wyroki nie wnoszą nic nowego do sprawy, gdyż doręczenie decyzji nastąpiło zgodnie z treścią art. 47 K.p.a. i w tym zakresie nie doszło do naruszenia przepisów. Z cytowanego przepisu wynika wprost, że odmowa odbioru daje podstawę do uznania, że doręczenie nastąpiło. Co się zaś tyczy zarzutu niejednolitości stosowanego "orzecznictwa przy identycznych stanach faktycznych", to zdaniem organu argument ten nie ma znaczenia dla rozpatrywanej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 240, poz. 2052) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, polegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie powołanej wyżej ustawy. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów trzeba stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wyczerpał wszystkich przysługujących mu środków kontroli postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2002 r., Nr [...]. Wybrał sposób działania, w którym argumenty dotyczące przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia nie mają w zasadzie znaczenia, liczą się natomiast kwestie, argumenty proceduralne, związane ze sposobem doręczania. W szczególności skarżący zarzucił Generalnemu Dyrektorowi naruszenie przepisów art. 43 i 44 K.p.a. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał za zasadne w całości stanowisko Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad zawarte zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i odpowiedzi na skargę. w szczególności wyjaśnienia dotyczące zastosowania art. 47 K.p.a. są jasne i nie budzą wątpliwości. Trzeba z całym naciskiem podkreślić, że strona nie może traktować swojej uporczywej odmowy przyjmowania pism jako jeszcze jednego środka obrony własnych interesów. Zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w czasie ich wydania. Jeżeli zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd zobowiązany jest skargę oddalić. Z przedstawionego stanu rzeczy wynika, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.