II SA 1144/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Maria Jagielska Sędziowie : Sędzia Pamela Kuraś-Dębecka NSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2004r. sprawy ze skargi M. M. na z dnia [...] grudnia 2002r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2002r. nałożył na Pana M. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą U. karę pieniężną w wysokości 4000 zł. za nie posiadanie karty opłaty drogowej. Jako podstawę prawną decyzji organ powołał przepis art. 92 ust 7 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym. Ustalenie faktyczne organ oparł na protokole kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2002r. w K. pojazdu I. należącego do M. M. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że w dniu zatrzymania kierowca M. M. odbywa jazdę próbną celem nabrania wprawy w kierowaniu betonomieszarką. Skarżący nie udostępnił p. M. dokumentów związanych z prowadzeniem usług transportowych albowiem kierowca starał się dopiero o pracę. Dowód uiszczenia opłaty był w posiadaniu przedsiębiorcy i do odwołania dołączono kartę opłaty drogowej. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2002r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, a w jej uzasadnieniu podniósł, iż dołączona do odwołania karta opłaty drogowej nie może być dokumentem skutecznie wykazującym uiszczenie opłaty za przejazd w dniu [...] października 2002r. albowiem była nieprawidłowo wypełniona i nosiła cechy przeróbek. W skardze do Sądu Pan M. M. domagał się uchylenia powyższej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucił organowi nie uwzględnienie w decyzji ostatecznej przedstawionych w odwołaniu okoliczności dotyczących tak stanu faktycznego jak i sytuacji osobistej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie odwołując się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podniósł nowe zarzuty a mianowicie iż kontrolowany pojazd był pojazdem specjalnym, na dowód czego złożył zaświadczenie z Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta w K.-Referat Rejestracji Pojazdów- z dnia [...] października 2004r. w którym zawarto informację, iż skarżący w dniach od [...] września 2000r. do [...] marca 2003r. był właścicielem pojazdu specjalnego m-ki [...] o nr rej. TK [...] rok produkcji 1991r. Zdaniem pełnomocnika ta okoliczność wyłącza możliwość stosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym i aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie a dotyczących obowiązku uiszczania opłat za przejazd w/w pojazdu jako pojazdu specjalnego po drogach krajowych. We wniosku z dnia [...] listopada 2004r. pełnomocnik skarżącego domagał się otwarcia zamkniętej rozprawy i dopuszczenia dowodu z zeznań świadka-inspektora przeprowadzającego kontrolę pojazdu w dniu [...] października 2002r. na okoliczność, iż nie zwrócił on uwagi na fakt, że kontrolowany pojazd jest pojazdem specjalnym, a także z zeznań świadka M.M., na okoliczność, iż pojazdem tym nie przewożono rzeczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 42 ust 1 przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Poza sporem jest, iż skarżący jest przedsiębiorcą wykonującym transport drogowy. Skarżący oprócz kontrolowanego pojazdu posiadał jeszcze dwa pojazdy służące do przewozu betonu. Usługi jakie wykonywał to przewóz jednego rodzaju towaru-betonu do czego służył również kontrolowany pojazd. Pojazd samochodowy, którym jest niewątpliwie betonomieszarka jest pojazdem specjalnie przystosowanym do przewozu rzeczy jednego rodzaju a mianowicie betonu. Ustawa o transporcie drogowym, której przepisy miały zastosowanie w niniejszej sprawie wyraźnie stanowi w art. 1, że ustawa ta określa zasady podejmowania i wykonywania: 1) krajowego transportu drogowego, 2) międzynarodowego transportu drogowego, 3) niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, 4) niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego. W art. 3 ustawy wskazano, że przepisu ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego, wykonywanego wskazanymi w tym przepisie pojazdami lub zespołami pojazdów. Są to pojazdy: 1) przeznaczone konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą- w niezarobkowym przewozie drogowym osób, 2) o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym oraz niezarobkowym przewozie rzeczy, 3) zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego. Ustawa ta wyłączona jest od jej stosowania jedynie odnośnie w/w pojazdów samochodowych. W art. 4 pkt 1 ustawodawca określił pojęcie krajowego transportu drogowego co oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdem, miejsce rozpoczęcia, zakończenia podróży lub przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej. Skarżący jest przedsiębiorcą wykonującym transport drogowy i przewozi jeden rodzaj towaru (rzeczy) jakim jest beton. Niezasadny jest więc zarzut, iż wykonywana przez niego działalność - krajowy transport drogowy specjalnie przystosowanym konstrukcyjnie pojazdem samochodowym nie podlega obowiązkom ustawy o transporcie drogowym. Skarżący korzysta z dróg krajowych dokonując przejazdu w ramach wykonywania działalności usługowego transportu i brak jest podstaw do przyjęcia, iż mimo to powinien być zwolniony od uiszczania opłat za korzystanie z dróg krajowych, ponieważ wykonuje tę działalność (przewóz) specjalnie przystosowanym do przewozu betonu pojazdem. Zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym – pojazd samochodowy to pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h – określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego. Ustawa o transporcie drogowym ma zastosowanie do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych korzystających z dróg krajowych pojazdami samochodowymi będącymi w ich dyspozycji. Tego rodzaju pojazdy jak betonomieszarki są pojazdami, których przejazdy po drogach mogą mieć wpływ na stan tych dróg Skarżący zlecił jako przedsiębiorca przejazd przedmiotowym pojazdem M. M., a więc dniu kontroli pojazdu wykonywany był przejazd związany z działalnością gospodarczą skarżącego. Nie ma znaczenia okoliczność, czy pojazd i w jakim stopniu był wypełniony "betonem". Przedsiębiorca za przejazd pojazdem w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą ma ustawowy obowiązek uiścić opłatę drogową. Zgodnie z § 5 pkt c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w ust 1 i ust 3-5, a także zawierająca poprawki nie stanowi dowodu potwierdzającego wniesienie opłaty. Skarżący przedłożył kartę opłaty nie wypełnioną zgodnie z wymogami § 5 w/w rozporządzenia a zawierającą poprawki w związku z tym organ zasadnie nie uznał tego dokumentu jak dokumentu uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu będącego własnością przewoźnika w dniu kontroli. Z tych też powodów Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja prawa nie naruszała i na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.