II SA 1237/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Szymon Brzozowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2004 r. sprawy ze skargi M. S. na z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego uchyla zaskarżoną decyzję 6 II SA 1237/03 UZASADNIENIE Minister Środowiska decyzją z dnia [...] lutego 2003 roku [...], po rozpoznaniu wniosku M.S. w związku z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 roku, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.LLNr 16, poz.78 z póz. Zm./ umorzył postępowanie odwoławcze. Zdaniem Ministra Środowiska właściciele działek objętych wnioskiem zarządu gminy o zmianę przeznaczenia gruntów leśnych, niestanowiących własności Skarbu Państwa, na cele nieleśne nie mają przymiotu strony postępowania administracyjnego. Są ono bezpośrednio zainteresowani rozstrzygnięć:, sprawy, mając w niej interes faktyczny polegający na wzroście wartości nieruchomości. Właściciele gruntów mogą w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym wnieść zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego po wyłożeniu go do wglądu w terminie określonym w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. Zapewnia to dotrzymanie praw własności właścicielom nieruchomości oraz ich udział w procesie przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2003 roku, umarzającą postępowanie odwoławcze, złożyła M.S., wnosząc o jej uchylenie lub unieważnienie. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa. Po umorzeniu postępowania odwoławczego pozostaje w obrocie decyzja Wojewody [...] dnia [...] października 2002 roku wydana, zdaniem skarżącej, z rażącym naruszeniem prawa gdyż odnosząca się do działki ewidencyjnej, która nie istnieje. Skarga zarzuca także woluntaryzm przy określaniu normatywu powierzchniowego dla działek objętych zmianą przeznaczenia. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wnosił o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko o braku przymiotu strony postępowania administracyjnego skarżącej M.S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004 roku weszły w życie: – ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych, /Dz.U Nr 153, poz. 1269/ – ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz. 1270/ – ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz. 1271/. Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1985 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w sprawie niniejszej. Zgodnie z art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej. W świetle art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją Minister Środowiska umorzył postępowanie odwoławcze, przyjmując, że wnosząca odwołanie - M.S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 roku nie ma przymiotu strony postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 127 § 1 kpa legitymację do wniesienia odwołania ma strona, podmiot, który spełnia przesłanki wypływające z art. 28, 29 i 30 kpa. Legitymację tę ma więc podmiot, który twierdzi, że decyzja organu I instancji dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku prawnego. Interes prawny powinien wynikać z przepisu prawa będącego podstawą do konkretnego roszczenia danego podmiotu co do określonego zachowania się władzy. Orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęło, że źródłem interesu prawnego, o którym mówi art. 28 kpa może być prawo cywilne, a w szczególności prawo rzeczowe. W rozpatrzeniu sprawy, której przedmiotem jest zmiana przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, mają interes właściciele gruntów leśnych. Mają oni przymiot strony, gdyż dotyczy to ich interesu prawnego związanego z wykonywaniem własności nieruchomości /wyrok NSA z 04.07.2001 IVSA 181 7/00/. Powyższy pogląd wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 1999 USA 995/99, ONSA 2000, Nr 4. Decyzja w sprawie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne związana jest z wykonywaniem własności nieruchomości także wtedy, gdy uprawniony organ wyraził zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych, a spór dotyczy określenia minimalnej powierzchni działki leśnej z możliwością zabudowy mieszkaniowej. Właściciel działki nadal ma przymiot strony albowiem ustalenie minimalnego normatywu powierzchniowego dotyczy jego interesu prawnego, związanego z wykonywaniem własności nieruchomości, gdyż utrudnia obrót nieruchomością ograniczając dysponowanie własnością, a także wpływa na wartość rynkową. Z powyższych względów nie można zgodzić się ze stanowiskiem Ministra Środowiska, że wnosząca odwołanie - M.S. nie jest stroną w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 145 § 1 ust.l) c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżoną decyzją Minister Środowiska umorzył postępowanie odwoławcze, przyjmując, iż wnosząca odwołanie nie jest stroną w sprawie, co oznacza, że nie rozpoznał odwołania. Przedmiotem kontroli sądu mogła więc być tylko ta decyzja. W ramach niniejszego postępowania sąd nie był władny poddać kontroli sądu decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 roku gdyż w pierwszej kolejności należało rozpoznać decyzję w sprawie prawa strony do wniesienia takiego odwołania. Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w wyroku. Z braku przedmiotu wykonania sąd nie orzekał o wykonalności zaskarżonej decyzji -art. 152 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.