II SA 1438/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia /del./NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie: WSA Dorota Wdowiak /spr./ asesor WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Kinga Płociak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2004r. sprawy ze skargi L. GmbH z Niemiec na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2002r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie uznania ochrony wynikającej z rejestracji międzynarodowej znaku towarowego stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji. IISA 1438/02 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] marca 2002 roku [...] Urząd Patentowy RP utrzymał w mocy decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 1999 roku o umorzeniu postępowania w sprawie uznania ochrony w Polsce, wynikającej z rejestracji międzynarodowej znaku towarowego [...] nr [...] na rzecz L. GmbH z Niemiec. W uzasadnieniu decyzji Izba Odwoławcza powołała się na regulację zawartą w art.98 § 2 kpa zgodnie z którą jeżeli w ciągu trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Postępowanie administracyjne winno być zawsze zakończone wydaniem decyzji. Dotyczy to także zakończenia postępowania, w którym na wniosek strony postępowanie zostało zawieszone. Strona niepodejmująca działań zmierzających do podjęcia zawieszonego postępowania godzi się na określone zaniechanie, które w konsekwencji czyni postępowanie bezprzedmiotowym i na zasadzie art. 105 § 1 kpa podlega umorzeniu. Na decyzję Urzędu Patentowego skargę złożył L. GmbH z Niemiec zarzucając wydanej decyzji rażące naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego a w szczególności art.105 kpa polegające na błędnym przyjęciu, że na podstawie art.105 kpa można umorzyć postępowanie w toku a takim jest postępowanie zawieszone. Kwestionowana decyzja narusza przepis art.98 § 1 kpa a ponadto przepis art.107 § 1 kpa albowiem nie została podpisana przez cały skład orzekający. W odpowiedzi na skargę Izba Odwoławcza Urzędu Patentowego wnosiła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przedmiotem odwołania jest skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 1 stycznia 2004 roku weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz. 1270/. Stosownie do art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U nr 240, poz. 2052, z 2004 Nr 124, poz. 1153/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Niniejsza sprawa należy do takiej kategorii spraw. W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu naruszenia art.107 §1 kpa polegającego na niepodpisaniu zaskarżonej decyzji przez cały skład orzekający. Zarzut ten jest zasadny. Izba Odwoławcza Urzędu Patentowego RP rozpoznaje sprawy w zespołach orzekających, w składzie trzech osób. Wynika to wprost z brzmienia art.277 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej /Dz.U. Nr 119, poz. 1117/. Rozstrzygnięcia Izby Odwoławczej podejmowane kolegialnie wyrażają wolę wszystkich członków zespołu orzekającego. Decyzja wydana przez organ kolegialny wymaga podpisu każdego członka zespołu orzekającego. Wymagania tego nie spełnia podpisanie protokołu z posiedzenia przez wszystkich członków zespołu orzekającego. Zgodnie z art.107 § 1 kpa podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji stanowi jej istotny element. Oznacza to, że decyzja niepodpisana przez wszystkie osoby biorące udział w jej wydaniu rażąco narusza przepis art.107 § 1 kpa i przez to dotknięta jest nieważnością /art.156 § 1 pkt 2 kpa/. Powyższy pogląd wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 czerwca 2003 roku IIRN 72/02 /niepublikowany/. Również Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swych wyrokach prezentował stanowisko o wymogu podpisania decyzji przez wszystkich członków organu biorących udział w jej podjęciu. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art.145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sad orzekł jak w wyroku.