II SA 1448/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia /del./ NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie WSA Dorota Wdowiak /spr./ asesor WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Kinga Płociak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2004 r. sprawy ze skargi S. Spółka z o.o. w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] marca 2002r. nr [...] w przedmiocie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego oddala skargę IISA 1448/02 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] listopada 2001 roku Nr [...] Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na podstawie art. 33 ust.2 i 3, art. 26 ust.1 oraz art. 37 ust. 3a ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku po rozpatrzeniu wniosków: - Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2001 roku spółki "S." Sp. z o.o. z siedzibą w W., - Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2001 roku spółki "M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. O udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego w zakresie objętym pkt I.5. Ogłoszenia Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2001 roku, porozumieniu z Prezesem Urzędu Regulacji Telekomunikacji w zakresie technicznych warunków rozpowszechniania oraz w wykonaniu Uchwał Nr [...] z dnia [...] listopada 2001 roku oraz Nr [...] z dnia [...] listopada 2001 roku Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji postanowił: - Udzielić spółce "M." Sp. z siedzibą w W. przy ul. [...] koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "[...]" przeznaczonego do powszechnego odbioru na warunkach określonych w koncesji, - Odmówił udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego w zakresie objętym pkt I.5 Ogłoszenia z dnia [...] lipca 2001 roku Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii spółce "S." Sp. z o.o. z siedzibą w W. KRRiT w uzasadnieniu decyzji stwierdziła, że dokonane rozstrzygnięcie umożliwia odbiór programu działającego oraz posiadającego możliwości techniczne i doświadczenie w działalności nadawcy, przez co dokonane rozstrzygnięcie zapewni właściwe i zgodne z przepisami ustawy o radiofonii i telewizji wykorzystanie częstotliwości pozostającej w dyspozycji KRRiT w związku z Ogłoszeniem. Spółka "S. Sp. z o. o. z siedzibą w W. złożyła, w dniu [...] grudnia 2001 roku wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2001 roku. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji po ponownym rozpatrzeniu sprawy oraz w wykonaniu uchwały Nr [...] z dnia [...] lutego 2002 roku, decyzją z dnia [...] marca 2002 roku Nr [...] postanowił utrzymać w mocy decyzję Nr [...] z dnia [...] listopada 2001 roku Przewodniczącego KRRiT. Rozpatrując wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy KRRiT stwierdziła, że: 1. Analiza dokonana przez organ koncesyjny przed wydaniem zaskarżone decyzji wykazała, że udział podmiotów zagranicznych w kapitale zakładowym spółki "M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wynosi łącznie 29%, nie przekracza zatem dopuszczalnego ustawowo limitu; 2. Bezpośrednie sprawdzenie stanu faktycznego i prawnego dokonane przez organ koncesyjny na podstawie danych pochodzących z Krajowego Rejestru Sądowego oraz Centralnego Rejestru Zastawów wykazało, iż udziały jednego ze wspólników spółki "M. Sp. z o.o. (osoby fizycznej) nie są przedmiotem zastawu oraz, że na rozpatrzenie oczekuje wniosek dotyczący wykreślenia z rejestru zastawów zastawu na udziałach innego wspólnika-osoby fizycznej; 3. Przepis art. 36 ustawy o radiofonii i telewizji nie zawiera zamkniętego katalogu elementów poddawanych ocenie organu koncesyjnego w trakcie rozpatrywania wniosku o udzielenie koncesji. Organ koncesyjny ocenia złożone wnioski również z zastosowaniem innych przepisów prawa materialnego i procesowego, dopuszczając również uznanie administracyjne w przewidzianych prawem granicach. Skargę na decyzje Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wraz z poprzedzającymi je uchwałami złożyła S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzucając decyzjom i uchwałom: 1. naruszenie praw materialnego a mianowicie: a) art. 7, 20, 22, 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; b) art. 6, 13 ust. 1, 35 ust. 2 pkt 2 ppkt b), 36 ust. 1,2 w zw. z art. 38, 40a ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji; 2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 6, 7, 8 11 kpa. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnosił o: 1. uchylenie zaskarżonych decyzji i poprzedzających je uchwał w całości, 2. zasadzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W dniu 1 stycznia 2004 roku weszły w życie: 1. ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/, 2. ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, 3. ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/. W mysl art. 97 § 2 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niniejsza sprawa należy do takiej kategorii spraw. Zgodnie z art. 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, chodzi o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania nie zaś według kryteriów słusznościowych. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie a podniesione zarzuty nie są zasadne. W szczególności za nietrafne sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego a mianowicie art. 6, 13 ust. 1, 35 ust. 2 pkt 2) ppkt b), 36 ust. 1 i 2 w zw. z art. 38, art. 40 a ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji. Zarzuty te można podzielić na dwie grupy: majątkowe i dotyczące oceny udzielonej przez KRRiT koncesji. Zarzut majątkowy sprowadza się do naruszenia przez M. Sp. z o.o. ograniczeń dotyczących udziału podmiotów zagranicznych w strukturze M. Sp. z o.o. /art. 35 i 40 a ustawy/. Skarżący podkreślał także złą sytuację majątkową jednego z udziałowców. S. Sp. z o.o. zarzuciła przekroczenie dopuszczalnego udziału podmiotów zagranicznych w kapitale zakładowym M. Sp. z o.o. Powołała się przy tym ma dokumenty zawarte w aktach. Tymczasem jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego Rejestru Przedsiębiorców, udział podmiotów zagranicznych w M. Sp. z o.o. wynosił i wynosi 29 %. To samo dotyczy głosów, którymi dysponują podmioty zagraniczne na zgromadzeniu wspólników M. Sp. z o.o. Również C. Sp. z o.o. nie posiadł więcej aniżeli 21 % udziałów na ogółem 14160 udziałów składających się na kapitał zakładowy Spółki [...] z siedzibą w [...]. Tym samym udział podmiotów zagranicznych i podmiotów kontrolowanych przez podmioty zagraniczne jest zgodny z obowiązującym prawem a mianowicie art. 35 ust. 2 pkt 2) ppkt b) ustawy i interpretacją tego przepisu dokonaną przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 31 marca 1999 roku /III ZP 37/98/, którą sąd w niniejszej sprawie podziela. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji na podstawie danych z Krajowego Rejestru Sądowego oraz Centralnego Rejestru Zastawów stwierdziła, że udziały jednego ze wspólników spółki M. Sp. z o.o. nie są przedmiotem zastawu a na rozpatrzenia oczekuje wniosek dotyczący wykreślenia z rejestru zastawów na udziałach innego wspólnika – osoby fizycznej. Wbrew twierdzeniom skarżącego nabycie udziałów w M. Sp. z o.o. przez wspólników zagranicznych odbyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami w dacie ich nabywania. Postawiony w skardze zarzut jest więc niezrozumiały, nie mający oparcia w dowodach które były przedmiotem oceny przez KRRiT. Skarżący powołuje się na dowody zawarte w aktach nie wskazując przy tym o które dowody chodzi z których wywodzi skutki prawne. P. O. jest jednym z udziałowców. Jest przedsiębiorcom. Jego stan zadłużenia nie może jeszcze przesądzać o wiarygodności majątkowej całej spółki. Ponadto skarżący nie podał powodów dla których powołuje się na tę okoliczność. Zarzuty skarżącego są w tej materii gołosłowne. Możliwości finansowania przez M. Sp. z o.o. działalności nadawczej zostały poddane ocenie KRRiT w procesie koncesyjnym. Ocena ta nie budzi wątpliwości sądu albowiem oparta została na dokumentach. Przedstawione KRRiT dowody na okoliczność środków posiadanych przez wnioskodawcę nie zostały skutecznie zakwestionowane przez skarżącego. Drugi z zarzutów dotyczący naruszenia prawa materialnego polega, zdaniem skarżącego, na niedozwolonym skorzystaniu przez organ z uznania administracyjnego przy dokonywaniu konkurencyjnych wniosków M. Sp. z o.o. i S. Sp. z o.o. o udzielanie koncesji. Także i ten z zarzutów jest nieuzasadniony i nie podlega uwzględnieniu. Przede wszystkim podnieść należy, że zgłoszone zostały dwa wnioski o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego w zakresie objętym pkt I.5. Ogłoszenia Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2001 roku. Koncesja mogła zostać udzielona tylko jednemu podmiotowi. KRRiT dokonywała więc wyboru między dwoma konkurującymi wnioskami i uznała, że koncesję należy przyznać M. Sp. z o.o. uzasadniając swoje stanowisko. Sąd ocenił zaskarżoną decyzję i nie dopatrzył się naruszenia prawa przez KRRiT przy wyborze wniosku M. Sp. z o.o. i odmowie udzielenia koncesji spółce S." Sp. z o.o. Zdaniem skarżącego przy wydawaniu koncesji doszło do naruszenia szeregu przepisów Konstytucji RP, art. 36 ust. 1 i 2 w zw. z art. 38, art. 6, 13 ust.1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji. Skarga w ocenie sądu jest na wysokim stopniu ogólności i ma charakter polemiczny. Nie wskazuje konkretnych zarzutów, które podważyłyby zasadność koncesji. Skarżący twierdzi, że przy wydawaniu koncesji organ skorzystał w sposób niedozwolony z uznania administracyjnego przy dokonywaniu oceny konkurujących wniosków polemizując z dokonanym wyborem. Zarzut jest bardzo ogólny. Trudni się więc do niego ustosunkować w sposób pogłębiony Zaskarżona decyzja zdaniem sądu odpowiada prawu. Organ koncesyjny przyznając koncesję M. Sp. z o.o. nie przekroczył też ram dozwolonego uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne nie może być dowolne. Jego granice wyznaczają zasady określone art. 7 kpa. Organ nie przekroczył tych granic. Spółka M. prowadziła już działalność nadawczą. W tym okresie zrealizowała założenia ekonomiczno – finansowe przyjęte w treści pierwszego wniosku oraz zapewniła możliwości dalszego finansowania działalności nadawczej i dokonania niezbędnych inwestycji. Działalność nadawczą prowadziła w ramach obowiązujących przepisów z zachowaniem warunków określonych w koncesji. Przy takiej ocenie dotychczasowej działalności uznanie przez KRRiT, że i w przyszłości będzie przestrzegać prawa i realizować nakreślone zadania jest uzasadnione. Ocena dotychczasowej działalności nie mogła przecież zostać pominięta. Ta ocena wespół z nowym projektem czyniła wniosek Spółki M. bardziej atrakcyjnym, któremu jako zgodnemu z prawem została udzielona koncesja. W świetle powyższych rozważań za niezasadny należało uznać także zarzut naruszenia przepisów postępowania a mianowicie art. 6, 7, 8, 11 kpa. W szczególności za nieuzasadniony jest zarzut braku podstawy prawnej zaskarżonej decyzji i należytego jej uzasadnienia. Decyzja wskazują podstawę prawną rozstrzygnięcia i jest ona właściwa. Zawiera także uzasadnienie, w którym organ ustosunkowuje się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Uzasadnienie odpowiada warunkom z art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.