II SA 1472/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Asesorzy Janusz Walawski, Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2004 r. sprawy ze skargi K. S. 1. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...]marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty świadczeń w związku ze zwolnieniem ze Służby Więziennej 2. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej 1. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje z dnia [...] i [...] września 2002 r. 2. zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości. II SA 1471-1472/03 U Z A S A D N I E N I E Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją personalną nr [...] z dnia [...] września 2002 r. działając na podstawie art. 104 kpa i art. 31 ust. 1 pkt 2, art. 110 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej ( Dz. U. Nr 61 poz. 283 ze zm.) w związku ze zwolnieniem ze służby pana K. S. zarządził wypłatę następujących świadczeń: odprawy za 19 lat, 3 miesiące i 29 dni służby w wysokości [...]zł, * ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za zaległe urlopy tj. za 88 dni w wysokości [...]zł. W dniu 23 września 2002 r. od powyżej decyzji złożył odwołanie pan K. S.. W odwołaniu wskazał on, że decyzję wydano w oparciu o decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej nr [...]z dnia [...] sierpnia 2002 r. zwalniającej funkcjonariusza, która nie została mu prawidłowo doręczona, nie weszła zatem do obrotu prawnego i nie może być podstawą innych decyzji dotyczących jego sytuacji prawnej. Minister Sprawiedliwości działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 110 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 111 cyt. ustawy o Służbie Więziennej decyzją nr [...]z dnia[...]marca 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż jego zdaniem decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej nr [...] o zwolnieniu pana K.S. ze służby weszła w życie. Świadczy o tym treść postanowienia Ministra Sprawiedliwości [...]z dnia [...]listopada 2002 r. o odmowie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji personalnej zwalniającej funkcjonariusza oraz decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia pana K. S. ze służby i utrzymująca ją w mocy decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia[...] marca 2003 r. nr [...]. Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją personalną nr [...] z dnia [...] września 2002 r. działając na podstawie art. 104 kpa i art. 106 ust. 1 i ust. 2, art. 31 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej oraz § 1 ust. 4 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg ( Dz. U. Nr 15 poz. 145), w związku ze zwolnieniem pana K.S. ze służby przyznał mu nagrodę roczną za rok 2002 w wysokości [...] zł. W dniu 24 września 2002 r. odwołanie od powyższej decyzji złożył pan K.S. podnosząc, iż decyzja została wydana w oparciu o decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. zwalniającej funkcjonariusza, która nie została mu prawidłowo doręczona, nie weszła zatem do obrotu prawnego i nie może być podstawą innych decyzji dotyczących jego sytuacji prawnej. Minister Sprawiedliwości decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 106 ust. 1 i ust. 2 cyt. ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zarzut pana K. S., iż zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o decyzję, która nie weszła do obrotu prawnego nie może się ostać w świetle postanowienia Ministra Sprawiedliwości [...] z dnia [...] listopada 2002 r. o odmowie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji personalnej zwalniającej funkcjonariusza oraz decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia pana K.S. ze służby i utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2003 r. nr [...]. Decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby weszła w życie, jest prawomocna i nie było przeszkód do wydania na jej podstawie innych decyzji. W dniu 10 kwietnia 2003 r. skargę na: * decyzję Ministra Sprawiedliwości nr [...] z dnia [...] marca 2003r oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej nr [...] z dnia [...] września 2002 r. w przedmiocie wypłaty świadczeń finansowych w związku ze zwolnieniem ze Służby Więziennej, * decyzję Ministra Sprawiedliwości nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] września 2002 r. w przedmiocie wypłaty nagrody rocznej za rok 2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył pan K. S.. W skardze wskazał on, iż jego zdaniem, powyższe decyzje rażąco naruszyły przepisy art. 39 ust. 3 pkt 7 w zw. z art. 36 ust. 4 pkt 4, art. 106 ust. 1 i ust. 2, art. 110 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej oraz § 1 ust. 4 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 4 cyt rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg oraz przepisów postępowania administracyjnego w szczególności art. 6, 9, 10 w zw. z art. 35, art. 42-44 i 61 kpa. Skarżący podniósł, iż decyzja o zwolnieniu ze służby nie została mu w sposób prawidłowy doręczona, wobec tego nie weszła do obrotu prawnego. Nie mogła być, więc podstawą do wydania decyzji o wypłacie świadczeń w związku ze zwolnieniem ze służby i wypłaty nagrody rocznej za rok 2002. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonych decyzjach oraz wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie o sygn. akt 4114/02, w której oddalił on skargę pana K. S. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2002 r. odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Stosownie do treści art. 13 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrywana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie. W sprawie bezspornym jest, że zaskarżone decyzje zostały wydane w oparciu o decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej nr [...] z dnia [...]sierpnia 2002 r. o zwolnieniu pana K. S. ze służby. Skarżący wskazywał, że ta decyzja nie została mu prawidłowa doręczona, nie weszła zatem do obrotu prawnego. W tej sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1080/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 października 2004 r. działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) uchylił postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...]odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji zwalniającej funkcjonariusza ze Służby Więziennej. W orzeczeniu Sąd wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt OSK 213/04 stwierdził, że brak jest dowodów skutecznego doręczenia w/w. decyzji o zwolnieniu i uchylił wyrok NSA z dnia 8 maja 2003 r. przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kierując się wytycznymi NSA stwierdził, iż w aktach sprawy administracyjnej brak jest na zwrotnym poświadczeniu odbioru pisma – adnotacji doręczyciela o pozostawieniu na drzwiach skarżącego lub w jego skrzynce pocztowej informacji o możliwości odbioru pisma w urzędzie pocztowym – tak jak przewiduje to art. 44 kpa., a Pismo Naczelnika Urzędu Pocztowego w O. nie wyjaśnia tej sprawy. Organ nie wyjaśnił w toku postępowania administracyjnego tych nieścisłości. Także na rozprawie przed WSA w Warszawie stosownie do treści art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ nie przedstawił dowodu uzupełniającego z dokumentów, który mógłby wyjaśnić kwestię doręczenia decyzji o zwolnieniu panu K.S.. Zgodnie z art. 144 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd jest związany wyrokiem od chwili jego ogłoszenia. Oznacza to, że sąd jest związany oceną stanu faktycznego i prawnego wyrażoną w orzeczeniu. Skoro więc w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1080/04 Sąd uznał, że w aktach sprawy brak jest dowodów doręczenia decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. panu K. S., to należy uznać, że zgodnie z przepisem art. 110 kpa nie weszła ona w sposób prawidłowy do obrotu prawnego, a więc nie może wpływać na kształtowanie kolejnych praw i obowiązków strony, której dotyczy. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a i c cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.