II SA 1525/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie: WSA Grażyna Śliwińska WSA Dorota Wdowiak(spraw.) Protokolant Rafał Jasiński po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2004 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę 6 IISA 1525/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] listopada 2002 roku nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w L. na podstawie art. 93 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym /Dz.U.nr 125, poz. 1371 oraz z 2002 r. nr 25, poz. 253 i nr 89, poz. 804/ oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2002 roku nr [...] nałożył na Przedsiębiorstwo Handlowo-Transportowe, którego właścicielem jest Z.K. karę pieniężną w wysokości [...] złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych tj. za naruszenie art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Jako podstawę prawna nałożonej kary wskazał art. 92 ust. 1 pkt 6 powyższej ustawy. Po rozpoznaniu odwołania Z. K. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2003 roku [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, organ pierwszej instancji należycie dokonał oceny stanu faktycznego i subsumcji przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów rozporządzeń wykonawczych do tego aktu. Przedstawiona przez kontrolowanego karta opłaty nie była należycie wypełniona. Nie miała uzupełnionych rubryk "ważna od" i "ważna do" w zakresie godzin i minut określających jej ważność. Poza tym w rubryce "ważna do" brakowało oznaczenia dnia i miesiąca. Karta była więc wypełniona nieprawidłowo, co jest równoznaczne z brakiem karty w pojeździe. Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych /Dz.U. dnia 24 grudnia 2001r./ prawidłowo wypełniona karta opłaty stanowi wyłączny dowód potwierdzający istnienie tego świadczenia. Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2003 roku skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Z.K. wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem skarżącego niewypełnienie w całości karty opłaty nie jest wystarczającym powodem przyjęcia, że strona nie uiściła opłaty za przejazd po drogach krajowych. Kontrolujący mogli bez trudności ustalić moment rozpoczęcia przewozu i w ten sposób samodzielnie ustalić czas ważności karty opłaty. Zaskarżona decyzja narusza art. 2 i 32 Konstytucji RP mówiący o sprawiedliwości społecznej i równości obywateli wobec państwa. Wysokość kary jest niewspółmiernie wysoka do zaniedbania. Fakt wykupienia winiety oznacza brak działania na szkodę Skarbu Państwa. Ponadto skarżący zarzuca decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego rażące błędy polegające na braku daty cytowanego rozporządzenia a nadto niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przedmiotem rozpoznania jest skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z dniem 1 stycznia 2004 roku weszły w życie: ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz. 1269/ ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz. 1270/ ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz. 1271/. Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1985 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w sprawie niniejszej. Zgodnie z art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej. W świetle art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi. Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podniesione w skardze zarzuty nie mogą zostać uwzględnione. Wbrew zarzutom Z. K. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał prawidłowe rozstrzygniecie. Stan faktyczny sprawy jest bezsporny. W czasie kontroli przewozu, w dniu [...] listopada 2002 roku, skarżący przedstawił do kontroli, niewypełnioną w sposób prawidłowy, dobową kartę drogową Karta nie zawierała wpisu w części dotyczącej godziny rozpoczęcia przewozu i upływu jej ważności. Zakwalifikowanie tak ustalonego stanu faktycznego jako wykonywanie transportu drogowego po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty za przejazd znajduje uzasadnienie w obowiązującym stanie prawnym w dacie wydania decyzji ostatecznej. Obowiązek ponoszenia opłaty za przejazd pojazdem samochodowym po drogach krajowych został nałożony na przedsiębiorcę w art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Jego realizacja następuje przez nabycie karty opłaty, która zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, która wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty. Dowód uiszczenia opłaty, stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kierowca jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny skutków wypełnienia karty w sposób niezgodny z wymogami przewidzianymi § 5 ust. 3 i 4 cytowanego wyżej rozporządzenia. Z § 5 ust.6 jednoznacznie wynika, że karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny aniżeli określony w ust. 1 i ust. 1-3, a także zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Skarżący okazał kartę opłaty źle wypełnioną, co oznacza, że nie okazał dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Nie budzi więc zastrzeżeń, jako zgodna z obowiązującym stanem prawnym, ocena dokonana przez organ. Brak dowodu uiszczenia opłaty skutkuje obowiązkiem nałożenia kary pieniężnej. Jej wysokość przewiduje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 roku w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym wydane na podstawie art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Wysokość kary przewidzianej rozporządzeniem mieści się w stawkach wynikających z ustawy. Nałożenie na przedsiębiorcę określonych obowiązków przez ustawę oznacza powinność ich stosowania. Twierdzenia skarżącego o innej możliwości sprawdzenia czasu przejazdu nie znajdują uzasadnienia ustawowego dla potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Ustawodawca przewidział ściśle określony, sformalizowany sposób dla wykazania uiszczenia wymaganej opłaty. Wbrew twierdzeniom skarżącego źle wypełniona przez niego karta mogła być wykorzystana dla dłuższego czasu przejazdu i tym samym szkoda Skarbu Państwa jest oczywista. Skarżący miał możliwość zgłoszenia uwag do protokołu kontroli jednakże ich nie zgłosił. Kierowca, który podpisał protokół kontroli pojazdu z dnia [...] listopada 2002 roku bez uwag, zgodził się tym samym z wynikami kontroli. Skarżący nie przedstawił dowodów na to, że został pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu w sprawie dowodu opłaty. Istotnie decyzja organu II instancji nie wskazuje daty rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Jednakże podana nazwa, miejsce publikacji pozwala na jego identyfikację. Nie jest to więc naruszenie przepisów ustawy, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższych rozważań nie jest trafny zarzut naruszenia Konstytucji RP. Skarżący jedynie ją przywołuje nie wskazując na czym polega jej naruszenie. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku