II SA 1534/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia del. NSA - Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie WSA - Maria Jagielska - Dorota Wdowiak Protokolant - Aleksandra Macewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi H.W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie opłaty drogowej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...] lutego 2002 r. 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) decyzją z [...] kwietnia 2002 r. utrzymał w mocy decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych (GDDP) z [...] lutego 2002 r., którą GDDP na podstawie przepisów art. 13 ust. 2a ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), § 2 ust. 2 tabela Lp 5, § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 czerwca 2000 r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 51, poz. 607), w zw. z § 5 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44, poz. 432) i art. 104 § 1 kpa, obciążył H.W. opłatą drogową w wysokości [...] zł za stwierdzony w dniu [...] lipca 2001 r. przejazd zespołem nienormatywnym bez zezwolenia po drodze krajowej nr [...] odc. L. – L. W uzasadnieniu decyzji podano wyniki stwierdzonych podczas kontroli przekroczeń dopuszczalnych parametrów pojazdu (chodzi o przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogę), stanowiących podstawę naliczenia opłaty. W skardze na powyższą decyzję H.W. wniósł o jej uchylenie treści skargi wynika, że nie zgadza się z decyzją. Wg skarżącego decyzja narusza przepisy Konstytucji RP, jak również została podjęta na podstawie protokołu kontroli dotkniętego uchybieniami i nieprawidłowościami. GDDKiA w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (chodzi o ustawę z 30 sierpnia 2002 r. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie to toczy się przed Sądem na podstawie wymienionej ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej stanowią m.in. przepisy § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 czerwca 2000 r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 51, poz. 607). Wyrokiem z 10 grudnia 2002 r. (P 6/02) Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność tych przepisów z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności przepisów z Konstytucją oznacza dla rozpoznawanej sprawy, iż nie mogą być one uznane za prawidłową podstawę prawną wydanych decyzji administracyjnych wymierzających skarżącemu opłatę za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją umową międzynarodową lub ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczeni sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w innych przepisach właściwych dla danego postępowania. Z przepisu tego wynika, że skutkiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności przepisu stanowiącego podstawę ostatecznej decyzji jest co do zasady powinność uchylenia takiej decyzji. Wskazać trzeba także, iż przepisem art. 82 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643) wprowadzono do kodeksu postępowania administracyjnego artykuł 145a stanowiący, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja (§ 1) oraz że skargę w takiej sytuacji wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§ 2). Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w/w ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W świetle powyższego należy przyjąć, iż jest zasadą, że Wojewódzki Sąd Administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi występowanie w sprawie przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego. Skoro zatem - jak wykazano - powoływana okoliczność stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją umową międzynarodową lub z ustawą na podstawie którego została wydana decyzja, jest podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego (ustawową przesłanką wznowieniową), to stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności przepisów stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej uzasadnia uchylenie tych decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 lit. b oraz art. 152 w/w ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w pkt 1 i 2 sentencji.