II SA 1544/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie WSA Maria Jagielska Asesor WSA Andrzej Czarnecki /spr./ Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2005 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie: odmowy przyznania dotacji uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu S. z dnia [...] stycznia 2002 r. 6 II SA 1544/02 UZASADNIENIE Pismem z dnia 30.12.1999 r. M. S. z wrócił się do Starosty Powiatu w S. z wnioskiem o dotację na zalesienie gruntu porolnego o pow. 2 ha położonego w K. gm. G., działka nr ew. [...]. Wnioskodawca prosił o przydział materiału sadzeniowego, deklarując wykonanie orki oraz nasadzenia własnym kosztem. Przewodniczący Zarządu Gminy G., w piśmie do starosty z dnia 10.02.2000 r., poinformował o pozytywnym zaopiniowaniu przez Zarząd Gminy wniosku M. S. Starosta pismem z dnia 27.03.2000 r. poinformował M. S., że zalesianie odbywa się według kolejności złożonych podań i na dzień pisma rozpatrywane są podania z lat 1997 i 1998, co jest powodowane ograniczonymi środkami finansowymi powiatu. 07.11.2000 r. starosta wezwał wnioskodawcę do siedziby starostwa celem potwierdzenia jego deklaracji złożonej we wniosku o wykonaniu orki oraz nasadzeń własnym kosztem. W odpowiedzi na to wezwanie M. S., pismem z dnia 21.11.2000 r. oświadczył, że za własne pieniądze zalesiać nie będzie i wnosi o pełna dotację. W związku z tym pismem ponownie poproszono wnioskodawcę o przybycie do starostwa w dniu 14.12.2001 r. M. S. zgłosił się do starostwa w dniu 17.12.2001 r., gdzie został poinformowany o możliwości zalesienia według przepisów nowej ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, która miała wejść w życie w dniu 01.01.2002 r. oraz o tym, że w budżecie powiatu na 2002 r. brak jest środków na całkowite pokrycie kosztów zalesienia. M. .S. odmówił częściowego pokrycia kosztów zalesienia tak, jak deklarował to w pierwszym podaniu. Starosta Powiatu w S. decyzją z dnia [...].01.2002 r. [...] na podstawie art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 28.09.1991 r. o lasach (j.t. Dz. U.z 2000 r. Nr 56, poz. 679 ze zm.), odmówił przyznania M. S. dotacji na całkowite pokrycie kosztów zalesienia wnioskowanego gruntu. W uzasadnieniu decyzji starosta stwierdza, że M. S. złożonym wnioskiem zadeklarował częściowe pokrycie kosztów zalesienia (przeprowadzenie orki i nasadzeń) otrzymując pozytywną opinię Zarządu Gminy o przyznaniu dotacji. Wnioskodawca zmienił zdanie i następnie zażądał przyznania pełnej dotacji. Na pokrycie kosztów pełnej dotacji nie pozwalał jednak brak środków pieniężnych występujący w budżecie powiatu od dwóch lat w tym i na rok 2002 r. Od tej decyzji M. S. w dniu 15.02.2002 r. wniósł odwołanie do Samorządowego kolegium Odwoławczego w P. Odwołujący zarzucał nie wywiązywanie się z obowiązków przez urzędników (nie precyzując bliżej tego zarzutu), stawiał zarzut bezskutecznego zgłoszenia gruntu do zalesienia dziesięć lat wcześniej, przyznawania pełnych dotacji z pominięciem jego wniosku i powtórzył żądanie o przyznanie dotacji na pokrycie wszystkich kosztów zalesienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...].03.2002 r. [...] na podstawie art. 14 ust. 5 ustawy o lasach utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Odnosząc się do zarzutu o dziesięcioletnim staraniu odwołującego o zalesienie działki, Kolegium wskazuje, że w dniu 01.04.1993 r. została przyznana skarżącemu częściowa dotacja na zalesienie, którego jak stwierdziła to kontrola z dnia 18.05.1993 r. skarżący nie wykonał. Obecnie rozpoznawany wniosek skarżącego z dnia [...].12.1999 r. miał na celu przyznanie dotacji częściowej i został zaopiniowany pozytywnie. Skarżący jednakże wniosek ten zmodyfikował, żądając przyznania dotacji pełnej, której nie można było mu przyznać z uwagi na brak wystarczających środków w budżecie powiatu. Od decyzji tej M. S. w dniu [...].04.2002 r. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze podnosił, podobnie jak w odwołaniu, że od dziesięciu lat stara się bezskutecznie o przyznanie dotacji na zalesienie i wnosił o zasądzenie 50 000 zł. kary grzywny za to, że grunt leży odłogiem. W odpowiedzi na skargę, z dnia 03.07.2002 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wnosiło o jej oddalenie. Organ administracji stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Kolegium badało zarzut skarżącego bezskutecznego ubiegania się od dziesięciu lat o przyznanie dotacji i stwierdziło, że jest on chybiony, gdyż skarżący dotację otrzymał lecz nie dokonał zalesienia. Tym samym ugorowanie jego ziemi nie wynika z niezałatwienia wniosku skarżącego. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje; Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie: - ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269), zwana u.s.a., - ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a., - ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p. W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie sądowoadministracyjne toczy się na podstawie tej ustawy. Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów skarga podlega uwzględnieniu, jednakże nie z przyczyn w niej podnoszonych. Podstawą wszczęcia postępowania, zgodnie z art. 61 § 1 kpa, był wniosek M. S. z dnia 30 grudnia 199 r. o udzielenie dotacji na zalesienie. W myśl art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679 ze zm.) właściciele lub użytkownicy wieczyści gruntów mogą otrzymywać dotacje z budżetu państwa przeznaczone na całkowite lub częściowe pokrycie kosztów zalesienia gruntów. Wnioskodawca określił warunki zgodnie, z którymi występował o dotację – przyznanie dotacji na sadzonki, natomiast na własny koszt miał wykonać orkę i zasadzenie. Warunki te zaakceptował Zarząd Gminy wydając opinię pozytywną. Starosta Powiatu w S. już w roku 2000 poinformował wnioskodawcę, iż jego podanie zostanie rozpoznane w kolejności złożonych podań (na dzień udzielenia informacji rozpatrywano podania z lat 1997 i 1998). M. S. zmienił jednak swój wniosek, bowiem pismem z dnia 21 listopada 2000 r. zażądał pełnej dotacji, oświadczając, że "za własne pieniądze nie będzie zalesiał". W tej sytuacji należało potraktować jego pismo jako nowy wniosek, gdyż odbiegał on znacząco od pierwotnego. Zatem w myśl powołanego wyżej przepisu art. 14 ust. 5 ustawy o lasach, podjęcie decyzji przez starostę wymagało ponownego zasięgnięcia opinii zarządu gminy (obecnie wójta), albowiem jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. (art. 106 § 1 kpa). Organ administracji samorządowej (starosta) wydał decyzję o odmowie "całkowitego" pokrycia kosztów zalesienia, a tym samym odniósł się do nowego wniosku skarżącego z naruszeniem art. 14 ust. 5 ustawy o lasach nie zasięgając wymaganej tym przepisem opinii, bowiem zgodnie z powołanym przepisem (zdanie ostatnie) decyzję w sprawie przyznania środków na pokrycie tych kosztów wydaje starosta na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, po zaopiniowaniu przez zarząd gminy. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.