II SA 1615/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz, Sędziowie WSA Magdalena Bosakirska (spr.), Asesor WSA Andrzej Czarnecki, Protokolant Arkadiusz Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Dnia [...] grudnia 2002r. należący do T. M. pojazd marki Volvo z przyczepą Van hool, prowadzony przez kierowcę J. G. został poddany kontroli drogowej przez inspektora kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego. W protokole kontroli inspektor ustalił, że naruszony został art. 87 ust.1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U.nr 125 z 2001 r. poz. 1371 z późniejszymi zmianami/ bowiem wykonywany był transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, czym wypełniona została dyspozycja art. 92 ust. 1 p.6 tej ustawy. Kontrolowany kierowca nie wniósł do protokołu żadnych uwag i podpisał go. Przeprowadzający kontrolę inspektor, działając z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2002r. nałożył na T. M. karę pieniężną w wysokości 4000,00zł za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art.92 ust.1 p.6 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Od decyzji tej odwołał się T. M. W uzasadnieniu odwołania podnosił, że kierowca posiadał kartę opłat ważną do 3 grudnia 2002r. Na trasie z B. do K. usiłował zakupić kartę na dalszy okres, ale w żadnej z napotkanych stacji benzynowych nie było to możliwe, mimo iż w komunikatach radiowych była informacja, że karty te są dostępne w stacjach benzynowych. Decyzją z dnia [...] marca 2003r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołał się na art.138 § 1 p.1 KPA oraz art. 42 ust.1, 87 ust.1 i art.92 ust.1 p.6 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym a także Ip. 6 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym /Dz.U. nr 115 z 2002r. poz. 999/ oraz § 4 ust.1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych /Dz.U. nr 150 z 2001 poz.1684/. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z art. 42 ust.1 ustawy o transporcie drogowym, za przejazd po drodze przedsiębiorca wykonujący transport drogowy obowiązany jest uiszczać opłaty poprzez nabycie i wypełnienie karty opłaty zgodnie z § 4 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2001 r. Opłata nie została przez przedsiębiorcę uiszczona a więc zgodnie ze wskazanymi przepisami, kara administracyjna w określonej przepisami wysokości musiała zostać wymierzona. Na decyzję tę wniósł skargę do NSA ukarany T. M. i wnosił o jej uchylenie w całości, uchylenie poprzedzającej ją decyzji I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucał naruszenie art. 6, 7 i 8 KPA polegające na nie wzięciu pod uwagę, iż nieuiszczenie opłaty nie był zawinione przez przedsiębiorcę, gdyż karty opłat nie były dostępne w stacjach paliwowych, mimo że jeszcze 11 listopada 2002r. rzecznik prasowy Głównego Inspektora Transportu Drogowego zapewniał w audycji radiowej, iż można je tam kupić. Podnosił również, że w uzasadnieniu decyzji II instancji organ nie ustosunkował się w ogóle do tego zarzutu. Zdaniem skarżącego takie postępowania podważa zaufanie obywateli do organów państwa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie podnosząc, iż bezsporny jest fakt, że opłata nie została uiszczona. Przepisy dotyczące opłat drogowych obowiązywały od 1 stycznia 2002r. i do 5 grudnia 2002r. przedsiębiorca powinien poznać ten obowiązek oraz sposób jego wykonania. Karty drogowe są dostępne w placówkach pocztowych, siedzibach stowarzyszeń przedsiębiorców i niektórych stacjach benzynowych. Karty mają różną ważność i można się w nie zaopatrzyć wcześniej. Z mocy art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 153 p.1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / dalej zwane p.p.s.a. , Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/. Zgodnie z art. 13 ust. 2 tej ustawy sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Wobec tego, że sprawa dotyczy skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którego siedziba znajduje się w Warszawie, sprawa rozpatrywana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a postępowanie toczy się na podstawie p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności prawem materialnym i przepisami procesowymi. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga nie jest więc uzasadniona. Zgodnie z art.42 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym na przedsiębiorcy ciąży obowiązek uiszczenia opłaty drogowej. Za jego niewykonanie ustawa ta w art. 92 ust.1 p 6 przewiduje kary pieniężne. Ich wysokość jest określona rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. W sprawie niniejszej jest niesporne, że przedsiębiorca wykonujący transport drogowy opłaty nie uiścił. Zdaniem Sądu trudność w nabyciu karty opłat w przydrożnych stacjach paliw nie zwalnia przedsiębiorcy z obowiązku uiszczenia opłaty, bowiem przy dołożeniu należytej staranności opłaty mogły zostać uiszczone. Przedsiębiorca prowadzący przewozy drogowe, jako profesjonalista, powinien zaopatrzyć się w karty drogowe przed wyruszeniem w podróż i wypełniać je w stosownych datach, tak aby cały czas mieć aktualną, wypełnioną kartę opłat. Między innymi na tym polega profesjonalizm, że nałożone obowiązki są w porę wypełniane. Skoro nie zostały wypełnione, to nałożenie kary administracyjnej nie narusza prawa. Decyzja jest więc prawidłowa, mimo nie odniesienia się przez organ w jej uzasadnieniu do tego właśnie zarzutu. To uchybienie procesowe nie miało jednak wpływu na wynik postępowania ani też nie uniemożliwiło Sądowi skontrolowania prawidłowości rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy skargę należy uznać za nieuzasadnioną, dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.