II SA 1663/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec (spraw.) asesor Jacek Fronczyk Protokolant Monika Kwaśniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego oddala skargę Minister Edukacji Narodowej i Sportu decyzją z dnia [...] marca 2003 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] listopada 2002 r., którą to decyzją odmówiono p. A.G. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] listopada 2000 r. Powołaną decyzją Starosta Powiatu W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] w W. z dnia [...] października 2000 r. w sprawie nadania wyżej wymienionej stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. W uzasadnieniu decyzji podano m.in., iż zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239 ze zm.) nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 6 kwietnia 2000 r. na podstawie umowy o pracę, którzy posiadali wymagane kwalifikacje, z tym dniem uzyskali z mocy prawa stopień nauczyciela kontraktowego i stali się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie umowy o pracę odpowiednio na czas określony lub nieokreślony. Z analizy akt sprawy wynika, iż p. A.G. w dniu 6 kwietnia 2000 r. była zatrudniona w [...] w W. na stanowisku nauczyciela [...] na podstawie umowy o pracę zgodnie z wymaganymi kwalifikacjami. Na podstawie powołanego przepisu art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. uzyskała stopień nauczyciela kontraktowego. W związku z powyższym uznano, iż brak było podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu W. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora [...] w przedmiocie nadania p. A.G. z mocy prawa stopnia nauczyciela kontraktowego. Nie wystąpiły bowiem przesłanki wymienione w art. 156 § 1 kpa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi p. A.G. do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o jej uchylenie i stwierdzenie, iż przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 18 kwietnia 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw uzyskała ona status nauczyciela mianowanego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż spełniała przesłanki do zatrudnienia na podstawie mianowania, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 7 Karty Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r. a więc przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r., gdyż wykonywała nieprzerwanie, zgodnie z wymaganymi kwalifikacjami pracę pedagogiczną w szkole w pełnym wymiarze zajęć przez 4 lata pracy. Ocenę wyróżniającą wystawiono jej w dniu 26 lutego 1999 r. Stanowisko to potwierdził [...] Kurator Oświaty wydając w dniu [...] września 2000 r. zgodę na jej mianowanie przez dyrektora [...] na warunkach określonych w Karcie Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym przed zmianą z dnia 18 lutego 2000 r. Zdaniem skarżącej wskazana zgoda miała moc prawną i nie została uchylona. W związku z powyższym dyrektor [...] stosownie do art. 11 Karty Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją po otrzymaniu tej zgody powinien był dokonać wobec niej aktu mianowania. Minister Edukacji Narodowej i Sportu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Dodatkowo wyjaśnił, iż w dniu 6 kwietnia 2000 r. skarżąca była zatrudniona zgodnie z wymaganymi kwalifikacjami na podstawie umowy o pracę, nie zaś na podstawie mianowania i nie mogła uzyskać stopnia nauczyciela mianowanego w trybie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. Natomiast po dniu wejścia w życie powołanej wyżej ustawy, tj. po dniu 6 kwietnia 2000 r. nie było możliwe zatrudnienie nauczyciela na podstawie mianowania w oparciu o przepis art. 10 ust. 2 Karty Nauczyciela – w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 kwietnia 2000 r. Zatem zgoda [...] Kuratora Oświaty wyrażona w piśmie z dnia [...] września 2000 r. o mianowanie skarżącej na podstawie art.10 ust. 2 pkt 7 Karty Nauczyciela nie miała podstaw prawnych. Nadto podkreślił, iż w świetle art. 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy – Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 1194 ze zm.) nauczyciele, którzy w dniu 31 sierpnia 2000 r. spełniali warunki określone w art. 10 ust. 2 ustawy – Karta Nauczyciela, w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r. otrzymali z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego z dniem wejścia w życie ustawy, jeżeli byli zatrudnieni w przedszkolu, szkole lub placówce w wymiarze co najmniej ½ obowiązkowego wymiaru zajęć o ile wcześniej nie uzyskali stopnia nauczyciela mianowanego. Stwierdzono, iż w dniu 31 sierpnia 2000 r. skarżąca spełniała warunki określone w art. 10 ust. 2 - Karty Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r. (drugą wyróżniającą ocenę pracy otrzymała w dniu [...] kwietnia 2000 r., a nie, jak błędnie podano [...] czerwca 2000 r.). Zatem z dniem 21 października 2001 r. spełniała warunki do uzyskania stopnia nauczyciela mianowanego z mocy prawa w trybie art. 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczającym się do ustalenia, czy decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Ocenie podlega zatem zgodność z prawem decyzji według przepisów obowiązujących w czasie jej podejmowania. Z uwagi na okoliczności sprawy i zarzuty podniesione w skardze sprawa sprowadziła się do zbadania, czy decyzja Starosty Powiatu W. z dnia [...] listopada 2000 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] w W. z dnia [...] października 2000 r. - akt nadania p. A.G. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy art. 9b ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 1997 r. nr 56, poz. 357, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1118 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 19, poz. 239 i 22, poz. 291) w związku z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. nauczyciele zatrudnieni w dniu jej wejścia w życie na podstawie mianowania, z tym dniem uzyskali stopień nauczyciela mianowanego i stali się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie mianowania. Jednakże stosownie do art. 7 ust. 3 tej ustawy nauczyciele, którzy w dniu wejścia w życie ustawy zatrudnieni byli na podstawie umowy o pracę i posiadali wymagane kwalifikacje z mocy prawa uzyskali stopień nauczyciela kontraktowego i stali się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie umowy o pracę na czas określony lub nieokreślony. Zauważyć należy, iż w art. 7 powołanej ustawy uregulowano dwie różne kwestie dotyczące: nadania stopnia awansu zawodowego i bytu prawnego stosunku pracy. Stopień awansu zawodowego nauczyciela jest rodzajem certyfikatu zawodowego – decyzją administracyjną wydawaną w trybie administracyjnym. Nie jest to zatem akt pracodawcy podpisywany w ramach łączącego go z nauczycielem stosunku pracy. Określony stopień awansu zawodowego nauczyciela daje nam uprawnienie do zatrudnienia w różnych rodzajach i typach szkół. W sprawie jest niesporne, iż w dniu wejścia w życie powołanej ustawy z dnia 18 lutego 2000 r., a więc w dniu 6 kwietnia 2000 r. skarżąca była zatrudniona zgodnie z wymaganymi kwalifikacjami na podstawie umowy o pracę i stosownie do przepisu art. 7 ust. 3 tej ustawy uzyskała z tym dniem z mocy prawa stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. Nie miał do niej bowiem zastosowania przepis art. 7 ust. 1 powołanej ustawy, gdyż nie była zatrudniona w tym czasie na podstawie mianowania. Mając na względzie powyższe ustalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż organy orzekające prawidłowo uznały, iż brak jest przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] listopada 2000 r. Podkreślić należy, iż [...] Kurator Oświaty w odpowiedzi na skargę trafnie wskazał, iż skarżąca spełniała warunki do uzyskania stopnia nauczyciela mianowanego z mocy prawa dopiero na podstawie art. 28 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy – Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy – Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 1194 z późn. zm.). Przepis ten z dniem wejścia w życie ustawy przyznaje z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego nauczycielom, którzy w dniu 31 sierpnia 2000 r. spełniali warunki określone w art. 10 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 3 w brzemieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r., jeżeli byli zatrudnieni w przedszkolu, szkole lub placówce w wymiarze co najmniej ½ obowiązującego wymiaru zajęć. Wskazać należy, że skoro skarżąca uważa, że na skutek spełnienia przez nią warunków określonych w art. 10 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r., powinna być zatrudniona na podstawie mianowania to ustalenia tego faktu może domagać się wytaczając stosowne powództwo o ustalenie do sądu pracy. Zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie Minister Edukacji Narodowej i Sportu i [...] Kurator Oświaty nie ustrzegli się wadliwości, która jest zawarta w sentencji decyzji. Polega ona na tym, że odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, gdy w rzeczywistości odmawia się stwierdzenia nieważności decyzji, a więc rozstrzyga się o wniosku skarżącej merytorycznie. Jednakże w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchybienie to nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. W tej sytuacji, skoro nie stwierdzono, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.