II SA 1668/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie: WSA Maria Jagielska WSA Halina Emilia Święcicka (spraw.) Protokolant Magdalena Wieczorek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2004 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Akcyjna – [...] Spółka Handlowo-Usługowa z siedzibą w P. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy D. nr [...] oddala skargę Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu wniosku [...] Spółka Akcyjna [...] Spółka Handlowo-Usługowa z siedzibą w P. przeciwko [...] Spółka Akcyjna. z siedzibą w W. o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego D. nr [...] decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. [...] wydaną na podstawie art. 7, art. 8 pkt 1 i 2, art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17) w związku z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 49 z 2001 r. poz. 508 ze zm.) oraz art. 98 kpc w związku z art. 256 ust. 2 ustawy – Prawo własności przemysłowej oddalił wniosek oraz zasądził zwrot kosztów postępowania w kwocie 300 zł. W uzasadnieniu tej decyzji podał, że wnioskodawca w oparciu o posiadaną rejestrację znaku słowno-graficznego D. nr [...] z wcześniejszym pierwszeństwem wystąpił z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji uzasadniając, że sporny znak towarowy nie spełniał ustawowych warunków wymaganych do rejestracji określonych w art. 7, art. 8 pkt 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2, ustawy o znakach towarowych. Obydwa znaki (sporny i jego znak) zawierają wspólny człon D. oraz funkcjonują równolegle w tej samej branży. Oznaczenie D. jest [...]. Towary oznaczane znakami są tego samego rodzaju lub podobnych grup towarowych przeznaczone dla tego samego kręgu odbiorców co prowadzi do niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd przeciętnego odbiorcy. Podnosił, iż już wcześniej informował Urząd Patentowy o tym fakcie a mimo to doszło do rejestracji. Uczestnik postępowania podnosił, iż Urząd Patentowy badał wszystkie zarzuty wskazywane przez wnioskodawcę i nie uznał ich za zasadne, czego dowodem jest rejestracja znaku. Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego RP uznając interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji D. nr [...] nie znalazło podstaw do unieważnienia w oparciu o przepisy wskazane przez wnioskodawcę. Znak posiada dostateczne znamiona odróżniające, wnioskodawca wymieniając przepis art. 7 ustawy o znakach nie wskazał na czym ma polegać brak znamion odróżniających przez znak D. Nie podzieliło również stanowiska odnośnie naruszenia przy rejestracji znaku art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych, w myśl których niedopuszczalna jest rejestracja znaku towarowego dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli znak jest podobny w takim stopniu do znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz innego przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów lub jest podobny do znaku towarowego powszechnie znanego w Polsce jako znaku dla towarów pochodzących z innego przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Porównywane znaki są podobne ale samo podobieństwo oznaczeń nie stanowi wystarczającej przesłanki do unieważnienia prawa, tylko taki stopień podobieństwa, który w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów, ponadto niezbędne jest jednocześnie występowanie podobieństwa towarów. Taka sytuacja nie występuje, towary są całkowicie odmienne, w postępowaniu zgłoszeniowym ograniczono wykaz towarów wykreślając kolizyjne towary. Kolegium przyznało, iż występuje podobieństwo znaków polegające na identyczności części słownej ale przy ocenie podobieństwa oznaczeń należy brać pod uwagę wszystkie elementy znaku a porównywane znaki zostały zarejestrowane w określonej grafice. Elementem odróżniającym jest element słowny B. eliminujący możliwość pomyłek. Odnośnie oceny uznania znaku wnioskodawcy za znak powszechnie znany w Polsce, nieistniejąca Komisja Odwoławcza przy Urzędzie Patentowym RP w postępowaniu, w którym stroną był obecny wnioskodawca uznała, iż znak D. miał lokalny zasięg i nie jest znakiem powszechnie znanym(decyzja z dnia [...] lipca 1995 r. [...]). Wnioskodawca powołując się na naruszenie nie przedstawił żadnych nowych dowodów na poparcie twierdzenia, iż jego znak jest znakiem powszechnie znanym w Polsce. Również - zdaniem Kolegium Orzekającego – nie zachodzi naruszenie art. 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych. Człon D. występuje w nazwie zarówno [...] jak i uprawnionego z rejestracji, jest także częścią nazwy innych podmiotów gospodarczych utworzonych na podstawie zarządzenia Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług jako Przedsiębiorstwa Handlu Artykułami Wyposażenia Mieszkań. Uzasadniając zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania Kolegium Orzekające uznało, iż kwota 300 zł. jest adekwatna do nakładu pracy pełnomocnika oraz rodzaju i stopnia zawiłości sprawy. Na powyższą decyzję [...]. Spółka Akcyjna [...] Spółka Handlowo-Usługowa złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzucała wydanej decyzji naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 kpa. Akcentowała kolizyjność towarów zwłaszcza w klasie 9, która to klasa wbrew przepisowi art. 42 ustawy o znakach towarowych stanowiącemu, iż "po wniesieniu podania zgłaszający nie może w ramach tego podania zmienić istoty zgłoszonego znaku ani rozszerzyć wykazu towarów, dla których znak ten został zgłoszony" została dopisana w trakcie postępowania zgłoszeniowego. Zarzuciła nierozpatrzenie jej alternatywnego wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji w kolizyjnych klasach np. w klasie 9 dotyczącej programów dla maszyn cyfrowych. Zarzucała, iż Urząd Patentowy nie dokonał prawidłowo analizy porównawczej odnośnie oceny podobieństwa oznaczeń jak i towarów. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wnosił o jej oddalenie podnosząc, iż uchybienia w postępowaniu rejestrowym nie mogą być przedmiotem postępowania spornego. Przedmiotem postępowania spornego mogą być naruszenia przepisów enumeratywnie wyliczone w art. 29 ustawy o znakach towarowych. Poinformował, iż znak D. używało i używa nadal (niektórzy od 20 lat) wiele podmiotów gospodarczych utworzonych na podstawie jednego zarządzenia Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług i pozbawienie niektórych z tych przedsiębiorstw prawa używania tego oznaczenia byłoby dla nich bardzo krzywdzące. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania jest skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Niniejsza sprawa została przekazana do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego toczy się w trybie postępowania spornego. Postępowanie to może być wszczęte tylko na wniosek. Postępowanie to cechuje się kontradyktoryjnością stron. Urząd Patentowy orzekając w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego związany jest granicami wniosku, czyli orzeka w zakresie żądania wnioskodawcy. Należy podkreślić, iż to na wnioskodawcy, który żąda unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego ciąży ciężar dowodu z którego wywodzi skutki prawne. Skarżący oparł swój wniosek o unieważnienie prawa spornego znaku na zarzucie, że znak został zarejestrowany z naruszeniem art. 7, art. 8 pkt 1 i 2, art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17), przedmiot kontroli Sądu sprowadza się zatem do oceny, czy oddalając wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji tego znaku towarowego Urząd Patentowy naruszył te przepisy, czy też nie. W ocenie Sądu decyzja Urzędu Patentowego o oddaleniu wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji znaku z napisem D. B. i elementem graficznym w postaci dachu na podstawie zakwestionowanych przepisów ustawy o znakach towarowych jest prawidłowa. Jak zasadnie stwierdził organ, sporny znak posiada dostateczne znamiona odróżniające a skarżący powołując naruszenie art. 7 ustawy o znakach towarowych. nie uzasadnił, na czym miało polegać brak znamion odróżniających znaku. Oznaczenie D. jest [...] jak i uczestnika postępowania, obydwie spółki wywodzą się z podziału jednego przedsiębiorstwa państwowego, twierdzenie skarżącego, iż poprzez zgłoszenie znaku towarowego z napisem D. naruszono jego prawa do firmy, co uzasadnia naruszenie przy rejestracji art. 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych, niedopuszczalna jest rejestracja znaku towarowego dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli znak jest podobny w takim stopniu do znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz innego przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów lub jest podobny do znaku towarowego powszechnie znanego w Polsce jako znaku dla towarów pochodzących z innego przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Sporny znak jest oznaczeniem składającym się z elementów słownych (napis D. B.) i elementu graficznego (rysunek dachu), przy czym napis jest w kolorze czerwonym i dach w kolorze niebieskim, znak przeciwstawiony jest napisem D. o charakterystycznej czcionce. Porównywane oznaczenia są podobne z uwagi na wspólny napis D., w ocenie Sądu, napis B. w spornym znaku nie jest wystarczającym elementem eliminującym możliwość konfuzji ale samo podobieństwo znaków jak trafnie uznał Urząd Patentowy nie stanowi wystarczającej przesłanki do unieważnienia prawa, tylko taki stopień podobieństwa, który w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów, ponadto niezbędne jest jednocześnie występowanie podobieństwa towarów. Jak zasadnie wskazał organ, taka sytuacja nie występuje, towary są całkowicie odmienne, w postępowaniu zgłoszeniowym ograniczono wykaz towarów wykreślając kolizyjne towary. Należy podkreślić, iż sama przynależność towarów do tej samej klasy towarowej nie przesądza o jednorodzajowości towarów. Przy ocenie podobieństwa (jednorodzajowości) towarów stosuje się różnorakie kryteria, takie jak: przeznaczenie towarów, zasada działania, krąg odbiorców do których są skierowane towary, sposób działania, sposób sprzedaży (dystrybucji) towarów, czas użytkowania, pomocniczo wygląd wyrobów. Odnośnie podnoszonego zarzutu skarżącego, że w trakcie postępowania o rejestrację znaku naruszono art. 42 ustawy o znakach towarowych, nie znajduje on uzasadnienia w aktach sprawy. Zgłaszający dokonał zgłoszenia swojego znaku dla towarów wskazując klasy: 2, 3, 8, 9, 11, 14, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 27, 28, 29, 30, 32, 33, 34, 37. Po ograniczeniu kolizyjnych towarów i prawidłowym sklasyfikowaniu programów dla maszyn cyfrowych pozostały towary w klasach: 2, 9, 14, 16, 18, 30, 31. Mając powyższe na uwadze skargę uznano za nieuzasadnioną. Dlatego też Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.