II SA 1708/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Asesor WSA Janusz Walawski (spr.), Protokolant Iwona Cichocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2004r. sprawy ze skargi J. K na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] kwietnia 2003r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę W dniu 13 stycznia 2003 r. J. K. powołując się na art. 145 ust. 1 pkt 8 kpa wystąpił do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...]listopada 2001 r. w sprawie cofnięcia przyznanego dodatku kontrolerskiego. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...]lutego 2003 r. nr [...] odmówił J. K. wznowienia postępowania w sprawie cofnięcia dodatku kontrolerskiego przyznanego rozkazem nr [...] Szefa Urzędu Ochrony Państwa z dnia [...] listopada 2001 r. Decyzja została wydana na podstawie art. 149 § 3, art. 150 § 1 i art. 148 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1969 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 99, poz. 1071 z późn. zm.) oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 172, poz. 1408) w związku z art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676). Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą. W uzasadnieniu organ podał m.in., że zgodnie z art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Funkcjonariusz był obecny na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 22 października 2002 r. kiedy został ogłoszony wyrok, który uchylił rozkazy personalne Szefa Urzędu Ochrony Państwa w przedmiocie odwołania funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia na inne stanowisko służbowe. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez funkcjonariusza w dniu 13 stycznia 2003 r., tzn. z uchybieniem terminu zakreślonego w art. 148 § 1 kpa. Decyzje Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego stały się przedmiotem skargi złożonej przez funkcjonariusza do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której polemizuje z argumentami organu przedstawionymi w uzasadnieniu obu decyzji oraz podnosi, że nie został zapoznany z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a tym samym uniemożliwiono mu wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów. Wnosi o uchylenie przedmiotowych decyzji. W odpowiedzi na skargę, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Na wstępie należy podkreślić, że organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną może wydać, na podstawie art. 149 § 3 kpa, decyzję o odmowie wznowienia postępowania wyłącznie w trzech przypadkach: 1) gdy wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez osobę nie będącą stroną w rozumieniu art. 28 kpa, 2) gdy wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 i 2 kpa, 3) gdy we wniosku nie podano żadnej z przyczyn wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 kpa. Badanie sprawy wznowienia postępowania może nastąpić dopiero po wydaniu postanowienia, a więc po ustaleniu, że nie zachodzi żadna z przyczyn uzasadniających odmowę wznowienia postępowania (por. Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego pod red. M. Jaśkowskiej i A. Wróbla, Zakamycze 2000, str. 835). W rozpatrywanej sprawie poza sporem jest, że skarżący jest stroną w postępowaniu. Wskazał on na art. 145 § 1 pkt 8 kpa jako przesłankę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną (decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione). Tym samym, pozostała do rozstrzygnięcia kwestia związana z terminem złożenia przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 148 § 1 kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Tak więc, aby wywołać skutek prawny, strona musi zachować termin określony tym przepisem prawa i udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. W pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organ administracji publicznej ma prawo badać - oprócz dopuszczalności wznowienia z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych - tylko kwestie zachowania jednomiesięcznego terminu (por. wyrok NSA z dnia 1.09.2000 r. sygn. akt III SA 2304/99 ONSA 2001/4/179). Skarżący złożył do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w dniu 13 stycznia 2003 r. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Szefa Urzędu Ochrony Państwa nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. w sprawie cofnięcia dodatku kontrolerskiego. Stwierdził, że dodatek kontrolerski został cofnięty w związku z rozkazem personalnym Szefa Urzędu Ochrony Państwa z dnia [...] października 2001 r. nr [...] o odwołaniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniem na inne stanowisko oraz utrzymującym go w mocy rozkazem personalnym tego organu z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...], które zostały uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2002 r. sygn. akt II SA 3951. Jak wynika z akt postępowania o sygn. akt 3951/01, skarżący osobiście brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 22 października 2002 r. i w ogłoszeniu wyroku, którym uchylono rozkaz Szefa Urzędu Ochrony Państwa z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] i poprzedzający rozkaz personalny z dnia [...] października 2001 r. nr[...]. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wydając zaskarżoną decyzję prawa nie naruszył, gdyż oczywistym jest, że skarżący wniósł podanie o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 kpa. Z przytoczonych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.