II SA 1715/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędziowie: Asesor WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Rafał Jasiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2004 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uznania za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego L. z powodu nieużywania 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Urzędu Patentowego RP na rzecz K. M. kwotę 715 (siedemset piętnaście) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu wniosku K. M. – Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe "B." w U. przeciwko R. S.A. w W. o uznanie za wygasłe w części prawa z rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego L. nr [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. [...] wydaną na podstawie art. 28 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17) w związku z art. 315 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 49 z 2001 r. poz. 508 ze zm.) oddalił wniosek. W uzasadnieniu tej decyzji podał, że wnioskodawca w oparciu o oświadczenia pięciu przedstawicieli różnych firm twierdzi, iż zarejestrowany znak L. nr [...] nie jest używany od dnia zgłoszenia znaku do rejestracji, tj. od [...] marca 1993 r. Uprawniony z rejestracji w odpowiedzi na wniosek poinformował, że nieprzerwanie od 1993 roku używa znaku, jest on nazwą dwóch salonów luksusowej odzieży męskiej zlokalizowanych w W. i umieszczany jest na szyldach, metkach towarowych, na opakowaniach, tzw. reklamówkach oraz na wizytówkach i papierach firmowych. Na potwierdzenie swojego twierdzenia przedłożył faktury, fotografie wyrobów, zdjęcie sklepu L., dwa foldery reklamujące odzież męską oraz pismo W. Zakładów Przemysłu S. "S." S.A. w W. z dnia [...] października 2002 r. informujące o produkcji obuwia męskiego pod znakiem "l." na rzecz R. S.A. Dodatkowo wyjaśniał, że w dacie zgłoszenia znaku towarowego nie było możliwości dokonania zgłoszenia na usługi a jedynie na towary. W decyzji zapisano, iż wnioskodawca kwestionował przedłożone i przekazane mu w odpisie dokumenty. Kolegium Orzekające oddaliło wniosek o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji w części obuwia i dodatków do obuwia uznając, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie nie daje podstaw do uznania, że uprawniony z rejestracji nie używał przedmiotowego znaku. Z pisma z dnia [...] października 2002 r. WZPS "S." Spółka Akcyjna w W. wynika, że w okresie od czerwca 1997 r. do sierpnia 1997 r. wykonywane były zamówienia firmy "R." S.A. na produkcję obuwia męskiego pod znakiem L.. O używaniu przez uprawnionego znaku L. świadczą również inne złożone do akt sprawy i doręczone wnioskodawcy na rozprawie dokumenty. Kolegium zgodziło się z pełnomocnikiem uprawnionego, że w dacie zgłoszenia znaku towarowego nie było możliwości zgłoszenia tego znaku dla klas usługowych. a tylko w klasach towarowych. Na powyższą decyzję K. M. – Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe "B." w U. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił wydanej decyzji naruszenie przepisów art. 7 kpa poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności oraz naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17). Podnosił, że nie został uwzględniony jego wniosek zgłaszany na rozprawie a dotyczący wskazania ilości obuwia produkowanego przez WZSP "S." w rozbiciu na miesiące czerwiec, lipiec, sierpień 1997 r. Ma to istotne znaczenie ze względu na ocenę zakresu stosowania znaku. Po otrzymaniu decyzji występował o jej sprostowanie, który to wniosek winien być traktowany jako wniosek o sprostowanie zarówno protokołu jak i decyzji. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wnosił o jej oddalenie podnosząc, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że uprawniony prowadzi tylko dwa salony sprzedaży pod nazwą "L." w W. oferując w nich towary, dla których przeznaczony jest sporny znak. Dowód używania w postaci pisma WZPS "S." dotyczący wykonania obuwia ze znakiem L. na zamówienie firmy R. S.A. został uznany za dowód używania znaku i nie zachodziła konieczność określania konkretnych ilości obuwia w rozbiciu na poszczególne miesiące. Wniosek skarżącego o sprostowanie oczywistych omyłek został uwzględniony poprzez wydanie postanowienia z dnia [...] kwietnia 2003 r., natomiast odmówiono uzupełnienia decyzji w zakresie żądanym przez skarżącego, gdyż żądanie wykraczało poza zakres wskazany w art. 111 § 1 i 113 § 1 kpa. Obecnie obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości sprostowania lub uzupełnienia protokołu z rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania jest skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Niniejsza sprawa została przekazana do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie. Urząd Patentowy działający w trybie postępowania spornego jest związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Musi m. in. przestrzegać zasady dochodzenia prawdy materialnej, w sposób wyczerpujący rozpatrzyć i ocenić materiał dowodowy, ocenić na podstawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa. W rozpatrywanej sprawie Urząd Patentowy dopuścił się naruszenia tych reguł procesowych, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji przedmiotowego znaku towarowego zostało wszczęte poprzez wniosek złożony w dniu [...] czerwca 2000 r. W myśl przepisów przejściowych (art. 315, art. 317, art. 318 i art. 319) ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 49 z 2001 r. poz. 508 ze zm.) postępowanie we wszczętych i niezakończonych sprawach o wydanie decyzji o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego z powodu nieużywania toczy się od dnia wejścia w życie tej ustawy według jej przepisów, przy czym skutki zdarzeń prawnych ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu ich wystąpienia. Wniosek o uznanie za wygasłe prawa rejestracji został złożony przed wejściem w życie ustawy - Prawo własności przemysłowej, zatem dla uznania za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego stosuje się przepisy dotychczasowe , tj. przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17). Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o znakach towarowych prawo z rejestracji znaku towarowego wygasa, jeżeli uprawniony nie używał tego znaku w Polsce w okresie kolejnych trzech lat. Na uprawnionym z tytułu rejestracji ciąży obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia przyczyn usprawiedliwiających nieużywanie znaku (art. 28 ust. 4). Obowiązek wykazania spornego znaku w zakresie złożonego wniosku powinien obejmować trzyletni okres poprzedzający datę złożenia wniosku (okres od [...] czerwca 1997 r. do [...] czerwca 2000 r.) Sprzedawca towarów, jakim jest sklep nie będący sklepem firmowym (sklepem producenta wyrobów) z reguły nie zamieszcza swojego znaku bezpośrednio na towarach tylko na opakowaniach sprzedawanych towarów, materiałach reklamowych, szyldzie, dokumentach związanych ze sprzedażą, np. fakturach, itp. Z uzasadnienia decyzji wynika, iż skarżący na rozprawie ograniczył pierwotnie złożony wniosek do obuwia i dodatków do obuwia. Z akt rejestrowych i publikacji znaku wynika, iż wykaz towarów zawiera tylko obuwie, brak jest określenia "dodatki do obuwia". Z rozstrzygnięcia wynika, że Urząd Patentowy prowadził postępowanie w zakresie towarów nie objętych rejestracją. Organ nie ocenił w należyty sposób materiałów przedkładanych w sprawie. Po ograniczeniu wniosku, większość z przedłożonych dowodów nie miała znaczenia dla oceny używania znaku, na co zwracał uwagę skarżący jeszcze w trakcie postępowania, bowiem dotyczyła używania znaku w innym zakresie bądź używania znaku w innym przedziale czasowym. Podstawowym dowodem mającym świadczyć o używaniu zarejestrowanego znaku dla obuwia było pismo W. Zakładów Przemysłu S. "S." S.A. w W.. Dla sprawy istotne jest używanie znaku w wymaganym okresie Jak wynika z akt sprawy (protokołu i uzasadnienia decyzji) skarżący kwestionował przedłożone materiały jako dowody w sprawie. Organ nie odniósł się do kwestionowania przez stronę składanych dokumentów nie wyjaśniając, dlaczego nie podziela jej zdania, że przedłożonych dokumentów nie można uznać za dowody w sprawie. Jak słusznie podnosi skarżący, nie każde używanie znaku (w jakimkolwiek rozmiarze) jest wystarczające do uznania za używanie w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy o znakach towarowych. Bez wyjaśnienia, czy i w jakim rozmiarze używany był sporny znak, nie można w prawidłowy sposób wydać rozstrzygnięcia co do uznania za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego. Mając powyższe na uwadze skargę uznano za zasadną. Dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 wyżej powołanej ustawy. Zważywszy, że z uchyloną decyzją nie wiąże się bezpośrednio kwestia jej wykonalności, stąd nie zachodzi potrzeba orzekania w tym względzie, stosownie do art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.