II SA 1780/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie: WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Beata Bińkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2004 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z/s w K. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego oddala skargę 6 II SA 1780/02 UZASADNIENIE Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w dziennikach "R." i "Gazeta [...]" z dnia [...] lutego 2001 r. zamieścił ogłoszenie o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych za pomocą radiostacji nadawczych o szesnastu lokalizacjach. Termin do składania wniosków ustalił do dnia [...] marca 2001 r. Wnioskiem z dnia [...].03.2001 r. T. sp. z o.o. (T.) w K. wystąpiła do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji o udzielenie koncesji na program uniwersalny o nazwie N. T. [...] FM o czasie nadawania 24 godziny na dobę przez 365 dni w roku i 7 dni w tygodniu. Ogłoszeniem z dnia [...] marca 2001 r. Przewodniczący KRRiT stwierdził, że wnioski o udzielenie koncesji złożyły podane w ogłoszeniu stacje radiowe, w tym spółka T., która złożyła wniosek o udzielenie koncesji na wszystkie zawarte w ogłoszeniu z dnia [...] lutego 2001 r. lokalizacje. Pismem z dnia [...] czerwca 2001 r. Biuro KRRiT Departament Koncesji wezwał T. do uzupełnienia wniosku w terminie siedmiu dni. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji postanowiła udzielić spółce Radio [...] S.A. ([...]) z siedzibą w W. koncesji oraz odmówić jej udzielenia spółce T., upoważniając Przewodniczącego KRRiT do wydania stosownych decyzji. Przewodniczący KRRiT w dniu [...] stycznia 2002 r. wydał Radiu [...] Koncesję Nr [...] oraz odmówił udzielenia koncesji spółce T. Uzasadniając odmowę udzielenia koncesji spółce T. Przewodniczący KRRiT stwierdził, że dotychczasowi udziałowcy spółki nie zadeklarowali woli finansowania przedsięwzięcia w części z własnych kapitałów. Przedłożony przez spółkę list intencyjny stanowi, że ewentualne umowy kredytowe na współfinansowanie projektu, a co za tym idzie kwoty kredytu będą pomniejszać zobowiązania wnioskodawcy. Oceniając tą dokumentację KRRiT zauważyła, że zainteresowania banków nie można traktować jako wiążącej promesy, warunkowanej tylko otrzymaniem koncesji. Ponadto we wniosku założono, że kwota, o którą podniesiony zostanie kapitał spółki, wynikać będzie z przedstawionego biznes planu. Tymczasem w podpisanym liście intencyjnym firma zewnętrzna zobowiązuje się do podniesienia kapitału lub udzielenia pożyczek w nieokreślonej wysokości, bo wynikającej z różnicy pomiędzy potrzebami inwestycyjnymi związanymi z realizacją projektu a ewentualnym współfinansowaniem przez banki. W związku z tym KRRiT stwierdziła, że wniosek nie zawiera wystarczającego udokumentowania środków finansowych niezbędnych do realizacji przedsięwzięcia wnioskowanego przez T . Wnioskiem z dnia [...] lutego 2002 r. spółka T. zażądała ponownego rozpatrzenie sprawy, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji. Zdaniem wnioskodawcy decyzja została wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co nastąpiło skutkiem tego, że kRRiT podjęła uchwałę nr [...] w dniu [...] lipca 2001 r. zanim dotarły do niej materiały uzupełniające przesłane przez skarżącego zgodnie z wezwaniem KRRiT z dnia [...] czerwca 2001 r. Ponieważ uchwała zapadła bez zapoznania się z tym materiałami, została tym samym, zdaniem skarżącego, podjęta bez gruntownej i merytorycznej oceny. Skarżący zarzucał decyzji także naruszenie art. 10 k.p.a. przez pozbawienie go możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie pisma banków i listu intencyjnego. Jego zdaniem decyzja naruszyła również art. 8 k.p.a. pozbawiając, niejasną polityką koncesyjną prowadzoną przez KRRiT w zakresie koncentracji kapitału w mediach, zaufania obywateli do organów państwa. Skarżący przytacza jako przykład odmowę udzielenia koncesji spółce [...] Stacja Radiowa w S. z tego powodu, że w spółce tej spółka M. posiadała udziały na poziomie [...]% kapitału zakładowego, podczas gdy udzielono koncesji spółce Radio [...] w której Zjednoczone Przedsiębiorstwo Rozrywkowe S.A. posiada udziały na poziomie [...]%. Taka polityka KRRiT narusza, zdaniem skarżącego, także art. 2 i art. 32 Konstytucji RP - zasady państwa prawa oraz równości wobec prawa. Skarżący zwraca uwagę także na tą okoliczność, że w trakcie postępowania koncesyjnego doszło, jego zdaniem, do naruszenia § 9 ust. 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 2 czerwca 1993 r. w sprawie zawartości wniosku oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 52, poz. 244 ze zm.). Naruszenie to polega na tym, że spółka Radio [...] we wniosku koncesyjnym dokonała korekty procentowego udziału bloków audycji zestawianych przez inny podmiot niż wnioskodawca do [...]%, podczas gdy w załączniku do wniosku udział procentowy tych audycji oznaczyła na poziomie [...]-[...]%. Uchwałą Nr [...] z [...] marca 2002 r. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji utrzymała w mocy uchwałę Nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. i Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. oraz decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. upoważniając Przewodniczącego KRRiT do wydania decyzji w sprawie. W oparciu o powyższą uchwałę Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, Przewodniczący KRRiT stwierdza, że ocena jego wniosku dokonana został z uwzględnieniem wszystkich nadesłanych przez niego dokumentów, w tym również dokumentów nadesłanych w ramach uzupełnienia. Powołanie się przez skarżącego na treść innej decyzji, stanowiącej rozstrzygnięcie innego stanu faktycznego w odrębnym postępowaniu oraz ocena na tej podstawie polityki KRRiT w sprawach dotyczących koncentracji kapitału, zdaniem Przewodniczącego KRRiT, nie może uzasadniać zmiany decyzji zaskarżonej oraz stanowić samodzielnej podstawy do takiej zmiany. Od decyzji, tej T. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 10 i art. 77 k.p.a. powołuje się na argumenty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jego zdaniem decyzja Przewodniczącego podjęta w wyniku związania go uchwałą KRRiT Nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. stanowiła rozstrzygnięcie do jakiego został tą uchwałą zobowiązany, tymczasem materiały uzupełniające dotarły do KRRiT po podjęciu tej uchwały. Okoliczność, że Przewodniczący KRRiT miał możliwość zapoznania się z tymi materiałami jest w tej sytuacji, zdaniem skarżącego, bez znaczenia. W ocenie skarżącego uniemożliwiono mu także wypowiedzenie się co do pisma banków i listu intencyjnego. W dalszej części uzasadnienia podnosi argumenty niejasnej i niezrozumiałej polityki koncesyjnej KRRiT w zakresie dotyczącym koncentracji kapitału w mediach, co jego zdaniem narusza art. 8 k.p.a. oraz art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego sprecyzowanie przez Radio [...] procentowego udziału bloków audycji zestawianych przez inny podmiot jest naruszeniem § 9 ust. 2 rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę KRRiT wnosiła o jej oddalenie. Odpowiadający, odnosząc się do zarzutu podjęcia uchwały przez KRRiT przed nadejściem dokumentacji uzupełniającej stwierdza, że skarżący nadesłał uzupełnienie w dwóch terminach - pierwsze, najbardziej istotne dla sprawy w dniu [...] lipca 2001 r. i następne [...] lipca 2001 r. (drugie uzupełnienie zawierało sprawozdanie finansowe spółki za 2001 r. oraz zawiadomienie o zmianie jej składu osobowego). Tym samym KRRiT podejmując uchwałę w dniu [...] lipca 2001 r. a jej Przewodniczący decyzję w dniu [...] kwietnia 2001 r. byli w posiadaniu kompletnej dokumentacji nadesłanej jako uzupełniająca. Zdaniem KRRiT nie ograniczała ona skarżącemu możliwości wypowiadania się w toku postępowania administracyjnego, a zebrany materiał dowodowy był dla niej wystarczająco jasny do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w oparciu o art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Postępowanie administracyjne w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych toczy się w ramach i na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2001 r. Nr 101, poz. 1114 ze zm.) i w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 2 czerwca 1993 r. w sprawie zawartości wniosku oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 52, poz. 244 ze zm.), a w zakresie nie uregulowanym tymi aktami prawnymi - według Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 33 ust. 3 powyższej ustawy decyzję koncesyjną wydaje wyłącznie Przewodniczący Krajowej Rady na podstawie jej uchwały. Uchwały Krajowej Rady w tym zakresie mają charakter aktów wewnętrznych i wiążą Przewodniczącego Rady bezwzględnie. Prawa i obowiązki strony kształtuje dopiero decyzja koncesyjna Przewodniczącego Rady. Decyzja przewodniczącego KRRiT w sprawie koncesji jest więc uzewnętrznieniem woli KRRiT. Jej treść powinna zatem odpowiadać treści rozstrzygnięcia koncesyjnego Rady (wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 września 1994 r. - II SA 695/94 i z dnia 13 czerwca 1996 r.-II SA 283/95). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów i odnosząc się do poszczególnych zarzutów w zakresie podanym niżej, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. "T." zarzucał zaskarżonej decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji naruszenie art. 7 i art. 77 kpa. polegające na tym, że organ koncesyjny podjął uchwałę w oparciu o niekompletny materiał zgromadzony w sprawie. Należy stwierdzić, że zarzut ten nie jest uzasadniony. W dacie pierwszego rozpatrzenia sprawy KRRiT dysponowała dokumentacją nadesłaną przez skarżącego w dniu [...] lipca 2001 r. natomiast w postępowaniu o ponowne rozpatrzenie KRRiT, podejmując uchwałę Nr [...] w dniu [...] marca 2002 r., zapoznała się ze wszystkimi dokumentami uzupełniającymi nadesłanymi przez spółkę, stąd zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 kpa nie znajduje, w ocenie Sądu, uzasadnienia. Zauważyć należy, że cała nadesłana dokumentacja uzupełniająca, złożona przez skarżącego, nie wnosiła nic istotnego do wniosku. Spółka złożyła, w drugiej dokumentacji uzupełniającej, bilans za rok 2001, który był tożsamy ze złożonym uprzednio, posiadał jedynie dodatkowo prezentatę urzędu skarbowego oraz przedłożyła aktualną listę wspólników. Dokumenty te nie miały, jak to stwierdził organ koncesyjny, wpływu na ocenę wniosku. Jednocześnie, organ koncesyjny stwierdził, że nadesłane uzupełnienie dokumentacji nie wyczerpywało wykazu zawartego w wezwaniu. W szczególności uzupełnienie to nie wykazywało udokumentowanych źródeł finansowania działalności (promesy bankowej, deklaracji wspólników w zakresie finansowania działalności lub podniesienia kapitału zakładowego). Tym samym wszystkie istotne informacje o możliwościach finansowych spółki były znane już KRRiT w dacie podejmowania pierwszej uchwały w dniu [...] lipca 2001 r., gdyż nadesłane uzupełnienia dokumentacji wiedzy na ten temat nie poszerzały. Skarżący żąda uchylenia decyzji Przewodniczącego KRRiT wydanej na podstawie uchwały z dnia [...] lipca 2001 r. (decyzja Nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r.) oraz decyzji opartej na uchwale z dnia [...] marca 2002 r. (decyzja Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r.). Należy zauważyć, że dopiero druga uchwała KRRiT oraz ostateczne rozstrzygnięcie decyzyjne jej Przewodniczącego kończyło postępowanie w sprawie. To druga decyzja Przewodniczącego KRRiT stanowiła, w rozumieniu art. 16 § 1 kpa, decyzję ostateczną, od której spółce przysługiwało prawo wniesienia skargi do Sądu. W dacie wydania drugiej decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r. nie ulega wątpliwości, że zarówno Krajowa Rada oraz jej Przewodniczący posiadali wiedzę o treści wszystkich nadesłanych przez spółkę dokumentów uzupełniających. Stąd kumulowanie tego samego zarzutu do obu uchwał i decyzji nie znajduje uzasadnienia, podobnie jak zarzutu naruszenia art. 8 kpa, który opiera się na tych samych okolicznościach co omówione wyżej. Stawiany przez T. zarzut naruszenia art. 10 kpa jest nieuzasadniony. Jak wynika to z akt sprawy, skarżący miał zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania i możliwość wysiedzenia się. Korzystał z tego składając dokumenty uzupełniające, aczkolwiek należy zauważyć, że w tym konkretnie zakresie nie wykazał szczególnej aktywności, gdyż pomimo wezwania do uzupełnienia dokumentacji co do możliwości sfinansowania przedsięwzięcia, wystarczających dowodów nie złożył. Spółka podnosi również, że zaskarżona decyzja doprowadziła do sytuacji, w której sieć radiowa [...], poprzez wchodzące w jej skład stacje lokalne, będzie w rzeczywistości nadawała programy o charakterze ogólnokrajowym. Stawiając powyższy zarzut T. stwierdza, że jest to przejaw niejasnej polityki koncesyjnej KRRiT w zakresie rozpowszechniania lokalnych / regionalnych pasm programowych. Zarzut powyższy w ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienia z uwagi na następujące okoliczności. Spółka [...] otrzymała kilkanaście koncesji na nadawanie programów lokalnych, zgodnie z ofertą jaka została przedłożona w ogłoszeniach Przewodniczącego Krajowej Rady. na podstawie których wszczęto proces koncesyjny. Wszystkie uzyskane koncesje przez Radio [...] są koncesjami lokalnymi na nadawanie programów o zasięgu wskazanym w każdej z koncesji. Zsumowanie zasięgu ze wszystkich koncesji Radia [...] nie upoważnia do stawiania tezy, iż mamy do czynienia z zasięgiem ogólnokrajowym. Zasięg nadawania rozgłośni należących do Radia [...] jest dużo mniejszy od zasięgu nie tylko rozgłośni radiofonii publicznej lecz także w stosunku do radiowych rozgłośni komercyjnych, takich jak Radio [...] i [...]. Całkowity (zsumowany) zasięg z wszystkich koncesji Radia [...] nie pokrywa obszaru całego kraju. Nadto żadna z przyznanych koncesji nie obejmuje swoim zasięgiem regionu, tym samym radio to nie nadaje programów w paśmie regionalnym, jak sugeruje to skarżący używając przemiennie pojęć "regionalność" i "lokalność". Jednocześnie skarżący uważa, że na obszarze T. zostały przyznane koncesje podmiotom powiązanym wzajemnie kapitałowo. Głównym akcjonariuszem / udziałowcem spółki Radio [...] w W. i spółki "T." w T. jest Z. S.A. posiadające udziały w kapitale zakładowym spółki E. i T. odpowiednio [...]% i [...]%. Sytuacja ta, zdaniem skarżącego spowoduje uzyskanie przez Z. S.A. kontroli nad spółką, która otrzymała koncesję, czego następstwem będzie uzyskanie przez Z. S.A. pozycji dominującej w środkach masowego przekazu na terenie objętym zasięgiem stacji nadawczych w T.. Zarzuty te nie są trafne. Jak wyjaśnił na rozprawie pełnomocnik Radia [...] w chwili udzielenia koncesji powiązania kapitałowe jego mocodawcy i Z. S.A. przedstawiały się inaczej. Nadto Radio [...] jest odrębną osoba prawną, aczkolwiek faktycznie udziały większościowe w jego kapitale zakładowym ma Z. S.A. Okoliczność ta nie może być jednak rozumiana jako uzyskanie przez Radio [...] (Z. S.A.) pozycji dominującej na terenie T.. Z akt sprawy wynika, że Radio T. sp. z o.o. posiada koncesję o innych parametrach technicznych niż Radio [...] a tym samym ich zasięgi propagacji są różne. Nadto na elektronicznym rynku mediów w T. poza Radiem T. i Radiem [...] działa [...] stacji w tym [...] stacji lokalnych. Stacje ogólnopolskie to: Polskie Radio Program l, Polskie Radio Program 2, Polskie Radio Program 3, Polskie Radio Bis, Radio Maryja, Radio RMF FM i Radio Zet. Stacje lokalne to: Radio B. FM, Radio B.O, Radio G., Radio G., Katolickie Radio P., Radio Plus B., Radio Plus G., Polskie Radio dla Ciebie – RDC i Polskie Radio P.. W takiej sytuacji nie można mówić o uzyskaniu przez Radio [...] (oraz jego akcjonariusza Z. S.A.) pozycji dominującej na lokalnym rynku mediów elektronicznych T.. Ustawa o radiofonii i telewizji dekretując w art. 36 ust. 2 pkt 2 pozycję dominującą określa ją jako dominację w dziedzinie środków masowego przekazu, przez co należy rozumieć ogół mediów nie tylko mediów elektronicznych. Rozważając ewentualną dominację Radia T. i Radia [...] w obszarze miasta T. należy wskazać na art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym (j. t. Dz. U. z 1991 r. Nr 89, poz. 403), zgodnie z którym przez pozycję dominującą rozumie się pozycję podmiotu gospodarczego polegającą na tym, że podmiot ten nie spotyka się z istotną konkurencją na rynku krajowym lub lokalnym, przy czym domniemuje się, że podmiot gospodarczy ma pozycję dominującą, jeżeli jego udział w rynku przekracza 40%. Jak wykazała to strona skarżąca, w załączniku do pisma procesowego z dnia [...] maja 2004 r., udział stacji lokalnych w rynku słuchalności T. w miesiącu wrześniu 2002 r. dla Radia G. wynosił 20,1% natomiast dla Radia T. i Radia [...] łącznie 26,8%; w miesiącu październiku odpowiednio dla Radia G. 29,9% a dla Radia T. i Radia [...] łącznie 23,7%, co dowodzi, że udział w rynku słuchalności stacji lokalnych dla Radia T. i Radia [...] zmniejszył się oraz w żadnym razie nie przekroczył 40% mogących wskazywać na dominację. Zarzut skarżącego naruszenia przez Radio [...] § 9 ust. 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w sprawie zawartości wniosku oraz szczególnego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie programów radiofonicznych i telewizyjnych, zdaniem Sądu jest chybiony. Podana wielkość w wymiarze [...]% mieści się w odnotowanej w załączniku do koncesji, a nadto należy zauważyć, że Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji ustaliła, zgodnie z posiadanymi kompetencjami treść koncesji konkretyzując ten parametr na poziomie ustalonym przez siebie. W rozpoznawanej sprawie istotnym jest to, że okoliczność ta nie miała wpływu na odmowę udzielenia koncesji skarżącemu. Zgodnie z art. 33 ust.l ustawy o radiofonii i telewizji, rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, z wyjątkiem programów publicznej radiofonii i telewizji wymaga koncesji. Na podmiot ubiegający się o koncesję ustawa nakłada szereg obowiązków. Jednym z nich, na co wskazuje przepis art. 36 ust.l pkt 2 ustawy, jest dysponowanie przez ubiegającego się o koncesję, środkami finansowymi pozwalającymi zapewnić niezbędną infrastrukturę techniczną, za pośrednictwem której będzie nadawany program oraz finansowana bieżącą działalność. Potencjalny nadawca powinien już we wniosku koncesyjnym wykazać, że dysponuje źródłami finansowania działalności objętej koncesją, o którą się ubiega. Mogą to być jego własne środki, albo też środki pochodzące od osób trzecich. W tym ostatnim przypadku zobowiązania osób trzecich do finansowania działalności koncesyjnej powinny być jednoznaczne i uwarunkowane tylko uzyskaniem koncesji. Zgodnie bowiem z cytowanym wyżej art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o radiofonii i telewizji w postępowaniu o udzielenie koncesji możliwość finansowania inwestycji i programu podlega obowiązkowej ocenie przez organ udzielający koncesji. Organ więc ocenia, czy zgodnie z przedłożonymi mu materiałami finansowanie koncesjonowanej działalności jest zapewnione. W rozpoznawanej sprawie T. nie wykazał we wniosku koncesyjnym posiadania wymaganych środków finansowych lub wiarygodnych możliwości ich zapewnienia. Mimo wezwania do uzupełnienia dowodów w tym zakresie, skarżący takich dowodów nie przedstawił ani przed podjęciem uchwały z [...] lipca 2001 r. ani też później. Tym samym najistotniejszy warunek uzyskania koncesji, wymagany art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o radiofonii i telewizji - wykazanie przez spółkę wystarczających możliwości finansowych dla realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia - nie został spełniony, co przełożyło się na wynik podjętych uchwał i decyzji organu koncesyjnego. W tym stanie faktycznym, Wojewódzki Sąd Administracyjny badając legalność zaskarżonej decyzji doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz nie narusza przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.