II SA 1840/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący WSA Dorota Wdowiak, Sędziowie WSA Magdalena Bosakirska (spr.), Asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas, Protokolant Katarzyna Kuczykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2004 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego - oddala skargę - W dniu [...] lutego 2001 r. w dziennikach "R." i "G." Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji /dalej KRRiT/ podał do publicznej wiadomości informację o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych. Ogłoszenie obejmowało [...] stacji nadawczych m.in. pod pozycją [...] radiostację w B. w paśmie [...] MHz. Co do tego pasma wnioski o udzielenie koncesji złożyły dwa podmioty: "Radio E." S.A. w W. oraz "T." Sp. z o.o. z siedzibą w K., zwana dalej "skarżącą". Dnia [...] lipca 2001r. na podstawie art. 9 ust.1 w zw. z art.33 ust.3 oraz 37 ust. 1 - 3a ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji /Dz. U. Nr 7 1993r. poz. 34 z późn. zmianami/ KRRiT podjęła uchwałę nr [...] o udzieleniu koncesji "Radio E." S.A. oraz odmowie udzielenia koncesji spółce "T.". W wykonaniu tej uchwały, decyzją Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosków "Radio E." S.A. w W. oraz skarżącej, udzielono koncesji spółce "Radio E." S.A. i odmówiono skarżącej - "T." udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego o częstotliwości [...] MHz pod nazwą "Radio N.". Decyzja została wydana na podstawie art.33 ust.2 i 3, art. 36 ust. 1 oraz art. 37 ust.1-3 a ustawy z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji /Dz.U. nr 101 z 2001r. poz.1114/. Z przepisów podanych jako podstawa prawna decyzji wynika, że: 1/ organem właściwym w sprawach koncesji jest Przewodniczący KRRiT, przy czym podejmuje on decyzję w sprawie koncesji na podstawie uchwały Krajowej Rady. 2/ decyzja w tej sprawie jest ostateczna /art.33 ust.2 i 3 cytowanej ustawy/; 3/ w postępowaniu o udzielenie koncesji ocenia się w szczególności: 1)stopień zgodności zamierzonej działalności programowej z zadaniami określonymi w art.1 ust.1 ustawy, z uwzględnieniem stopnia realizacji tych zadań przez innych nadawców działających na obszarze objętym koncesją; 2) możliwości dokonania przez wnioskodawcę koniecznych inwestycji i finansowania programu; 3) przewidywany udział w programie audycji wytworzonych przez nadawcę lub na jego zamówienie albo we współdziałaniu z innymi nadawcami; 4) przewidywany udział audycji, o których mowa w art.15 ust.1 i 4, w programie telewizyjnym albo utworów, o których mowa w art. 15 ust. 2 i 3, w programie radiowym lub telewizyjnym; 5) dotychczasowe przestrzeganie przepisów dotyczących radiokomunikacjii środków masowego przekazu /art.36 ust.1 /; 4/ jeżeli do rozpowszechniania programów radiofonicznych lub telewizyjnych jest wymagana rezerwacja częstotliwości, dokonuje się jej wraz z koncesją. Do dokonywania, wprowadzania zmian lub cofania rezerwacji częstotliwości stosuje się przepisy art. 22 i 23 ustawy-Prawo telekomunikacyjne /art. 37 ust.3 a ustawy o radiofonii i telewizji/. W uzasadnieniu odmowy udzielenia koncesji "T." spółka z o.o. podano, że wniosek nie zawierał kompletu informacji o aktualnych udziałowcach, jednak udokumentowanie ich możliwości finansowych nie ma znaczenia dla sprawy finansowania projektu, bowiem dotychczasowi udziałowcy spółki nie zadeklarowali woli finansowania przedsięwzięcia z własnych kapitałów. Możliwości finansowania przedsięwzięcia przez kapitał zewnętrzny zostały udokumentowane listem intencyjnym od potencjalnego przyszłego udziałowca oraz pismami banków, które wyrażają zainteresowanie współfinansowaniem nakładów inwestycyjnych związanych z uruchomieniem rozgłośni radiowych. Z listu intencyjnego potencjalnego udziałowca wynika, że jego zobowiązania będą pomniejszone o kwoty kredytu bankowego uzyskanego na finansowanie przedsięwzięcia. Oceniając tę dokumentację KRRiT uznała, że wniosek nie zawiera wystarczającego udokumentowania środków finansowych niezbędnych do zrealizowania przedsięwzięcia. Pismem z dnia [...] lutego 2002r. skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazała, że złożyła uzupełniające materiały, które jednakże nie zostały już wzięte pod uwagę przed podjęciem uchwały KRRiT nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. Uchwała ta jest co prawda aktem wewnętrznym, niemniej decyzja Przewodniczącego KRRiT powinna odpowiadać treści tej uchwały. Przedwczesne podjęcie uchwały, bez zbadania całokształtu materiału wpłynęło na treść decyzji koncesyjnej. Decyzja ta narusza też art. 10 KPA, gdyż stronie nie umożliwiono wypowiedzenia się co do dodatkowych materiałów dotyczących finansowania przedsięwzięcia. Podjęcie uchwały w takich warunkach narusza art. 8 KPA tj. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Ostateczną decyzją Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] w wykonaniu uchwały KRRiT z dnia [...] marca 2002r. nr [...]., utrzymano w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2002 r. Po ponownym przeanalizowaniu materiałów złożonych przez skarżącą, KRRiT a następnie jej Przewodniczący doszli do wniosku, że ocena wniosku "T." została dokonana w sposób prawidłowy z uwzględnieniem wszystkich złożonych przez skarżącą dokumentów. Decyzję tę zaskarżyła do NSA "T." spółka z o.o. W skardze zarzucała naruszenie art. 7 KPA polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego, naruszenie art.8 KPA tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów poprzez niejasna, i zmienną politykę KRRiT w zakresie rozpowszechniania lokalnych/regionalnych pasm programowych, naruszenie art. 10 KPA poprzez pozbawienie strony możliwości wypowiedzenia się co do całokształtu materiału oraz naruszenie art.77 KPA poprzez nie rozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi podniosła, jak we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, że uchwała z [...] lipca 2001 r. została podjęta przed dostarczeniem przez skarżącą kompletu materiałów oraz fakt, że co do tych uzupełniających materiałów strona nie mogła się wypowiedzieć. Zarzuciła również, ze choć ogłoszenie Przewodniczącego dotyczyło możliwości uzyskania koncesji przez stacje, które będą uwzględniać specyfikę ekonomiczną, społeczną i kulturową regionów, to wszystkie koncesje zostały przyznane stacjom lokalnym radia "E.", których program jest jednolity. Taka polityka Przewodniczącego jest niejasna. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący KRRiT wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że uzupełniające materiały nadeszły 2 lipca 2001 r. i 13 lipca 2001 r. a zaskarżona decyzja podjęta została po ich dostarczeniu /25 stycznia 2002r./. Skarżący miał możliwość wypowiadania się w toku całego postępowania. Podniósł również, że nadawanie programów regionalnych zarezerwowane jest wyłącznie dla telewizji publicznej zgodnie z art.26 ust.2 ustawy o radiofonii i telewizji. Wyjaśnił też, że radio "E." nie dokonuje tzw. zszycia programowego, bowiem otrzymało kilka koncesji na różne programy. Z mocy art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 153 p.1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /dalej zwane p.p.s.a. , Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/. Zgodnie z art. 13 ust. 2 tej ustawy, sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Wobec tego, że sprawa dotyczy skargi na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, której siedziba znajduje się w Warszawie, sprawa rozpatrywana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a postępowanie toczy się na podstawie p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona. Zgodnie z art. 33 ust.1 ustawy o radiofonii i telewizji rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, z wyjątkiem programów publicznej radiofonii i telewizji wymaga koncesji. Na podmiot ubiegający się o koncesję ustawa nakłada szereg obowiązków. Jednym z nich, na co wskazuje przepis art. 36 ust.1 p.2 ustawy, jest dysponowanie przez ubiegającego się o koncesję, środkami finansowymi pozwalającymi sfinansować niezbędną infrastrukturę techniczną, za pośrednictwem której będzie nadawany program oraz finansować bieżącą działalność. Potencjalny nadawca powinien już we wniosku koncesyjnym wykazać, że dysponuje źródłami finansowania działalności objętej koncesją, o którą się ubiega. Mogą to być własne środki ubiegającego się o koncesję, albo też środki pochodzące od osób trzecich. W tym ostatnim przypadku zobowiązania osób trzecich do finansowania działalności koncesyjnej powinny być jednoznaczne i uwarunkowane tylko uzyskaniem koncesji. Zgodnie bowiem z cytowanym wyżej art.36 ust. 1 p.2 w postępowaniu o udzielenie koncesji możliwość finansowania inwestycji i programu podlega obowiązkowej ocenie przez organ udzielający koncesji. Organ musi więc ocenić, czy zgodnie z przedłożonymi mu materiałami finansowanie koncesjonowanej działalności jest zapewnione. W sprawie niniejszej we wniosku koncesyjnym posiadanie wymaganych środków finansowych nie zostało wykazane w sposób dostateczny. Dla udokumentowania środków finansowych na koncesjonowaną działalność skarżąca przedstawiła: pismo z "[...] Bank Polska" SA, z dnia [...] marca 2001 r., iż bank ten "wyraża zainteresowanie ewentualnym współfinansowaniem nakładów inwestycyjnych na uruchomienie lokalnych rozgłośni radiowych oraz opłaceniem koncesji w przypadku uzyskania jej przez T", pismo z "Banku [...]" S.A. z dnia [...] marca 2001 r., iż bank ten "wyraża wstępne zainteresowanie współfinansowaniem projektu" a także list intencyjny z [...] marca 2001 r. podpisany z firmą "B." SA, w którym firma ta zobowiązuje się do podniesienia kapitału wnioskodawcy lub udzielenia mu pożyczek w wysokości niezbędnej do sfinansowania nakładów inwestycyjnych i opłacenia opłaty koncesyjnej, z zastrzeżeniem jednakże, że "T." ma poszukiwać innych źródeł finansowania projektu, w szczególności ubiegać się o kredyty bankowe, zaś kwoty uzyskanego kredytu pomniejszą zobowiązania "B." S.A. Mimo wezwania do uzupełnienia dowodów w zakresie finansowania, skarżąca takich dowodów nie przedstawiła ani przed podjęciem uchwały z [...] lipca 2001 r. ani też później, przed podjęciem decyzji z dnia [...] stycznia 2002r. W tym stanie rzeczy organ koncesyjny, który jest zobligowany ustawą do prowadzenia postępowania dowodowego, co do możliwości finansowania przez wnioskodawcę projektowanej działalności, prawidłowo ocenił, że nie jest udowodnione dysponowanie przez wnioskodawcę środkami na uruchomienie i prowadzenie działalności objętej koncesją. Ta właśnie okoliczność powołana została w uzasadnieniu odmowy udzielenia koncesji skarżącej. Nie są zasadne zarzuty, iż uchwała koncesyjna została podjęta przedwcześnie i z naruszeniem art.8 KPA, zanim skarżąca zdołała uzupełnić materiał dowodowy, bowiem w materiale uzupełniającym również brak dowodów na zapewnienie finansowania działalności, a złożone dowody nie wpływają na ocenę, że skarżąca nie wykazała, iż będzie dysponować środkami na finansowanie projektu. Należy też mieć na względzie, że między uchwałą koncesyjną a decyzją Przewodniczącego KRRiT o odmowie udzielenia koncesji upłynęło pół roku i w tym czasie skarżąca też nie złożyła materiałów, które wskazywałyby, że finansowanie projektu jest zapewnione. W toku procesu koncesyjnego skarżąca miała możliwość uzupełniania złożonych materiałów i wypowiadania się na ich temat, zarzut naruszenia art.10 KPA nie jest więc uzasadniony. Zarzuty skarżącej nie są więc uzasadnione a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W tym stanie rzeczy na podstawie art.151 p.p.s.a. skarga ulega oddaleniu.