II SA 1843/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie: WSA Grażyna Śliwińska (spraw.) Asesor WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Beata Bińkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2004 r. sprawy ze skargi "T. Spółka z o.o. z/s w K. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w W. z dnia [...] kwietnia 2002r. Nr [...] w przedmiocie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2002 r., działając na podstawie uchwał Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. oraz nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r., Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji po rozpatrzeniu wniosku "T." Spółka z o.o. z/s w K. nr [...] z dnia [...] marca 2001 r., oraz wniosku spółki "Radio [...]" S.A. z siedzibą w W. nr [...] z dnia [...] marca 2001 r. udzielił Spółce "Radio [...]" S.A. w W. Koncesji nr [...] na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "Radio [...]" przeznaczonego do powszechnego odbioru. W pkt XXII koncesji odmówił udzielenia koncesji "T." Spółce z o.o. z/s w K. Ustalono, że w dniu [...] lutego 2001 r. w dziennikach "R." i "Gazeta [...]" Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej KRRiT) podał do publicznej wiadomości informację o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych. Ogłoszenie obejmowało [...] stacji nadawczych, m.in. pod pozycją [...] radiostację w Z. w paśmie [...]. Co do tego pasma wnioski o udzielenie koncesji złożyły trzy podmioty: "Radio [...]" S.A. w W., "T." Sp. z o.o. z siedzibą w K. i "E." Sp. z o.o. w P., przy czym ta ostatnia zrezygnowała z ubiegania się o udzielenie koncesji. Podstawą prawną decyzji stanowił art. art. 33 ust. 2 i 3, art. 36 ust. 1 oraz art. 37 ust.1-3 a ustawy z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji /Dz.U. nr 101 z 2001r. poz.1114/. Na podstawie powołanych przepisów organ miał na uwadze, że w postępowaniu o udzielenie koncesji ocenia się w szczególności: 1)stopień zgodności zamierzonej działalności programowej z zadaniami określonymi w art. 1 ust.1 ustawy, z uwzględnieniem stopnia realizacji tych zadań przez innych nadawców działających na obszarze objętym koncesją; 2) możliwości dokonania przez wnioskodawcę koniecznych inwestycji i finansowania programu; 3) przewidywany udział w programie audycji wytworzonych przez nadawcę lub na jego zamówienie albo we współdziałaniu z innymi nadawcami; 4) przewidywany udział audycji, o których mowa w art.15 ust.1 i 4, w programie telewizyjnym albo utworów, o których mowa w art. 15 ust. 2 i 3, w programie radiowym lub telewizyjnym; 5) dotychczasowe przestrzeganie przepisów dotyczących radiokomunikacji środków masowego przekazu /art.36 ust.1 / ; W uzasadnieniu odmowy udzielenia koncesji "T." spółka z o.o. podano, że wniosek nie zawierał kompletu informacji o aktualnych udziałowcach, jednak udokumentowanie ich możliwości finansowych nie ma znaczenia dla sprawy finansowania projektu, bowiem dotychczasowi udziałowcy spółki nie zadeklarowali woli finansowania przedsięwzięcia z własnych kapitałów. Możliwości finansowania przedsięwzięcia przez kapitał zewnętrzny zostały udokumentowane listem intencyjnym od potencjalnego przyszłego udziałowca oraz pismami banków, które wyrażają zainteresowanie współfinansowaniem nakładów inwestycyjnych związanych z uruchomieniem rozgłośni radiowych. Z listu intencyjnego potencjalnego udziałowca wynika, że jego zobowiązania będą pomniejszone o kwoty kredytu bankowego uzyskanego na finansowanie przedsięwzięcia. Oceniając tę dokumentację KRRiT uznała, że wniosek nie zawiera wystarczającego udokumentowania środków finansowych niezbędnych do zrealizowania przedsięwzięcia. "T." Spółce z o.o. z/s w K. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, domagając się zmiany zaskarżonej decyzji poprzez udzielenie jej koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "Radio N. Z.", przeznaczonego do powszechnego odbioru. Zarzuciła, iż decyzja z dnia [...] lutego 2002 r. wydana została bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, bowiem uchwała KRRiT nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. w sprawie przyznania koncesji konkurencyjnej Spółce "Radio [...]" S.A. w W. została podjęta, zanim jeszcze dotarły do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji niektóre z materiałów uzupełniających jej wniosek koncesyjny. Ponadto nie zapewniono jej możliwości wypowiedzenia się co do materiałów, w oparciu o które nie uwzględniono wniosku strony, naruszając art. 10 kpa, podjęcie przez KRRiT uchwały w oparciu o niepełny materiał dowodowy - z naruszeniem art. 8 k.p.a. Zarzuciła naruszenie § 9 ust. 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 2.06.1993r. w sprawie zawartości wniosku oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawie udzielania i cofania koncesji w zakresie § 3 pkt 12 lit. h, poprzez dokonanie we wniosku koncesyjnym "Radia [...]" zmiany procentowego udziału bloków audycji zestawianych przez inny podmiot niż wnioskodawca do [...]%, podczas gdy w załączniku do wniosku udział procentowy tych audycji oznaczono na poziomie [...]-[...]%. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2002 r. W uzasadnieniu wskazał, iż ocena wniosku koncesyjnego strony została dokonana z uwzględnieniem wszelkich nadesłanych przez stronę dokumentów, w tym również dokumentów nadesłanych w ramach uzupełnień, tj. po dniu [...] lipca 2001 r., w którym Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji podjęła uchwałę nr [...], wobec czego brak jest podstaw do stwierdzenia wadliwości decyzji koncesyjnej. Nadto wskazał, że podanie przez spółkę "Radio [...]" S.A. wielkości procentowego udziału bloków audycji zestawianych przez podmiot inny niż koncesjonariusz w treści załącznika jako [...] % jest sprecyzowaniem podanej w treści formularza "Informacje Programowe" wielkości określonej jako [...] - [...] %. W skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie "T." Spółka z o.o. z/s w K. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie: art. 7, 8, 10, 77 kpa oraz wskazując argumenty jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, które to uchybienia jej zdaniem mają istotny wpływ na wynik sprawy. Ponowiła zarzuty, że: uchwała KRRiT nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r., poprzedzająca wydanie decyzji koncesyjnej, podjęta została zanim dotarły materiały uzupełniające wniosek koncesyjny, przy czym decyzja Przewodniczącego KRRiT w sprawie koncesji jest uzewnętrznieniem woli Krajowej Rady i treść decyzji winna odpowiadać treści rozstrzygnięcia koncesyjnego Rady. Okoliczność, iż Przewodniczący KRRiT miał już możność zapoznania się z całą dokumentacją nadesłaną przez stronę po dniu podjęcia uchwały przez KRRiT, pozostaje bez znaczenia. Zatem uchwała KRRiT poprzedzająca wydanie decyzji przez jej Przewodniczącego w dniu [...] lutego 2002 r., została podjęta zanim jeszcze KRRiT miała możliwość zapoznania się ze wszystkimi dokumentami nadesłanymi przez stronę w uzupełnieniu wniosku koncesyjnego, to – zdaniem Skarżącej - uchwała taka została podjęta bez gruntownej i merytorycznej oceny wszystkich materiałów i wyjaśnień nadesłanych przez stronę i jest wadliwa. Wadliwość takiej uchwały z kolei rzutuje na wadliwość decyzji koncesyjnej Przewodniczącego KRRiT i uzasadniony jest zarzut, iż Przewodniczący wydając decyzję w dniu [...] lutego 2002 r. oparł się na uchwale KRRiT, która została wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Tym samym, w postępowaniu koncesyjnym zostały naruszone art. 7 oraz 77 kpa. Zaniedbanie KRRiT, polegające na wydaniu uchwały w oparciu o niepełny materiał dowodowy, skutkiem czego nastąpiła niepełna i uproszczona ocena nieuzupełnionego materiału dowodowego. Jest to wadą postępowania koncesyjnego i oparcie decyzji Przewodniczącego KRRiT o taką wadliwą uchwałę, uzasadnia uchylenie obu decyzji Przewodniczącego KRRiT. Skarżąca wskazała, że podjęcie przez KRRiT uchwały w oparciu o niepełny materiał dowodowy, nie czekając, aż strona skarżąca nadeśle dokumenty uzupełniające wniosek, narusza również zasadę wyrażoną w art. 8 k.p.a. Realizacja zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyraża się między innymi w tym, że strona powinna mieć poczucie, iż w trakcie postępowania administracyjnego w sprawie, w której występują sprzeczne interesy stron, organ administracyjny wyjaśnia wszechstronnie okoliczności sprawy. Tymczasem podjęcie uchwały w momencie, gdy strona skarżąca nie nadesłała wszystkich uzupełnień i wyjaśnień, a więc bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, powoduje, iż w trakcie postępowania koncesyjnego wyraźnie dano jej odczuć, iż nie zostanie jej przyznana koncesja. Skarżąca podnosiła, że w decyzji koncesyjnej z dnia [...] lutego 2002 r. nie uwzględniono jej wniosku między innymi z uwagi na materiały (pisma banków i list intencyjny) dotyczące możliwości sfinansowania przedsięwzięcia związanego z uruchomieniem stacji radiowej w przypadku przyznania jej koncesji, uznając, iż wniosek nie zawiera wystarczającego udokumentowania środków finansowych niezbędnych dla realizacji przez stronę planowanego przedsięwzięcia. Jednocześnie jednak stronie nie zapewniono możliwości wypowiedzenia się co do powyższych materiałów, naruszając tym samym art. 10 kpa. Wskazywała na to analiza ogłoszenia z dnia [...] lutego 2001 r. Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych, która prowadzi do wniosku, iż ogłoszenie to miało na celu przyznanie koncesji stacjom radiowym, które we wniosku koncesyjnym uwzględniałyby specyfikę poszczególnych regionów, prezentując ofertę programową dostosowaną do lokalnych uwarunkowań ekonomicznych, społecznych i kulturowych. Tymczasem z informacji posiadanych przez stronę wynika, iż decyzje koncesyjne wydane przez Przewodniczącego KRRiT w postępowaniu koncesyjnym zainicjowanym powyższym ogłoszeniem przyznane zostały stacjom lokalnym należącym do sieci [...]. Oferta programowa tych stacji jest bardzo zbliżona do siebie powodując, iż program wszystkich stacji lokalnych jest jednolity. W efekcie pod pozorem przyznania koncesji stacjom lokalnym doprowadzono do sytuacji, w której sieć [...] skupiająca rozgłośnie lokalne w istocie uzyskała koncesje na nadawanie programu radiowego o charakterze uniwersalnym i ogólnopolskim zasięgu z regionalnymi pasmami programowymi. Zarzuciła nadto niejasną politykę KRRiT w zakresie dotyczącym rozpowszechniania lokalnych / regionalnych pasm programowych, bowiem w koncesji przyznanej spółce R. Sp. z o.o. w dniu [...] maja 2001 r. nie wyrażono zgody na rozpowszechnianie lokalnych pasm programowych, motywując decyzję tym, iż jedynie jednostki publicznej radiofonii i telewizji, mają ustawowe prawo do emisji programów regionalnych. Natomiast decyzjami koncesyjnymi wydanymi w następstwie ogłoszenia Przewodniczącego z dnia [...] lutego 2001 r., doprowadzono do powstania sytuacji, w której prywatna sieć radiowa [...] poprzez wchodzące w jej skład stacje lokalne nadaje w rzeczywistości program o charakterze ogólnokrajowym w drodze tak zwanego "zszycia programowego" wchodzących w skład sieci stacji lokalnych z wydzielonymi jedynie pasmami lokalnymi. Skarżąca ponadto zarzuciła w uzasadnieniu skargi naruszenie § 9 ust. 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 2 czerwca 1993r. w sprawie zawartości wniosku oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie programów radiofonicznych i telewizyjnych, ponieważ wniosek o udzielenie koncesji nie może być zmieniany w trakcie trwania postępowania koncesyjnego, a w dokumentacji przedłożonej przez Spółkę " Radio [...]" S.A., występują rozbieżności dotyczące przewidywanego procentowego udziału w dobowym czasie nadawania programów bloków audycji zestawianych przez inny podmiot niż wnioskodawca, w tym transmisji i retransmisji programów innych nadawców. We wniosku koncesyjnym dokonano korekty procentowego udziału do [...]%, podczas gdy w załączniku do wniosku udział procentowy tych audycji oznaczono na poziomie [...]-[...]%. Zdaniem skarżącej powyższe naruszenia przepisów miały istotny wpływ na wynik postępowania koncesyjnego. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wnosił o jej oddalenie. Wywodził, iż w trakcie postępowania o udzielenie koncesji działał na podstawie przepisów prawa materialnego – ustawie o radiofonii i telewizji z dnia 29.XII.1992r. oraz na podstawie przepisów procesowych kodeksu postępowania administracyjnego. Przed podjęciem decyzji o udzieleniu koncesji najistotniejszą kwestią było wyjaśnienie stanu faktycznego i w tym celu skarżący był wezwany do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni. Uzupełnił go w dwóch terminach: w dniu [...] lipca 2001r., a następnie w dniu [...] lipca 2001r. – w przedmiocie złożenia sprawozdania finansowego spółki za 2001r. oraz zawiadomienia o zmianie jej składu osobowego. Przyznał, że uchwała rozstrzygająca o udzieleniu koncesji podjęta została przez KRRIT [...] lipca 2001 na podstawie materiału dowodowego zebranego do dnia jej wydania. Skarżona decyzja została wydana w dniu [...] sierpnia 2001 roku, w oparciu o całość materiału dowodowego - również dokumenty nadesłane przez skarżącego w dniu [...] lipca 2001. Krajowa Rada nie ograniczała skarżącemu możliwości wypowiadania się i czynnego udziału w postępowaniu, a zebrany materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Co do zarzutów w zakresie emisji lokalnych pasm programowych (rozszczepiania) organ wskazał, że należy oceniać je w świetle przepisów ustawy o radiofonii i telewizji dotyczących udzielania koncesji na rozpowszechnianie programu. Zgodnie z definicją art. 4 pkt. 4 programem jest uporządkowany zestaw audycji radiowych lub telewizyjnych, reklam i innych przekazów, regularnie rozpowszechniany, pochodzący od jednego nadawcy. Ustawa nie przewiduje możliwości różnicowania programu ze względu na obszar jego nadawania. Możliwość taka została w ustawie wskazana expressis verbis wyłącznie w odniesieniu do spółki telewizji publicznej, która ma ustawowe prawo do emisji programów regionalnych. Nie można zgodzić się z argumentem skarżącego wskazującym, że fakt, iż ustawa wspomina o programach regionalnych nie upoważnia do twierdzenia, że istnieje prawna możliwość różnicowania jednego programu. Ustawa – zdaniem organu - wyraźnie wspomina o programach regionalnych, a nie regionalnych rozszczepieniach programu ogólnopolskiego (art. 26 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji. Za nieuzasadnione uznał zarzuty co do niejasnej i zmiennej polityki w zakresie rozpowszechniania lokalnych/regionalnych pasm programowych jak i nadawania przez siec radiową [...] programu ogólnokrajowego w drodze tzw. zszycia programowego, ponieważ radio to otrzymało kilka koncesji na różne programy. Organ podniósł przy tym, że w ogłoszeniu nie było określonego charakteru programu o jaki mogą ubiegać się wnioskodawcy, zatem taki zarzut jest niedopuszczalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153, poz.1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /dalej zwane p.p.s.a./ Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz.U.02.153.1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U.02.153.1270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie zaś według kryteriów słusznościowych. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona. Zgodnie z art. 33 ust.1 ustawy o radiofonii i telewizji, rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, z wyjątkiem programów publicznej radiofonii i telewizji wymaga koncesji. Na podmiot ubiegający się o koncesję ustawa nakłada szereg obowiązków. Jednym z nich, na co wskazuje przepis art. 36 ust.1 p.2 ustawy, jest dysponowanie przez ubiegającego się o koncesję, środkami finansowymi pozwalającymi sfinansować niezbędną infrastrukturę techniczną, za pośrednictwem której będzie nadawany program oraz finansować bieżącą działalność. Potencjalny nadawca powinien już we wniosku koncesyjnym wykazać, że dysponuje źródłami finansowania działalności objętej koncesją, o którą się ubiega. Mogą to być własne środki ubiegającego się o koncesję, albo też środki pochodzące od osób trzecich. W tym ostatnim przypadku zobowiązania osób trzecich do finansowania działalności koncesyjnej powinny być jednoznaczne i uwarunkowane tylko uzyskaniem koncesji. Zgodnie bowiem z cytowanym wyżej art.36 ust. 1 p.2 w postępowaniu o udzielenie koncesji, możliwość finansowania inwestycji i programu podlega obowiązkowej ocenie przez organ udzielający koncesji. Organ musi więc ocenić, czy zgodnie z przedłożonymi mu materiałami finansowanie koncesjonowanej działalności jest zapewnione. W sprawie niniejszej we wniosku koncesyjnym posiadanie wymaganych środków finansowych nie zostało wykazane w sposób dostateczny. Organ koncesyjny wezwał stronę w trybie art. 64 § 2 kpa do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni m.in. o uzupełnienie informacji programowych i ekonomiczno-finansowych. W rezultacie dla udokumentowania środków finansowych na koncesjonowaną działalność skarżąca przedstawiła: pismo z "F. Bank Polska" S.A., z dnia [...] marca 2001r., iż bank ten "wyraża zainteresowanie ewentualnym współfinansowaniem nakładów inwestycyjnych na uruchomienie lokalnych rozgłośni radiowych oraz opłaceniem koncesji w przypadku uzyskania jej przez "T.", pismo z "Banku Z." S.A. z dnia [...] marca 2001r., iż bank ten "wyraża wstępne zainteresowanie współfinansowaniem projektu" a także list intencyjny z [...] marca 2001r. podpisany z firmą "B." S.A., w którym firma ta zobowiązuje się do podniesienia kapitału wnioskodawcy lub udzielenia mu pożyczek w wysokości niezbędnej do sfinansowania nakładów inwestycyjnych i opłacenia opłaty koncesyjnej, z zastrzeżeniem jednakże, że "T." ma poszukiwać innych źródeł finansowania projektu, w szczególności ubiegać się o kredyty bankowe, zaś kwoty uzyskanego kredytu pomniejszą zobowiązania "B." S.A. Mimo wezwania do uzupełnienia dowodów w zakresie finansowania, skarżąca takich dowodów nie przedstawiła ani przed podjęciem uchwały z [...] lipca 2001r. ani też później, przed podjęciem decyzji z dnia [...] stycznia 2002r. W tym stanie rzeczy organ koncesyjny, który był zobligowany ustawą do prowadzenia postępowania dowodowego, co do możliwości finansowania przez wnioskodawcę projektowanej działalności, prawidłowo ocenił, że nie jest udowodnione dysponowanie przez wnioskodawcę środkami na uruchomienie i prowadzenie działalności objętej koncesją. Ta właśnie okoliczność powołana została w uzasadnieniu odmowy udzielenia koncesji skarżącej. Nie są zasadne zarzuty, iż uchwała koncesyjna została podjęta przedwcześnie i z naruszeniem art.8 KPA, zanim skarżąca zdołała uzupełnić materiał dowodowy, bowiem w materiale uzupełniającym również brak dowodów na zapewnienie finansowania działalności, a złożone dowody nie wpływają na ocenę, że skarżąca nie wykazała, iż będzie dysponować środkami na finansowanie projektu. Należy też mieć na względzie, że między uchwałą koncesyjną a decyzją Przewodniczącego KRRiT o odmowie udzielenia koncesji upłynęło pół roku i w tym czasie skarżąca też nie złożyła materiałów, które wskazywałyby, że finansowanie projektu jest zapewnione. W toku procesu koncesyjnego skarżąca miała możliwość uzupełniania złożonych materiałów i wypowiadania się na ich temat, zarzut naruszenia art.10 KPA nie jest więc uzasadniony. Z materiału zgromadzonego wynika w aktach sprawy zarzut ten jest nieuzasadniony. Skarżący miał zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania i możliwość wywiedzenia się, korzystał z tego składając dokumenty uzupełniające, przy czym należy zauważyć, że w tym zakresie nie wykazał szczególnej aktywności, gdyż pomimo wezwania do uzupełnienia dokumentacji w zakresie możliwości sfinansowania przedsięwzięcia wystarczających dowodów nie złożył. Zarzut Skarżącego, że sieć radiowa [...] poprzez wchodzące w jej skład stacje lokalne będzie w rzeczywistości nadawała programy o charakterze ogólnokrajowym w drodze tak zwanego "zszycia programowego" wchodzących w skład sieci stacji lokalnych z wydzielonymi jedynie pasmami lokalnymi jest nieuzasadniony. Spółka [...] otrzymała kilkanaście koncesji lokalnych na nadawanie programów o zasięgu wskazanym w każdej z nich - zgodnie z ofertą jaka została przedłożona w ogłoszeniach Przewodniczącego Krajowej Rady, na podstawie których wszczęto proces koncesyjny. Zsumowanie zasięgu ze wszystkich koncesji Radia [...] S.A. nie upoważnia do stawiania tezy, iż mamy do czynienia z zasięgiem ogólnokrajowym. Zasięg nadawania rozgłośni należących do Radia [...] S.A. jest mniejszy od zasięgu nie tylko rozgłośni radiofonii publicznej, lecz także w stosunku do radiowych rozgłośni komercyjnych, takich jak Radio [...] i [...]. Całkowity (zsumowany) zasięg z wszystkich koncesji Radia [...] S.A. nie obejmuje obszaru całego kraju. Nadto żadna z przyznanych koncesji nie obejmuje swoim zasięgiem regionu, tym samym radio to nie nadaje programów w paśmie regionalnym, jak sugeruje to skarżący używając przemiennie pojęć "regionalność" i "lokalność". Odnośnie zarzutu występujących rozbieżności w dokumentacji przedłożonej przez Spółkę " Radio [...]" S.A., dotyczącej przewidywanego procentowego udziału w dobowym czasie nadawania programów bloków audycji zestawianych przez inny podmiot niż wnioskodawca, w tym transmisji i retransmisji programów innych nadawców, gdzie we wniosku koncesyjnym dokonano korekty procentowego udziału do [...]%, podczas gdy w załączniku do wniosku udział procentowy tych audycji oznaczono na poziomie [...]-[...]% - zważyć należy, że sytuacja ta nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy. Udzielając koncesji organ bowiem w sposób arbitralny zastrzegł w pkt 5, że programy nie pochodzące od Koncesjonariusza rozpowszechnione lub rozpowszechniane równocześnie w programie innego nadawcy nie mogą stanowić więcej niż [...] % czasu nadawania programu w godz. 6.00-22.00. W tym stanie rzeczy zarzuty skarżącej nie są więc uzasadnione, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa na podstawie art.151 p.p.s.a., zatem na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga ulega oddaleniu.