II SA 189/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki, Sędziowie : WSA Grażyna Śliwińska (spraw.), Asesor WSA Andrzej Wieczorek, , Protokolant Aleksandra Borowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2004 r. sprawy ze skargi "R." Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za brak zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej oddala skargę Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2002r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 33 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 92 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 200lr. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371, Dz. U z 2002r. Nr 25 poz.253 i Nr 89 poz. 804), lp. 1 ust. 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999), została utrzymana decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2002r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2 000 złotych na "R."Spółkę z o.o. w W.. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowił brak podczas przejazdu po drodze krajowej nr [...] w dniu [...].11.2002r. w pojeździe marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] należącym do firmy zaświadczenia o wykonywaniu przewozów drogowych na potrzeby własne jako działalności pomocniczej w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej. W odwołaniu od decyzji I instancji "R." Spółka z o.o. w W. przyznała wykonywanie przewozu bez wymaganego zaświadczenia, ale podnosiła, że dokument ten był w trakcie załatwiania. Stosowny wniosek złożony został dwa dni wcześniej w Urzędzie Miasta, ale wyznaczono około 2 tygodniowy czas oczekiwania na odebranie tego dokumentu. W związku z tym - zdaniem odwołującej - w okresie przejściowym kierowcy mogą nie mieć tego dokumentu. Nadmieniła przy tym, że dotychczas przepis ten jako nowy, nie był rygorystycznie wymagany, a kara w wysokości 2000 zł jest nadmiernym obciążeniem. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie uznał argumentów odwołania powołując się na dokonane w toku postępowania ustalenia jednoznacznie świadczące o braku w dniu kontroli wymaganego dokumentu. Ponieważ kontrolowany pojazd służył odwołującemu się do wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne, to stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym mógł być wykonywany tylko po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego jego prowadzenie. Zaświadczenie takie przedsiębiorca powinien mieć od 1 stycznia 2002r., kiedy weszła w życie ustawa o transporcie drogowym i rozporządzenie wykonawcze w sprawie wzorów takiego zaświadczenia. Przedłużająca się procedura zmierzająca do jego uzyskania nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Wskazał, że zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym karze podlega przejazd po drogach krajowych pojazdem służącym do wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp.1 pkt 3 w/w załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz.U.02.115.999), który stanowi wprost, że karze w wysokości 2 000 zł podlega wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego "R." Spółka z o.o. w W. podnosiła argumentację zawartą w odwołaniu. Nie wskazała naruszenia w decyzji konkretnych przepisów, ale zarzuciła, że organ administracji pominął fakt, że sprawa zaświadczenia była w toku załatwiania. Nałożenie kary w tych okolicznościach jest niesłuszne i narusza interes przedsiębiorcy, a organ administracji wykonując obowiązek ustawowy powinien stworzyć takie warunki, by przedsiębiorca składając wniosek o wydanie zaświadczenia mógł go otrzymać natychmiast, ponieważ trudno wymagać, by przedsiębiorca nie wykonywał przewozu przez 2 tygodnie. Natychmiastowego działania wymagają zarówno interes społeczny i obrót gospodarczy i jeżeli z winy organów szybkie załatwienie sprawy i załatwienie zaświadczenia jest niemożliwe, to strona działająca w dobrej wierze nie może ponosić ujemnych konsekwencji finansowych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego domagał się jej oddalenia popierając argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu decyzji. Okoliczność przedłużającej się procedury uzyskania zaświadczenia nie ma znaczenia, bowiem zarówno ustawa o transporcie drogowym jak i odpowiednie rozporządzenie wykonawcze weszły w życie z dniem 1 stycznia 2002r. i strona miała dość czasu na dostosowanie się do nowych wymogów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153, poz.1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, stąd skarga jest nieuzasadniona. Podstawą materialnoprawną zaskarżonych decyzji są powołane przez organ art. 33 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 92 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371, Dz. U z 2002r. Nr 25 poz.253 i Nr 89 poz. 804), lp. 1 ust. 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999). Stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym mógł być on wykonywany tylko po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego ich prowadzenie. Zaświadczenie takie przedsiębiorca powinien mieć od 1 stycznia 2002r., kiedy weszła w życie ustawa o transporcie drogowym. Art. 87 ust. 2 stanowi, iż podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne przedsiębiorcy kierowca pojazdu samochodowego, oprócz dokumentów określonych w ust. 1, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, zaświadczenie lub wypis z zaświadczenia, o którym mowa w art. 33, natomiast ust.3 tego przepisu przewiduje, że przedsiębiorca jest odpowiedzialny za wyposażenie kierowcy wykonującego przewóz w wymagane dokumenty. Przejazd po drogach krajowych pojazdem służącym do wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia podlega karze zgodnie z art. 92 ust.1 pkt 1 ustawy, a jej wysokość ściśle określa lp.1 pkt 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz.U.02.115.999) - prawidłowo zastosowanego przez organ. Strona przyznała, że wystąpiła z wnioskiem o wymagane zaświadczenie dwa dni przed kontrolą, zatem nie może przerzucać swojego zaniedbania na przeszkody w uzyskaniu zaświadczenia leżące po stronie organu wydającego dokument. Kontrola przeprowadzona była bowiem dnia [...] listopada 2002r" zaś przedsiębiorca mógł podjąć starania o jego uzyskanie na długo przed tą datą. Z tych względów Sąd nie podzielił argumentów zawartych w skardze, a nałożona nań kara w zastosowanej wysokości znalazła uzasadnienie w powołanych wyżej przepisach. Skoro zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.,Nr 153, poz.1270).