II SA 1941/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym spraw ze skarg Z. L. na decyzje Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...], z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...], z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...], z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] oraz decyzji Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej oraz na postanowienie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowień Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej postanawia -odrzucić skargi- Na wstępie należy zaznaczyć, iż w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem właściwym, do rozpoznania wskazanych na wstępie spraw, sądem administracyjnym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W niniejszych sprawach przedmiotem skarg, wniesionych do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Z. L. uczynił decyzje Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] oraz Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej, a także postanowienie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowień Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej. Stosownie do treści art. 34 ust. 1 i 2, obowiązującej na dzień wniesienie przez Z. L. skarg, ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy przewidziany w ustawie. Podobną regulację ustawodawca pomieścił w art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dodatkowo precyzując w § 2 tego przepisu, iż przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jak wynika z akt prowadzonych przez organ postępowań administracyjnych, od zaskarżonych decyzji i postanowienia przysługiwał Z. L. środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który skarżący mógł wnieść bezpośrednio do Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej. Wobec powyższego należy stwierdzić, że przedmiotowa skarga została złożona przed wyczerpaniem środków zaskarżenia i - jako niedopuszczalna - powinna ulec odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.