II SA 1949/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Robotowska Sędziowie: NSA Zdzisław Romanowski Asesor WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant: Arkadiusz Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi H. i S. M. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie lokalizacji stacji gazu płynnego oraz baru gastronomicznego oddala skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003r. nr [...] po rozpoznaniu wniosku – skarżących – H. i S. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] lutego 2003r. w przedmiocie negatywnego zaopiniowania lokalizacji inwestycji polegającej na budowie stacji gazu płynnego oraz baru gastronomicznego na działce nr [...], położonej przy drodze krajowej nr 17 w m. O. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ustalił, że Wójt Gminy C. przed załatwieniem sprawy indywidualnej przez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji gazu płynnego i baru gastronomicznego na działce nr [...], położonej przy drodze krajowej nr 17 w m. O. wystąpił do zarządu drogi z wnioskiem o zaopiniowanie powyższej inwestycji, zgodnie z art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, póz. 139 ze zm.) oraz art. 106 K.p.a. Po rozpatrzeniu tego wniosku organ wydał postanowienie z dnia [...] lutego 2003r., mocą którego negatywnie zaopiniował lokalizację przedmiotowej inwestycji. Skarżący wystąpili z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżonym postanowieniem Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy postanowienie. Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, że zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 71, póz. 838 ze zm.) lokalizowanie zabudowy wzdłuż zarezerwowanych pasów terenu, nowo wybudowanych dróg (w tym obwodnic miejscowości) oraz istniejących dróg może nastąpić tylko w wypadku włączenia ruchu drogowego -spowodowanego tą zabudową - do istniejącej lub projektowanej drogi, wyłącznie w miejscach określonych przez zarząd drogi. W ocenie organu warunkiem podstawowym pozytywnej opinii jest ustalenie zarządcy drogi, że istnieje możliwość bezpiecznego włączenia ruchu drogowego - spowodowanego inwestycją - do drogi. W omawianym przypadku zarządca drogi negatywnie opiniując lokalizację przedmiotowej inwestycji uznał, iż brak jest możliwości włączenia do drogi krajowej nr 17 ruchu drogowego spowodowanego tą inwestycją. W ocenie organu ewentualne włączenie naruszałoby obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, póz. 430) i zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu na drodze. Droga krajowa nr 17 na całym jej przebiegu zakwalifikowana została zarządzeniem nr 17 Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 8 grudnia 2000 r. w sprawie ustalenia klas dróg krajowych, do dróg głównych ruchu przyspieszonego (klasy GP). W myśl dyspozycji § 123 ust. 2 wyżej cytowanego rozporządzenia na drodze tej klasy, odległość między zjazdami sąsiadujących stacji paliw nie powinna być mniejsza niż 2 km na terenie zabudowy i 5 km poza terenem zabudowy. Przedmiotowa inwestycja ma być usytuowana na odcinku drogi krajowej nr 17 oznakowanym znakami [...] (zielone tablice), lecz poza odcinkiem oznakowanym znakami [...] (białe tablice). Obszar zabudowany, zgodnie z § 58 ust. 3 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, póz. 1393) wyznaczają ustawione przy drodze znaki: D-42 "obszar zabudowany" oznaczający wjazd na obszar zabudowany i D-43 "koniec obszaru zabudowanego" oznaczający wyjazd z obszaru zabudowanego. Wobec twierdzenia strony, że działka nr [...] położona jest na odcinku drogi krajowej nr 17 pomiędzy ustawionymi na niej znakami[...], oznaczającymi obszar zabudowany, organ dokonał czynności sprawdzających w terenie, w wyniku których stwierdzono, że na drodze krajowej nr 17 w km [...] strona prawa i km [...] strona lewa, w wyniku błędu pracowników ustawiających oznakowanie przy drodze, zostały ustawione znaki[...], które jako niezgodne z zatwierdzonym w 2001 r. i obowiązującym projektem organizacji ruchu dla drogi krajowej nr 17, zostały usunięte przez służbę drogową. W tym stanie faktycznym w ocenie organu przedmiotowa działka usytuowana jest poza terenem zabudowanym. Ponieważ najbliższa sąsiadująca stacja paliw usytuowana jest po tej samej stronie drogi w km [...] zaś planowana przez stronę - w km[...], to z porównania tych kilometraży jednoznacznie wynika, że odległość między zjazdami do ww. stacji paliw wynosiłaby 3153 m, co stanowiłoby naruszenie przepisu § 123 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, póz. 430), który stanowi, że na drodze klasy GP odległość między zjazdami sąsiadujących stacji paliw nie powinna być mniejsza niż 5 km - poza terenem zabudowy. Organ ponownie rozpatrując sprawę uznał, że konieczność zachowania warunku § 123 ust. 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia wynika również z braku możliwości wykonania zjazdu publicznego, w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności dostosowania do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze (§ 77 ww. rozporządzenia). W ocenie organu przepis § 55 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia stanowi, że włączenie ruchu generowanego przez obiekty, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, w tym zwłaszcza przez m. in. stacje paliw i obiekty gastronomiczne, wymagałoby bądź wykonania zjazdu publicznego z drogi do działki nr[...], bądź przebudowy na zjazd publiczny - już istniejącego zjazdu indywidualnego do działki nr[...], stanowiącej dojazd do działek powstałych z podziału działki pierwotnej nr[...]. Zarówno wykonanie zjazdu publicznego jak również przebudowę już istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny, w omawianej sprawie należy w ocenie organu uznać za niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z dyspozycją przepisu § 78 ust. 1 w związku z § 113 ust. 7 akt 1 rozporządzenia, o którym mowa wyżej, zjazdy publiczne nie mogą być sytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Z uwagi na położenie działki nr[...], w rozpatrywanej sprawie przedmiotowy zjazd publiczny musiałby być usytuowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr 17 z drogą nr 01222 (prowadzącą do m. J.), którego początek (zgodnie z rosnącym kilometrażem drogi) wyznacza m.in. ustawiony po prawej stronie drogi krajowej nr 17 przed nieruchomością strony - znak A-6b "skrzyżowanie z drogą podporządkowaną występującą po prawej stronie", natomiast koniec -ustawiony po lewej stronie ww. drogi krajowej znak A-6c "skrzyżowanie z drogą podporządkowaną występującą po lewej stronie". Usytuowanie zjazdu w obszarze oddziaływania ww. skrzyżowania, stanowiąc wprost naruszenie również i przepisu, o którym mowa wyżej - stanowiłoby w ocenie organu zagrożenie bezpieczeństwa ruchu na przedmiotowym odcinku drogi krajowej i z tego powodu organ uznał je za niedopuszczalne. Powyższe postanowienie jest przedmiotem skargi wniesionej pismem z dnia [...] maja 2003r. W skardze skarżący podnoszą głównie zarzuty dotyczące niewłaściwej organizacji ruchu na przedmiotowym odcinku drogi krajowej. Zarzucają organowi niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego bowiem ich zdaniem przedmiotowa działka znajduje się na obszarze zabudowanym a nie jak ustalił organ na obszarze niezabudowanym. Kwestionując postanowienie podnosząc, iż wbrew twierdzeniom organu przedmiotowa działka znajduje się w środku terenu zabudowanego oznakowanego znakami[...]. Wskazują, że w trakcie postępowania powołane znaki drogowe zostały na przedmiotowym odcinku zdjęte i otrzymali informację, że nastąpiło to po dokonaniu czynności sprawdzających w terenie. Ponadto organ poinformował skarżących, że dotychczasowe oznakowanie jako niezgodne z zatwierdzonym w 2001r. i obowiązującym projektem organizacji ruchu dla drogi krajowej nr 17 zostały usunięte przez służbę drogową". Skarżący wskazują, że w dniu złożenia wniosku w styczniu 2003r. przedmiotowy odcinek drogi oznakowany był jako teren zabudowany a faktycznie znaki dopasowano dopiero w kwietniu 2003r. Z przedstawionego stanu faktycznego wywodzą, że organ zastosował przepisy prawa wstecz Podnoszą, że wszystkie przepisy przytaczane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (w zaskarżonym postanowieniu) dotyczą terenu niezabudowanego, który (w odczuciu skarżących) został sztucznie stworzony (na papierze, prawdopodobnie przez pomyłkę; a w terenie po to) żeby utrzymać w mocy negatywną opinię. Skarżących powołując się na przepisy Rozporządzenia Ministrów Transportu i Gospodarki Morskiej oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz. U. nr 58 z 1999r. poz. 622) - § 58 ust. 3 mocą, którego wprowadzono znaki D-42 "obszar zabudowany" i D-43 " koniec obszaru zabudowanego" wywodzą, że wymiana tablic E-17 na D-42 i E-18 na D-43 powinna być automatyczna, bowiem jest to wymiana tablic na nowe oznaczające to samo. Tak więc w ocenie skarżących, nie może być mowy o "pomyłce drogowców". Podnoszą, że ze względu na modernizację drogi oraz zmianę Rozporządzeń, w Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad powstawały nowe projekty organizacji ruchu. W projekcie z 2000r. nie umieszczono znaków D-42 i D-43 co zdaniem skarżących jest zwykłą omyłką projektową. Skarżący podnoszą, że projekcie z 2001 r., prawdopodobnie też nie ma tych znaków i to właśnie zostało wykorzystane przeciwko skarżącym, pomimo że do kwietnia 2003r. znaki faktycznie przy drodze były. Wskazują, że znaki zostały zdjęte tylko dlatego, że został złożony przez nich wniosek o budowę stacji, a komuś bardzo zależy na tym żeby tej stacji nie było. Wykazując powyższe przedstawiają mapę sytuacyjną terenu wydaną przez Starostwo Powiatowe w O. z zaznaczonym przez Urząd Gminy C. terenem budowlanym i dołączają Wypis z planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy C.. Wskazują, że mapa została zaopiniowana pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego przez Naczelnika Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w O.. Podnoszą, że zdjęciu znaków o terenie zabudowanym automatycznie został dopuszczony przyspieszony ruch na tym odcinku drogi a to z istniejącą organizacją ruchu i niebezpiecznymi lewoskrętami powoduje daleko idące zagrożenia życia i zdrowia uczestników ruchu. Powołując się na art.65 Konstytucji RP wskazywali, że naruszone zostały ich prawa w zakresie swobody gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawy (Dz.U. Nr 153, poz.1271), w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p.s.a (Dz.U. Nr 153, poz.1270). Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną zaskarżonego postanowienia był przepis art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 71, póz. 838 ze zm.). Powołany przepis stanowi, iż lokalizowanie zabudowy wzdłuż zarezerwowanych pasów terenu, nowo wybudowanych dróg (w tym obwodnic miejscowości) oraz istniejących dróg może nastąpić tylko w wypadku włączenia ruchu drogowego -spowodowanego tą zabudową - do istniejącej lub projektowanej drogi, wyłącznie w miejscach określonych przez zarząd drogi. Cytowany przepis, na podstawie którego zostało wydane zaskarżone postanowienie uprawnia zarządcę drogi do zaopiniowania lokalizacji inwestycji mającej powstać wzdłuż drogi (lub zarezerwowanego pod drogę pasa terenu). Warunkiem podstawowym pozytywnej opinii jest ustalenie zarządcy drogi, że istnieje możliwość bezpiecznego włączenia ruchu drogowego - spowodowanego tą inwestycją - do drogi. W omawianej sprawie zarządca drogi negatywnie zaopiniował lokalizację przedmiotowej inwestycji z uwagi na brak możliwości włączenia do drogi krajowej nr 17 ruchu drogowego spowodowanego tą inwestycją. Ewentualne włączenie ruchu generowanego przez tę inwestycję do drogi krajowej nr 17 naruszałoby obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, póz. 430) i zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu na drodze. Droga krajowa nr 17, na całym jej przebiegu zakwalifikowana została zarządzeniem nr 17 Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 8 grudnia 2000 r. w sprawie ustalenia klas dróg krajowych, do dróg głównych ruchu przyspieszonego (klasy GP – okoliczność niekwestionowana przez strony). W myśl dyspozycji § 123 ust. 2 wyżej cytowanego rozporządzenia na drodze tej klasy, odległość między zjazdami sąsiadujących stacji paliw nie powinna być mniejsza niż 2 km na terenie zabudowy i 5 km poza terenem zabudowy. Przedmiotowa inwestycja ma być usytuowana w km [...]strona lewa drogi krajowej nr 17, na działce nr[...]. Jak wynika z obowiązującego i zatwierdzonego w 2001 r. projektu organizacji ruchu dla przedmiotowego odcinka drogi, działka nr [...] usytuowana jest na odcinku drogi krajowej nr 17 oznakowanym znakami [...] (zielone tablice), lecz poza odcinkiem oznakowanym znakami [...] (białe tablice). Obszar zabudowany, zgodnie z § 58 ust. 3 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, póz. 1393) wyznaczają ustawione przy drodze znaki: D-42 "obszar zabudowany" oznaczający wjazd na obszar zabudowany i D-43 "koniec obszaru zabudowanego" oznaczający wyjazd z obszaru zabudowanego. Faktyczne posadowienie na przedmiotowym odcinku drogi krajowej nr 17 znaków[...], oznaczających obszar zabudowany nie stanowi jeszcze wbrew twierdzeniom skarżących o ich prawidłowym umieszczeniu. Zdaniem Sądu prawnym posadowieniu znaków decyduje nie stan faktyczny istniejący na przedmiotowym odcinku drogi ale mające uzasadnienie w projekcie organizacji ruchu działania zarządcy drogi, a w tym wypadku wynikające z zatwierdzonego w 2001 r. i obowiązującego w dacie wydania decyzji projektu organizacji ruchu dla drogi krajowej nr 17. Sam fakt posadowienia czy też utrzymywania posadowionych znaków drogowych niezgodnie z zatwierdzonym projektem nie wywołuje skutków prawnych i winien być niezwłocznie wyeliminowany. Tak więc twierdzenia skarżących powołujących się na sam fakt umiejscowienia znaków nie mogą być akceptowane. Biorąc pod uwagę stan faktyczny wynikający z akt sprawy Sąd stwierdził, że przedmiotowa działka usytuowana jest poza terenem zabudowanym. Z akt sprawy wynika, że najbliższa sąsiadująca stacja paliw usytuowana jest po tej samej stronie drogi w odległość [...]. Z tego też powodu wyrażenie zgody na przedmiotowy zjazd stanowiłoby jak słusznie twierdzi organ naruszenie przepisu § 123 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, póz. 430). Powołany przepis stanowi, że na drodze klasy GP (a do tej właśnie klasy została zakwalifikowana droga krajowa nr 17) odległość między zjazdami sąsiadujących stacji paliw nie powinna być mniejsza niż 5 km - poza terenem zabudowy. Ponadto jak słusznie ustalił organ opina mogła być jedynie negatywna i to nie tylko z uwagi na konieczność zachowania warunku § 123 ust. 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia, ale również z braku możliwości wykonania zjazdu publicznego, w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności dostosowania do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze (§ 77 ww. rozporządzenia). Zgodnie z § 55 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia, włączenie ruchu generowanego przez obiekty, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, w tym zwłaszcza przez m. in. stacje paliw i obiekty gastronomiczne, wymagałoby bądź wykonania zjazdu publicznego z drogi do działki nr[...], bądź przebudowy na zjazd publiczny - już istniejącego zjazdu indywidualnego do działki nr[...], stanowiącej dojazd do działek powstałych z podziału działki pierwotnej nr[...]. Zarówno wykonanie zjazdu publicznego jak również przebudowa już istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny, w omawianej sprawie jest niedopuszczalna bowiem zgodnie dyspozycją przepisu § 78 ust. 1 w związku z § 113 ust. 7 akt 1 rozporządzenia, o którym mowa wyżej, zjazdy publiczne nie mogą być sytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Z uwagi na położenie działki nr[...], w rozpatrywanej sprawie przedmiotowy zjazd publiczny musiałby być usytuowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr 17 z drogą nr [...] (prowadzącą do m. J.), którego początek (zgodnie z rosnącym kilometrażem drogi) wyznacza m.in. ustawiony po prawej stronie drogi krajowej nr 17 przed nieruchomością strony - znak A-6b "skrzyżowanie z drogą podporządkowaną występującą po prawej stronie", natomiast koniec -ustawiony po lewej stronie ww. drogi krajowej znak A-6c "skrzyżowanie z drogą podporządkowaną występującą po lewej stronie". Usytuowanie zjazdu w obszarze oddziaływania ww. skrzyżowania, nie mogłoby zdaniem Sądu mieć miejsca bowiem stanowiłoby naruszenie przepisu, o którym mowa wyżej. Z uwagi na wykazanie przez organ, iż strona miała dostęp do projektu organizacji ruchu z 2001r. Sąd nie uznał zarzutów strony w tym zakresie. Organ właściwie wykazał, iż podmiotem upoważnionym do opiniowania projektu organizacji ruchu na tej kategorii drogi jest wyłącznie komendant wojewódzki policji (§ 3 ust.4 pkt.1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 października 2000r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach Dz. U. Nr 90, póz.1006). Z tego też powodu powoływanie się skarżących na opinię Komendanta Powiatowego Policji nie ma znaczenia w tej sprawie a ponadto powołana opinia nie dotyczy przedmiotu niniejszego postępowania bowiem związana jest z opiniowaniem organizacji ruchu. Odnosząc się do okoliczności, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Sąd podziela dotychczasową linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którą w postępowaniu prowadzonym w trybie art.35 ust.4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 71, póz. 838 ze zm.) nie zachodzi potrzeba ustosunkowania się czy planowania inwestycja nie jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego bowiem przedmiotowe postępowanie ma charakter pomocniczy do postępowania głównego i może brać jedynie pod uwagę przesłanki wynikające z cytowanego przepisu. W pozostały zakresie Sąd uznaje, że zarzuty dotyczą organizacji ruchu, oraz wniosków skarżących nie mających uzasadnienia w aktach sprawy. Jak wskazał organ zmiana organizacji ruchu może rozpatrzona w innym trybie i nie podlega ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu. Jednocześnie Sąd zauważa, iż przyjmowana przy opiniowaniu lokalizacji zabudowy wzdłuż dróg zasada pod kątem włączenia ruchu drogowego, spowodowanego tą zabudową do drogi, tj. zasada bezpieczeństwa i płynności ruchu drogowego, może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Przepis art. 140 Kodeksu cywilnego przewiduje, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może z wyłączeniem innych osób korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno -gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, czyli prawo własności nie ma charakteru absolutnie nieograniczonego. W tym konkretnym wypadku ustawa o drogach publicznych wprowadza pewne ograniczenia praw właścicielskich i nie można uznać aby ograniczenie to naruszało przepisy Konstytucji RP. W tym stanie rzeczy na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.