II SA 1957/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia del. NSA Andrzej Kuba Sędziowie WSA Dorota Wdowiak (spr.) asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Kinga Płociak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2004r. sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2002r. nr [...] w przedmiocie scalenia gruntów 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonalności, 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz Z.S. kwotę 164,00 (sto sześćdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA 1957/02 UZASADNIENIE Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] maja 2002 roku [...], po rozpatrzeniu odwołania A.K. od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 1996 roku wprowadzającej zmianę do projektu scalania gruntów wsi J. w części dotyczącej działki nr [...] wydzielonej dla Z.S. oraz dziełek nr [...][...] wydzielonych dla D. i A. małż. K., uchylił zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podniósł, że odwołanie A.K. należy uznać za zasadne. Opracowany i prowizorycznie wyznaczony projekt scalania gruntów wsi J. został okazany wszystkim uczestnikom scalenia w dniu [...].09-[...].10.1991 roku. Na okazany projekt scalania Z.S. złożyła zastrzeżenia na piśmie. Wszystkie wniesione zastrzeżenia, w tym Z.S. zostały rozpatrzone a ich rozstrzygnięcie wykazane w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...].11.1991 roku oraz w rejestrze szacunku porównawczego gruntów wsi J. po scaleniu. Podnoszony więc zarzut Z.S., w zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...].01.1996 roku jakoby nie okazano jej projektu scalania gruntów jest bezzasadny. Projekt scalania gruntów wsi J. został zatwierdzony w pierwszej instancji decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...].1.1991 roku. Od tej decyzji Z. S. nie wniosła odwołania do Wojewody [...]. Po rozpatrzeniu odwołania innych uczestników scalania gruntów wsi J. został zatwierdzony ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...].06.1992 roku nr [...]. Brak więc było podstaw, zdaniem Ministra. Do uchylenia na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...].11.1991 roku oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.1992 roku w przedmiocie scalania gruntów wydzielonych Z.S. oraz D. i A. małż. K. gdyż żadna z okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 kpa uprawniających do wznowienia postępowania nie miała miejsca. Od decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2002 roku nr [...] skargę złożyła Z.S. zarzucając jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa a mianowicie art. 134 kpa polegającym na rozpoznaniu odwołania A.K. mimo wniesienia odwołania z uchybienie ustawowego terminu przewidzianego art. 129 § 2 kpa. Z.S. zarzuciła także zaskarżonej decyzji naruszenia prawa materialnego a mianowicie art. 23 ust.2, art. 24 i art. 26 ustawy z dnia 26 marca 1982 roku o scalaniu i wymianie gruntów przez błędne przyjęcie, że nie była pozbawiona udziału w postępowaniu scaleniowym dotyczącym ustalenia granicy działek o numerach [...][...]. Minister Rolnictwa, zdaniem skarżącej, naruszył także przepisy Konstytucji-art. 21, przepisy art. 6,7, 35 i 36 kpa. W konkluzji wnosiła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi ocenił zarzuty skarżącej jako bezzasadne. Zarzut złożenia odwołania po terminie uznał jako bezpodstawny albowiem A.K. złożył odwołanie w terminie. Odbiór decyzji pokwitował [...] lutego 1996 roku a odwołanie złożył [...] lutego 1996 roku. Tym samym dochował terminu czternastodniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku przepisy wprowadzające-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/, sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sady administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niniejsza sprawa należy do takich spraw. W pierwszej kolejności rozważenia wymaga zarzut rażącego naruszenia prawa polegający na rozpoznaniu odwołania A.K. przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi mimo uchybienia ustawowego terminu do jego wniesienia. Zarzut ten zdaniem sądu jest zasadny. Zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie-od dnia jej ogłoszenia stronie. Termin czternastodniowy liczy się więc od dnia doręczenia ogłoszenia decyzji stronie. Przez doręczenie /ogłoszenie/ decyzji należy rozumieć doręczenie lub ogłoszenie w sposób uregulowany w art. 39 do 40 kpa. Zgodnie z art. 57 §1 kpa przy obliczaniu czternastodniowego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym doręczono ogłoszono decyzję. Wbrew twierdzeniom Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, A.K., decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1996 roku [...], otrzymał [...] lutego 1996 roku. Odbiór decyzji potwierdziła D.K.-żona A.K. również strona w niniejszej sprawie. Odwołanie od decyzji Wojewody [...] A.K. złożył [...] lutego 1996 roku osobiście, w biurze urzędu. Termin czternastodniowy do wniesienia odwołania rozpoczął bieg [...] lutego 1996 roku i upłynął [...] lutego 1996 roku. Wniesione w dniu [...] lutego 1996 roku odwołanie zostało złożone dnia piętnastego a więc z uchybieniem terminu. Warunkiem skuteczności czynności prawnej - wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania . Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania. Obowiązkiem organu odwoławczego jest zbadanie w pierwszej kolejności, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. W razie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy winien zgodnie z art. 134 kpa stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony a co miało miejsce w niniejszej sprawie, stanowi rażące naruszenie prawa - art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, decyzji, która korzysta z ochrony trwałości - art. 16 § l kpa. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ sąd orzekł jak w wyroku stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji. Wobec stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji bezprzedmiotowym stały się rozważania odnośnie pozostałych zarzutów. Na podstawie art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy. Na wysokość zasądzonych kosztów składają się: uiszczony wpis sądowy i koszty przejazdu do sądu pełnomocnika skarżącej na termin rozprawy.