II SA 1980/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Święcicka (spr.) Sędziowie asesor WSA Andrzej Czarnecki NSA (del.) Zdzisław Romanowski Protokolant Kinga Płociak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2004r. sprawy ze skargi [...] Instytutu Higieny i Epidemiologii na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] maja 2002r. nr [...] w przedmiocie udzielenia patentu na wynalazek nr P. [...] oddala skargę Izba Odwoławcza Urzędu Patentowego RP decyzją z dnia [...] maja 2002 r. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] listopada 1999 r. o uznaniu zgłoszenia wynalazku za wycofane i umorzeniu postępowania w sprawie zgłoszenia wynalazku pt. "Sposób pomiaru parametrów energetycznych modulowanego impulsowo pola elektromagnetycznego" nr P. [...] dokonanego w dniu [...] marca 1996 r. przez [...] Instytut Higieny i Epidemiologii w W. W uzasadnieniu podała, że postępowanie zostało umorzone ponieważ skarżący nie wykonał postanowienia Urzędu Patentowego z dnia [...] października 1998 r. którym wezwano do usunięcia wskazanych wad i usterek w dokumentacji zgłoszeniowej we wskazanym terminie pod rygorem uznania zgłoszenia za wycofane i umorzenia postępowania. W odpowiedzi przesłał ponownie tę samą wersję opisu wynalazku i zastrzeżeń patentowych, informując, że stanowi to wykonanie postanowienia (poprawiając jedynie stwierdzony błąd ortograficzny). Jednocześnie poinformował, że zgłaszający świadomie wybrał zgłoszenie wynalazku w kategorii "sposób" jako zgłoszenia bardziej ogólnego i obejmującego szerszą ochronę niż układ. Nadesłanie identycznej co do treści dokumentacji zgłoszeniowej uznano za brak wykonania postanowienia. [...] Instytut Higieny i Epidemiologii zaskarżył tę decyzję Izby Odwoławczej Urzędu Patentowego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, jako wydanej z rażącym naruszenie prawa. W skardze zarzucił naruszenie przepisów art. 6 kpa i art. 7 kpa poprzez niezbadanie przez Izbę Odwoławczą, czy były podstawy prawne do wydania postanowienia z 1998 roku. Zarzucił niezbadanie przez Izbę Odwoławczą, czy to postanowienie miało oparcie w art. 33 ust. 1-4 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. prawo własności przemysłowej. Podniósł, że sposób jest szerszym pojęciem niż układ, wybór kategorii jest kwestią wyboru zakresu ochrony i nie stanowi usterki zgłoszenia. W odpowiedzi na skargę Izba Odwoławcza Urzędu Patentowego wniosła o jej oddalenie. Izba Odwoławcza przyznała rację skarżącemu, że wybór kategorii wynalazku leży w sferze wyboru zakresu żądanej ochrony ale zgłaszający dokonując zgłoszenia wynalazku jako "sposób" powinien sformułować zastrzeżenia patentowe adekwatnie do wybranej przez siebie kategorii wynalazku. Odnośnie zarzutu co do niewłaściwej podstawy prawnej poinformowała, że postanowienie wydane zostało w oparciu o obowiązujące w dniu jego wydania przepisy prawa, tj. art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (tekst jednolity: Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania jest skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Niniejsza sprawa została przekazana do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Stosownie do art. 1 § 1 pierwszej z wymienionych wyżej ustaw sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości obowiązującej w dacie badania zgłoszenia przedmiotowego wynalazku, Urząd Patentowy miał prawo wydawania postanowień wzywających zgłaszającego, w wyznaczonym terminie, do uzupełnienia zgłoszenia lub usunięcia wskazanych braków i istotnych usterek. Na postanowienia te służyły zażalenia. W razie nieuwzględnienia zażalenia termin biegł na nowo. Dokonanie zgłoszenia wynalazku o tytule nie odpowiadającym zastrzeżeniom patentowym było niewątpliwie istotną usterką uzasadniającą wezwanie zgłaszającego do jej usunięcia. Skarżący prawidłowo pouczony o środkach odwoławczych nie złożył zażalenia na otrzymane postanowienie. Nie skorzystanie z prawa zaskarżenia postanowienia do Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP jako organu drugiej instancji oznaczało, że skarżący nie kwestionował ustaleń organu co do stwierdzonych usterek. W odpowiedzi na postanowienie wyjaśniał jedynie powody dokonania zgłoszenia w takiej formie. Skarżący wykonując postanowienie tylko w części, poprzez usunięcie usterki uznanej za błąd ortograficzny musiał się liczyć z konsekwencjami jego niewykonania, tj. zastosowania przez organ rygoru umorzenia postępowania. Sąd podziela stanowisko, że na etapie postępowania odwoławczego związanego ze złożonym odwołaniem od decyzji brak było podstaw do uchylenia postanowienia. Postanowienie to mogło być zaskarżone w trybie o którym skarżący został powiadomiony w pouczeniu. Rozpatrzenie żądania uchylenia postanowienia wymagało przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, skarżący składając odwołanie z żądaniem uchylenia postanowienia nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Zadaniem Izby Odwoławczej jako drugiej instancji była weryfikacja wydanego orzeczenia jakim była decyzja o umorzeniu postępowania. Wniosek o uchylenie postanowienia Izba Odwoławcza uznała za bezprzedmiotowy co niewątpliwie było błędem, w tej części powinno być wydane postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie. Postanowienie wydane w trybie art. 134 kpa jest ostateczne zatem negatywne rozstrzygnięcie tej kwestii w decyzji nie pozbawiło skarżącego środka odwoławczego. Zdaniem Sądu wskazane naruszenie przepisów procedury nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze skargę uznano za nieuzasadnioną. Dlatego też Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.