II SA 2039/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras WSA Bronisław Szydło (spr.) Protokolant Monika Kwaśniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia w drodze wyjątku oddala skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...], którą to decyzją wydaną na podstawie art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. nr 162, poz. 1118 z późn. zm.) odmówiono A. K. przyznania świadczenia w drodze wyjątku. W uzasadnieniu decyzji podano, iż nie znaleziono podstawy do przyznania jej renty rodzinnej w drodze wyjątku po zmarłym w dniu [...] października 2002 r., w wieku 45 lat - ojcu R. K. Wnioskodawczyni jest osobą pełnoletnią (w dniu [...] lutego 2002 r. ukończyła 18 lat), mieszka i pozostaje na utrzymaniu matki, która jest zatrudniona jako [...] w [...] a dochód na osobę w rodzinie wynosi 1.358,51 złotych brutto. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A.K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosiła, że po skończeniu II Liceum Ogólnokształcącego w B. zamierza podjąć studia na [...] w B.. Wyjaśniła, że matka zapewnia jej tylko niezbędne środki utrzymania, natomiast otrzymaną rentę rodzinną po ojcu zamierza wykorzystać na pokrycie kosztów studiowania. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052) niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem ubezpieczonym oraz pozostałym po nich członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków wymaganych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury lub renty, nie mogą ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek - podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może przyznać w drodze wyjątku świadczenie wysokości nieprzekraczającej odpowiednich świadczeń przewidzianych w ustawie. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że przesłankami warunkującymi przyznanie przez Prezesa ZUS świadczenia w drodze wyjątku są: - niespełnienie warunków dających prawo do emerytury lub renty musi być spowodowane szczególnymi okolicznościami, - ubiegający się o świadczenie nie może podjąć pracy lub innej działalności zarobkowej objętej ubezpieczeniem społecznym z powodu całkowitej niezdolności do pracy lub wieku, - osoba ta nie ma niezbędnych środków utrzymania. Podkreślić należy, iż do przyznania świadczenia w drodze wyjątku, wszystkie warunki określone w powołanym przepisie muszą być łącznie spełnione. Decyzja Prezesa ZUS dotycząca przyznania lub odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku ma charakter uznaniowy. Skarżąca nie spełnia dwóch warunków do przyznania świadczenia w drodze wyjątku, określonych w powołanym art. 83 ust. 1 ustawy, a mianowicie nie jest osobą pozbawioną niezbędnych środków utrzymania i jest osobą pełnoletnią. Skarżąca pozostaje na utrzymaniu matki zatrudnionej na stanowisku [...]. Dochód na jedną osobę w rodzinie w m-cu listopadzie 2002 r. wyniósł kwotę 1.358,51 złotych brutto. Powyższe ustalenia wskazują, że Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych prawidłowo uznał, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki warunkujące przyznanie świadczenia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.