II SA 2092/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Aleksandra Borowiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi M., z/s w L., Austria na decyzję Urzędu Patentowego RP – Izba Odwoławcza z dnia [...] grudnia 1999 r. Nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy skargę oddala Dnia [...] kwietnia 1990 r. do Urzędu Patentowego PRL wpłynął wniosek przedsiębiorstwa M.(nazwa później zmieniona na M.) o zarejestrowanie znaku towarowego usługowego słownego "[...]", mającego siedzibę w M., [...], Stany Zjednoczone Ameryki. Znak ten został zarejestrowany przez Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] września 1992 r., Nr [...], dla oznaczania usług w zakresie świadczenia pracy dorywczej, agencji zatrudniania, dorywczych i stałych usług personelu fachowego; klasy 35 i 42. Świadectwo ochronne zostało wydane na znak towarowy słowny zarejestrowany pod numerem [...] ( Postanowieniem Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 1997 r. wrócono do pierwotnej nazwy uprawnionego – "M. ("M., Stany Zjednoczone Ameryki"). Dnia [...] października 1997 r. pełnomocnik firmy M. mbH z siedzibą w L., Austria, wystąpił do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego [...][...] z powodu nieużywania. We wniosku, uzasadniając interes prawny swojego mocodawcy, stwierdził, że istnienie tej rejestracji uniemożliwia uznanie w Polsce na jego rzecz ochrony międzynarodowych rejestracji dwóch znaków towarowych: graficznego [...] "[...]" oraz [...] "[...]" w klasie 35. Definitywne odmowy w tych sprawach zostały wydane przez Urząd Patentowy dnia [...] kwietnia 1994 r. Uznanie przez Urząd Patentowy rejestracji z prawa [...] za wygasłe umożliwiłoby firmie M. mbH zarówno używanie, jak i ponowne wystąpienie z wnioskiem o rozszerzenie ochrony obu międzynarodowych znaków w Polsce, także dla świadczenia usług w klasie 35. Firma prowadzi już w Polsce działalność w podobnym zakresie. Pismem z dnia [...] października 1997 r. Urząd Patentowy RP wezwał uprawnionego z tytułu rejestracji znaku towarowego słownego [...], zarejestrowanego pod numerem [...], do wykazania używania w/w znaku w okresie trzech lat poprzedzających wniosek o wygaśnięcie prawa z rejestracji. W odpowiedzi na powyższe wezwanie firma M., za pośrednictwem pełnomocnika, przekazała materiały reklamowe dotyczące stosowania znaku towarowego [...] [...], informując jednocześnie, że znak [...] jest znakiem sławnym, używanym w wielu krajach, a firma będzie prowadziła również szeroką działalność w Polsce, co zamierza udokumentować w najbliższym terminie. Ponadto wyjaśniono, że firma M. mbH ,występująca z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego [...] [...], jest filią, w której 100% udziałów stanowi własność austriackiej spółki M. mbH, która posiada od wielu lat licencję udzieloną przez uprawnionego z rejestracji , w której to umowie licencyjnej zobowiązała się m.in. do nie kwestionowania ważności, praw własności licencjodawcy, praw znaku towarowego, w tym bez ograniczeń znaku i nazwy [...] oraz rejestracji w/w znaku...( § 9 ust. 2 tej umowy). Zdaniem M. taka klauzula jest wiążąca nie tylko dla firmy M. mbH, ale również dla stanowiącej jej własność filii, firmy T. GmbH. ze względu na przedstawione przez uprawnionego powiązania finansowe i licencyjne. Dnia [...] grudnia 1999 r. Urząd Patentowy RP wydał decyzję Nr [...], opartą na podstawie art. 30 i 37 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17, z późn. zm.), którą Urząd Patentowy RP odmówił wszczęcia postępowania w sprawie uznania za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego słownego [...], zarejestrowanego pod numerem [...] na rzecz firmy M., z siedzibą w M., Stany Zjednoczone Ameryki. W uzasadnieniu Urząd Patentowy uznał, opierając się na wyjaśnieniach uprawnionego, że wnioskodawca nie posiada interesu prawnego dla złożonego wniosku, ze względu na przedstawione przez uprawnionego powiązania finansowe i licencyjne. Odwołanie od powyższej decyzji do Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP złożyła w dniu [...] marca 2000 r. firma M. mbH z siedzibą w L., Austria, wnosząc o jej uchylenie i wydanie nowej decyzji uznającej za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego "[...]" z powodu niestosowania tego znaku przez uprawnionego z rejestracji (art. 28 powołanej ustawy). W uzasadnieniu stwierdzono lakonicznie, że skarżąca firma nie zgadza się z argumentacją Urzędu Patentowego o nie posiadaniu przez nią interesu prawnego dla złożenia wniosku o wygaszenie prawa z rejestracji [...] z powodu nieużywania znaku. Stosownie do dyspozycji art. 318 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. –Prawo własności przemysłowej Urząd Patentowy RP przekazał sprawy odwołania: Nr [...], dotyczącą odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 1999 r. Nr [...], co do której nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia, Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozpatrzenia. W toku postępowania sądowego pełnomocnik firmy M. mbH z siedzibą w L., Austria, podniósł argument, iż powołana wyżej umowa licencyjna jest sfałszowana( nie istnieje w wersji oryginalnej). Na poparcie tej tezy przedstawił tłumaczone z języka niemieckiego pozasądowe opinie biegłych oraz pismo Dyrekcji Policji Federalnej Miasta [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 240, poz. 2052). sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, polegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie przepisów tej właśnie ustawy. .Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie Sąd podzielił stanowisko Urzędu Patentowego przyjęte w zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 1999 r., Nr [...]. Tym samym Sąd uznał, że Urząd Patentowy prawidłowo ocenił, iż skarżący nie posiadał interesu prawnego dla złożenia wniosku o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego [...][...]. Uprawniony ze znaku udowodnił bowiem, że używał tego znaku w okresie kolejnych trzech lat, a zatem nie zaszły przesłanki określone w art. 28 ust. 1 oraz art. 30 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17, z późn. zm.). Ponadto Sąd zauważył, że skarżący i uprawniony ze znaku używają tego samego znaku [...] dla oznaczenia usług innego rodzaju, mieszczących się w innych klasach. W tej sytuacji prawo chroni nie tyle skarżącego, dla którego unieważnienie rejestracji z prawa [...] prowadzi do objęcia ochroną usług w klasie 35, zastrzeżonych dotychczas na rzecz uprawnionego, ile właśnie uprawnionego, który z racji uprawnienia z rejestracji znaku towarowego powszechnie znanego może żądać m.in. wygaszenia rejestracji z powodu nieużywania znaku nawet wtedy, gdy znak ten został zarejestrowany dla towarów i usług innych niż te, dla których chroniony jest jego znak towarowy. W tym przypadku zachodzi przełamanie zasady specjalizacji, wynikające z art. 16.3. TRIPs - Porozumienia w sprawie handlowych aspektów własności intelektualnej, stanowiącego załącznik do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu. Za rozstrzygające dla sprawy Sąd uznał istnienie między zainteresowanymi podmiotami, choć nie bezpośrednio, umowy licencyjnej zawierającej klauzule o przedstawionej wyżej treści, wiążące skarżącego. Sąd przy tym uznał, że: - nie ma zasadniczego znaczenia fakt, że umowa licencyjna nie została zawarta bezpośrednio między zainteresowanymi podmiotami, a pomiędzy uprawnionym ze znaku [...][...] i austriacką firmą M. mbH, będącą właścicielem 100 % udziałów skarżącego, gdyż z racji tych powiązań finansowych umowa licencyjna wiąże również skarżącego; - nie ma też znaczenia podnoszony przez pełnomocnika skarżącej fakt przekształcenia w kapitale powołanej wyżej firmy M. mbH, gdyż przekształcenia te nie miały wpływu na charakter związków między skarżącym (jako filią) i spółką macierzystą, a dotyczyły jedynie tej ostatniej. Za niewystarczające Sąd uznał złożone na rozprawie materiały mające świadczyć o sfałszowaniu powołanej wyżej umowy licencyjnej. Zgodnie z art. 300 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawach nieunormowanych w tej ustawie do postępowania w zakresie obrotu zagranicznego stosuje się odpowiednio przepisy części trzeciej Kodeksu postępowania cywilnego. I choć zgodnie z art.1138 K.p.c. zagraniczne dokumenty urzędowe posiadają moc dowodową na równi z polskimi dokumentami urzędowymi, to jednak trudno przedstawione dokumenty uznać w całości za dokumenty urzędowe, a przy tym skuteczne stwierdzenie fałszerstwa umowy licencyjnej powinno być dokonane prawomocnym wyrokiem sądu karnego. Wtedy też spełnione zostaną przesłanki związania Sądu określone w art. 11 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.