II SA 212/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska /spr./, Sędziowie NSA Anna Robotowska, as. WSA Andrzej Wieczorek, Protokolant Aleksandra Borowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2004 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania wpisu do ewidencji egzaminatorów -oddala skargę Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2002r. odmówił dokonania wpisu pana R. W. do ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Wojewodę [...]. W uzasadnieniu wojewoda przyznał, że wnioskodawca spełnia wymogi formalne wynikające z treści art. 110 ust. 1 pkt 1-8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U.z 1997r. Nr 98, poz. 602 z późn. zmianami), jednak równorzędnym warunkiem, który musi spełniać egzaminator wynikającym z art. 110 ust. 1 pkt 9 cyt. ustawy jest dawanie rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora, a tego warunku, zdaniem organu, R. W. nie spełnia. Ocenę swą organ oparł na znanym mu fakcie skazania dnia [...] czerwca 2000r. R. W. przez Sąd Rejonowy w [...] na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z zawieszeniem na dwa lata za posługiwanie się fałszywym dokumentem. Prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo przeciw dokumentom przesądza zdaniem wojewody o tym, iż R. W. nie daje gwarancji właściwego wykonywania obowiązków egzaminatora. Wojewoda dodał, że R. W. składał już wcześniej wniosek o wpisanie go do ewidencji egzaminatorów i otrzymał [...] października 2000r. decyzję odmowną, którą utrzymał właściwy Minister. Organ ocenił nagannie postępowanie wnioskodawcy polegające na pisemnej krytyce działania Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...], która to krytyka, zdaniem organu, "przekroczyła granicę uznaną za właściwą we współżyciu społecznym" i pozostawała w jawnej sprzeczności z faktami. Minister Infrastruktury decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2002r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. Uznając, że organ 1instancji niewłaściwie ocenił zachowanie R. W., który ma prawo do wyrażania swoich poglądów - również krytycznych, stwierdził, że prawo to nie może skutkować pozbawianiem obywatela uprawnień do wykonywania działalności zawodowej. Minister podzielił jednak stanowisko wojewody w zakresie braku po stronie wnioskodawcy rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora. Łącząc rękojmię należytego wykonywania obowiązków z pojęciem nieskazitelnego charakteru, który oznacza zespół cech osobistych i zachowań składających się na wizerunek osoby, na której nie ciążą żadne zarzuty podważające jej wiarygodność, Minister stwierdza, że udowodniony fakt posłużenia się przez R. W. sfałszowanym dokumentem, podważa jego wiarygodność, co nie pozwala uznać, iż daje on rękojmię właściwego wykonywania obowiązków egzaminatora. Na powyższą decyzję R. W. wniósł skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego żądając uchylenia rozstrzygnięcia. Zaskarżonej decyzji zarzucił, iż narusza ona zasadę dwuinstancyjności określoną w art. 15 Kpa. przez brak przeprowadzenia przez organ II instancji postępowania wyjaśniającego sprawę i odniesienia się w ten sposób organu do zarzutów strony postawionych w odwołaniu. Skarżący zarzucił ponadto, że Minister naruszył art. 107 § 3 k.p.a., powierzchownie uzasadniając swoją decyzję. Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu przypomniał, że skarżący został skreślony z ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Wojewodę [...] za posłużenie się podrobionym dokumentem ukończenia studiów wyższych, co zostało potwierdzone wyrokiem Sądu Rejonowego. Fakt ten, co podkreśla Minister, stanowi jedyny zarzut stawiany skarżącemu w związku z jego wystąpieniem o wpis do ewidencji egzaminatorów i był podstawą dokonania przez organ II instancji oceny, że skarżący nie gwarantuje należytego wykonywania obowiązków egzaminatora. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie mogła zostać uwzględniona, bowiem wbrew przekonaniu i zarzutom zgłaszanym przez skarżącego Minister Infrastruktury wydając zaskarżoną decyzje nie naruszył przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania administracyjnego ( art. 15, 107 § 3 Kpa ) w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną decyzji o odmowie wpisu do ewidencji egzaminatorów stanowił przepis art. 111 ust. 1 w związku z art. 110 ust.l pkt 1-9 ustawy z dnia 20 czerwca 2000r. - Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zmianami ). Zgodnie z art. 111 ust. 1 cyt. ustawy wojewoda dokonuje wpisu osoby do ewidencji egzaminatorów, jeżeli spełnia ona warunki określone w art. 110 ust. 1 pkt 1-9. Warunek określony w art. 110 ust. 1 pkt 9 -dawanie przez osobę, która ma zostać egzaminatorem, rękojmi należytego wykonywania obowiązków ma charakter ocenny. Nie może pozostać bez wpływu na dokonywaną przez organ administracyjny ocenę osoby ubiegającej się o wpis do ewidencji egzaminatorów, orzeczenie sądu karnego stwierdzającego popełnienie przez tę osobę przestępstwa przeciwko dokumentom. Należy mieć na uwadze, że czynności, które wykonuje egzaminator prowadzić mają do wydania ubiegającej się osobie dokumentu, jakim jest prawo jazdy. Zatem należy oczekiwać, że do wykonywania tych czynności dopuszczone zostaną osoby, które nie tylko będą wypełniały warunki określone w art. 110 ust. 1 pkt 1-8, ale którym nie można również zarzucić nie przestrzegania obowiązującego prawa. Ukaranie wyrokiem sądu karnego za przestępstwo przeciwko dokumentom stanowi rażący przypadek naruszenia porządku prawnego i musi mieć decydujący wpływ na dokonanie przez organ administracji oceny w zakresie dawania przez skarżącego rękojmi prawidłowego wykonywania obowiązków egzaminatora. Za chybiony należy uznać zarzut skarżącego, że Minister Infrastruktury naruszył zasadę dwuinstancyjności, bowiem jak wynika z zaskarżonej decyzji, nie zgodził się ze wszystkimi ustaleniami poczynionymi przez organ I instancji, a stanowiącymi uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia i decyzję swoją oparł wyłącznie na niekwestionowanym fakcie ukarania R. W. za posługiwanie się sfałszowanym dokumentem. Przyjmując takie ustalenie za podstawę swego rozstrzygnięcia, Minister w uzasadnieniu decyzji odniósł się wyłącznie do tego ustalenia i trudno dopatrzyć się w jego działaniu naruszenia art. 107 § 3 Kpa. Za bez znaczenia dla skutku w postaci uznania przez organ, że skarżący nie spełnia warunku art. 110 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy uznać użycie przez Ministra Infrastruktury sformułowania: "W tym zakresie postawa Pana R. W. może budzić wątpliwości". Jak twierdzi skarżący stwierdzenie takie nie jest tożsame ze sformułowaniem " Budzi wątpliwości", którego użycie uprawniałoby dopiero organ do posłużenia się argumentem braku rękojmi należytego wykonywania obowiązków. Nie można podzielić stanowiska skarżącego w tym zakresie i należy uznać je za błędne. Również nie można podzielić przekonania skarżącego, który wykorzystując definicję rękojmi zawartą w Słowniku Języka Polskiego jako "uroczystego poręczenia, zagwarantowania, zapewnienia czegoś" wyprowadza wniosek, że w takim ujęciu tego pojęcia, daje on rękojmię należytego wykonywania obowiązków egzaminatora. Orzecznictwo NSA określiło jak należy rozumieć rękojmię należytego wykonywania obowiązków, a wyroki które zapadły na tym tle zostały przytoczone przez organ administracji tak w zaskarżonej decyzji, jak też w decyzji I instancji. W tych warunkach Sąd, badając zgodność zaskarżonej decyzji z prawem i tylko w tym zakresie zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 2 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) nie stwierdził naruszenia prawa zaskarżoną decyzją i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji.