II SA 2135/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi W. S.A. w W. na w W. z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez – skarżącego – W. S.A. od decyzji Zarządu Dróg Miejskich w W. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł za przejazd pojazdem nienormatywnym na trasie W., ul. P. – W., ul. B. w dniu - [...] października 2002r. bez zezwolenia utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] października 2002r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ustaliło, że przeprowadzona w dniu [...] października 2002, na ul. A., leżącej w ciągu drogi krajowej, kontrola pojazdu m-ki [...] nr rej. [...], należącego do skarżącego, wykazała opisane w protokole kontroli przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osiach trzeciej i czwartej pojazdu. Protokół kontroli został podpisany przez kierowcę kontrolowanego pojazdu bez uwag. Na podstawie ustaleń udokumentowanych protokołem kontroli, organ I instancji stwierdził, że pojazd jest nienormatywny i nałożył na podstawie art. 13 ust. 2a i art. 19 ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych –u. o d.p. (tj. z 2000 Dz. U. nr 71, póz. 838 ze zm.) karę pieniężną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie podzieliło poglądu skarżącego, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej, bowiem zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 19 ust. 6 ustawy o drogach publicznych stanowiącego, że w granicach W. zarządcą dróg jest Prezydent W., a zgodnie z art.. 20 pkt 8 cyt. ustawy do zarządcy należy wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i zjazdy z dróg oraz pobieranie opat i kar pieniężnych. Z uwagi na fakt, iż Zarząd W., zgodnie z dyspozycją art. 21 u. o d.p. upoważnił dyrektora i zastępców dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w W. do załatwiania w imieniu Zarządu W. spraw z zakresu zarządzania drogami publicznymi i wydawania decyzji administracyjnych, należało uznać, że decyzja została wydana prawidłowo i nie naruszyła przepisów postępowania administracyjnego wskazanych w odwołaniu Kolegium przywołało w zaskarżonej decyzji przepisy art. 13 ust. 1, 2, 2a, 2b i 4 ustawy o drogach publicznych oraz wskazało, iż ustalenie kary pieniężnej nastąpiło zgodnie z nowelizacją ustawy o drogach publicznych dokonaną w art. 99 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ) i na podstawie wprowadzonego ustawą o drogach publicznych odrębnego załącznika określającego kary pieniężne. Dopuszczalne naciski na osie ustalone zostały na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ( Dz. U. Nr 44, poz. 432 ). Z uwagi na fakt, iż pojazd skarżącego był nienormatywny, naciski na osie trzecią i czwartą przekraczały bowiem dopuszczalne wartości, a skarżący nie posiadał zezwolenia na przejazd takim pojazdem, nałożenie kary pieniężnej było zgodne z obowiązującymi przepisami. Kolegium stwierdziło ponadto, że nie należy do jego kompetencji rozważanie zarzutów skarżącego dotyczących niespójności prawa w sprawach dotyczących wydawania zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych, a jedynie stosowanie tego prawa. W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze, W. S.A. zarzucił rozstrzygnięciu SKO w W. nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. Z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości, obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 40c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, obrazę przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 19 i 6 i 7 Kpa skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Zarządu Dróg Miejskich w W. i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego, popierając skargę, podniósł dodatkowo brak prawnie wiążących procedur ważenia w dacie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej. Podniesiono, że w przepisach ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach ( Dz.U. z 2001, Nr 63, poz.636) w art. 9 zawarta została delegacja ustawowa dla właściwego do spraw gospodarki ministra do określenia w drodze rozporządzenia procedury dokonywania pomiaru w pojazdach poddanych kontroli pod kątem zachowania parametrów określonych w przepisach ustawy o drogach publicznych oraz przepisów prawa o ruchu drogowym. Zasady te określone zostały dopiero w przepisach zawartych w rozporządzeniu ministra gospodarki, pracy i polityki społecznej z 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe o ważeniu pojazdów w ruchu. Zdaniem Skarżącego przy wydawaniu zaskarżonych decyzji naruszone zostały przepisy i zasady prawa, gdyż przy przeprowadzeniu kontroli pojazdu należącego do Skarżącego nie powołano przepisów prawnych określających sposób przeprowadzenia pomiaru oraz narządów pomiarowych właściwych do przeprowadzenia kontroli pojazdu takiego jakim poruszał się Skarżący. Z przedstawionego zarzutu wywiedziono, że skoro Skarżący nie mógł ocenić, czy sposób przeprowadzenia kontroli pojazdu jest zgodny z procedurą przyjętą w powszechnie obowiązującym prawie to decyzja oparta na czynnościach (kontrola i sporządzony na jej podstawie protokół) nie mających oparcia w prawie jest wadliwa i winna zostać wyłączona z obrotu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawy (Dz.U. Nr 153, poz.1271), w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270). Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Za bezpodstawny należy uznać zarzut skarżącego o braku właściwości Zarządu Dróg Miejskich w W. do wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w sposób wyczerpujący wyjaśniło, iż właściwość ta wynika z przepisów art. 19 ust. 6, art. 20 pkt 8 i art. 21ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 ze zmianami ). Sąd podziela to stanowisko. Zarządcą dróg publicznych: krajowych - z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych - oraz wojewódzkich i powiatowych położonych w granicach m.st. warszawy jest Prezydent W.. Obowiązki swoje określone w art. 20 ustawy o drogach publicznych, może on wykonywać przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi. Zarząd Dróg Miejskich w W. jest właśnie taką jednostką, a jej dyrektorzy m.in. zastępca dyrektora ds. utrzymania ZDM A. K., który podpisał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, zostali upoważnieni przez Prezydenta W. do załatwiania wszystkich indywidualnych spraw z zakresu zarządzania drogami, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. Prawidłowość postępowania w tym względzie nie podlega kwestii. Sąd nie podzielił też argumentacji pełnomocnika skarżącego przedstawionej na rozprawie, że prawo pobierania opłat i kar pieniężnych, o którym mowa w art. 20 pkt 8 ustawy o drogach publicznych odnosi się wyłącznie do opłat i kar związanych z zajęciem pasa drogowego i zjazdem z dróg. Redakcja cyt. przepisu, choć nieprecyzyjna, jest czytelna i nie wiąże prawa pobierania przez zarządcę drogi opłat i kar pieniężnych z czynnością wydawania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i zjazdy z dróg. Nie można się również zgodzić z zarzutem podniesionym przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie, że cała procedura administracyjna prowadząca do wydania decyzji zaskarżonej i poprzedzającej ją jest obarczona błędem z powodu braku prawnie wiążących procedur ważenia. Skarżący wskazał, że w przepisach ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz.U. z 2001, Nr 63, poz.636) w art. 9 zawarta została delegacja ustawowa dla właściwego do spraw gospodarki ministra do określenia w drodze rozporządzenia procedury dokonywania pomiaru w pojazdach poddanych kontroli pod kątem zachowania parametrów określonych w przepisach ustawy o drogach publicznych oraz przepisów prawa o ruchu drogowym. Zwracając uwagę na powyższe podnosił, że z uwagi na brak przepisów powszechnie obowiązujących ważenie odbyło się w sposób nieprawidłowy i uniemożliwiający stronie dokonanie oceny przeprowadzonej kontroli. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy zauważyć, że przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach, zgodnie z art. 34 (z wyjątkiem niektórych przepisów nie mających zastosowania w niniejszej sprawie) weszły w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. Stosownie do art. 27 przyrządy pomiarowe zalegalizowane lub uwierzytelnione przed dniem wejścia w życie ustawy, niespełniające jej przepisów, mogą być nadal legalizowane, o ile spełniają wymagania dotychczasowych przepisów, lecz nie dłużej niż przez 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy. Przepis art. 29 ustawy o miarach stwierdza, że do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych prawna kontrola metrologiczna odbywa się na podstawie przepisów dotychczasowych, nie dłużej jednak niż przez 1 rok od dnia wejścia w życie ustawy. W tym stanie rzeczy należy zauważyć, że kontrolę i ważenie pojazdu należącego do skarżącego, wykonaną przy użyciu wag posiadających legalizację, co stwierdzone zostało w protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu, należało uznać za przeprowadzoną prawidłowo. W tym stanie rzeczy na podstawie art.151 ustawy o ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.